Eloralintyd: badania kliniczne, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Eloralintyd to eksperymentalna kopia amyliny, hormonu trzustki regulującego głód, podawana w badaniach we wstrzyknięciu podskórnym raz w tygodniu. Nie dopuściło go do obrotu żadne państwo; wyniki badań fazy 3 mają się pojawiać od 2028 roku. W badaniu trwającym 48 tygodni z udziałem 263 dorosłych masa ciała spadła o 9 do 20%, wobec 0,4% w grupie placebo. W jednej z grup nudności wystąpiły u 64% osób.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• W badaniu trwającym 48 tygodni średnia zmiana masy ciała wyniosła od minus 9 do minus 20%. To badanie fazy 2 objęło 263 dorosłych bez cukrzycy typu 2 w 46 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych. Sześć grup leczonych osiągnęło średnio minus 9, 12, 18, 20, 20 i 16%, wobec minus 0,4% w grupie placebo ^[1].
• Dane z rejestru badań zgadzają się z publikacją. Dla poszczególnych grup wynoszą minus 9,4, 12,4, 17,6, 20,1, 19,9 i 16,5%. Co najmniej 5% masy ciała straciło od 71,55 do 97,50% leczonych uczestników, wobec 31,21% w grupie placebo ^[2].
• Nudności występowały bardzo często w środkowej części zakresu dawek. Wystąpiły u 64% osób na trzecim z czterech stałych poziomów dawki i u 54% w jednej z grup ze stopniowym zwiększaniem dawki, wobec 14% w grupie placebo ^[1].
• Wcześniejsze badanie trwające 12 tygodni wyglądało znacznie łagodniej. U 100 dorosłych najczęściej zgłaszano zmniejszony apetyt (19%), ból głowy (12%) i nudności (8%). Masa ciała spadła o 2,6 do 11,3% ^[3].
• Celowo preferuje jeden receptor. W hodowlach komórkowych pobudzał ludzki receptor AMY1 12 razy silniej niż receptor kalcytoniny i 11 razy silniej niż receptor AMY3 ^[4].
• Dwadzieścia dwa zarejestrowane badania, jeden sponsor, brak dopuszczenia. Pięć z nich to badania fazy 3, z planowanym zakończeniem między lutym 2028 a lipcem 2030 roku. Sponsorem każdego z nich jest Eli Lilly ^[5].
• Jest zakazany w sporcie przez cały czas na mocy klauzuli zbiorczej obejmującej substancje, których nie dopuścił żaden urząd ds. zdrowia ^[6].

Czym jest eloralintyd

Eloralintyd to syntetyczny analog amyliny, czyli przebudowana wersja naturalnego hormonu. Amylinę uwalniają te same komórki trzustki, które wydzielają insulinę. Spowalnia ona opróżnianie żołądka, hamuje uwalnianie glukagonu i wysyła do pnia mózgu sygnał sytości ^[7], ^[4].

Naturalna amylina działa przez kilka minut i łatwo tworzy agregaty w postaci włókien. Przebudowana wersja rozwiązuje oba problemy. Do cząsteczki przyłączony jest dwudziestowęglowy łańcuch kwasu tłuszczowego, który w sposób odwracalny wiąże się z albuminą, głównym białkiem nośnikowym krwi. Dzięki temu substancja działa około tygodnia ^[7], ^[8].

Firma Eli Lilly opracowała go pod kodem LY3841136. Nie ma nazwy handlowej, ponieważ żaden rynek go nie dopuścił. Wszystkie 22 zarejestrowane badania i wszystkie trzy prace źródłowe pochodzą od tej jednej firmy ^[5], ^[7].

Najważniejsze dane

Jak działa

Receptor amyliny to nie pojedyncze białko, lecz para białek, i właśnie w tym połączeniu kryje się cała istota tej cząsteczki.

• Receptor tworzą dwa białka. Receptor kalcytoniny łączy się z jednym z trzech białek pomocniczych o nazwach RAMP1, RAMP2 i RAMP3. Połączenie z RAMP1 to receptor AMY1 ^[4].
• Eloralintyd preferuje AMY1. W komórkach zaprojektowanych tak, by każda miała tylko jeden rodzaj receptora, pobudzał ludzki receptor AMY1 12 razy silniej niż receptor kalcytoniny. Przewaga nad receptorem AMY3 była 11-krotna ^[4].
• Właśnie ta preferencja była celem przy projektowaniu cząsteczki. Odróżnia substancję od podwójnych agonistów receptorów amyliny i kalcytoniny, takich jak kagrilintyd, które działają na oba bez preferencji ^[4], ^[14].
• U szczurów selektywność przejawiała się mniejszą awersją. Szczupłe szczury otrzymujące eloralintyd wykazywały istotnie mniejszą warunkową awersję smakową, czyli wyuczoną niechęć do smaku kojarzonego ze złym samopoczuciem, niż szczury otrzymujące kagrilintyd (p < 0,05). To dane z badań na zwierzętach i nie można ich przenosić na ludzi ^[4].
• Łańcuch tłuszczowy pozwala na cotygodniowe podawanie. W ciągu 12 tygodni cotygodniowych wstrzyknięć ekspozycja na substancję rosła wraz z dawką: wskaźniki przeliczone na dawkę wyniosły 1,1 dla całkowitej ekspozycji i 1,0 dla stężenia szczytowego ^[3].
• Bazy referencyjne opisują cel działania mniej precyzyjnie. KEGG podaje jako cele receptor kalcytoniny i receptor podobny do receptora kalcytoniny, co jest szerszym ujęciem niż opublikowane pomiary selektywności ^[11].

Dwa przeglądy z 2026 roku stawiają to samo otwarte pytanie wobec całej grupy. Nie wiadomo, czy ograniczenie jedzenia wynika z prawdziwego uczucia sytości, czy z lekkich nudności, a rozstrzygać może właśnie to, który receptor jest preferowany ^[14], ^[15].

Co wykazały badania

Wszystkie dane dotyczące ludzi pochodzą z trzech recenzowanych publikacji i jednego zestawu wyników z rejestru badań. Przeszukanie literatury 20 września 2026 roku zwróciło dla tej nazwy łącznie dziewięć rekordów ^[16].

Masa ciała w ciągu 48 tygodni

RCT fazy 2 Do głównego badania losowo przydzielono 263 dorosłych bez cukrzycy typu 2 w 46 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych; trwało ono 48 tygodni i miało grupę placebo. Uczestnicy mieli średnio 49,0 roku (odchylenie standardowe 12,6), ważyli 109,1 kg (22,8), a ich wskaźnik masy ciała (BMI) wynosił 39,1 (6,8). Cztery na pięć osób były kobietami i cztery na pięć – osobami rasy białej ^[1].

Badanie obejmowało cztery stałe poziomy dawki i dwie grupy ze stopniowym zwiększaniem dawki. Średnia zmiana masy ciała wyniosła minus 9% na najniższym poziomie, z 95-procentowym przedziałem ufności od minus 12,6 do minus 6,3. Na kolejnych, wyższych poziomach wynosiła minus 12% (od minus 14,9 do minus 9,8), minus 18% (od minus 20,7 do minus 14,5) i minus 20% (od minus 22,7 do minus 17,5). Dwie grupy ze stopniowym zwiększaniem dawki osiągnęły minus 20% (od minus 22,7 do minus 17,0) i minus 16% (od minus 18,6 do minus 14,1), wobec minus 0,4% (od minus 2,2 do plus 1,4) w grupie placebo ^[1].

RCT fazy 2 Rejestr badań zawiera drugi zestaw wyników, obliczonych w inny sposób. Wynoszą one minus 9,4, 12,4, 17,6, 20,1, 19,9 i 16,5%, wobec minus 0,4%. W kilogramach jest to od minus 10,2 do minus 21,3, wobec minus 0,2 ^[2].

RCT fazy 2 Odsetek osób, które straciły co najmniej 5% masy ciała, wynosił w grupach leczonych od 71,55 do 97,50%. W grupie placebo było to 31,21%. Oba zestawy oszacowań różnią się, ponieważ jeden uwzględnia osoby, które kontynuowały leczenie, a drugi wszystkich losowo przydzielonych uczestników ^[1], ^[2].

Masa ciała i tolerowanie leku w ciągu 12 tygodni

RCT fazy 1 Wcześniej przeprowadzono badanie trwające 12 tygodni z udziałem 100 dorosłych z nadwagą lub otyłością, w trzech ośrodkach w Stanach Zjednoczonych, z cotygodniowymi wstrzyknięciami i bez stopniowego zwiększania dawki. Średni wiek wynosił 44 lata, kobiety stanowiły 29%, a średni wskaźnik masy ciała (BMI) wynosił 32,6 ^[3].

RCT fazy 1 Do 12. tygodnia masa ciała spadła w poszczególnych grupach dawkowania o 2,6 do 11,3%. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe były niezbyt częste: biegunka 10%, nudności 8%, wymioty 4%. COVID-19 odnotowano u 11% osób; była to przejściowa infekcja z okresu badania w latach 2022–2024, a nie działanie leku. Większość zdarzeń była łagodna i nikt nie zmarł ^[3].

Pierwsze badanie u ludzi

RCT fazy 1 Pierwsze badanie u ludzi trwało od marca 2022 do stycznia 2024 roku i objęło łącznie 148 osób. W części z pojedynczą dawką 48 zdrowych dorosłych ze średnim wskaźnikiem masy ciała (BMI) 27,5 otrzymało jedno wstrzyknięcie i było obserwowanych przez cztery tygodnie ^[4], ^[17].

RCT fazy 1 W czwartym tygodniu masa ciała spadła o 2,5% przy jednej z wyższych pojedynczych dawek (p < 0,01). Przy najwyższej pojedynczej dawce spadła o 4,4% (p < 0,001), wobec wzrostu o 0,6% w grupie placebo. Dziewięcioro uczestników zgłosiło łącznie 16 zdarzeń, z których 15 było łagodnych. Na dwoje z nich przypadły cztery zdarzenia żołądkowo-jelitowe, w tym jeden umiarkowany epizod wymiotów ^[4].

Porównanie pośrednie

Metaanaliza sieciowa Analiza z 2026 roku połączyła sześć badań z randomizacją z udziałem 4642 uczestników i porównała pośrednio terapie oparte na amylinie. Eloralintyd w wysokiej dawce zajął drugie miejsce pod względem spadku masy ciała, z wynikiem minus 18,01% względem placebo (wskaźnik rankingowy 0,89), za podskórną amykretyną w wysokiej dawce z wynikiem minus 23,95% (1,00) ^[18].

Metaanaliza sieciowa Autorzy sami określają swoje dane jako skąpe i o niskiej pewności, a wnioski jako wstępne. Porównanie pośrednie to nie to samo co bezpośrednie badanie porównawcze, a żadnego z analogów amyliny nie porównano w takim badaniu z innym ^[18].

Wskaźniki sercowo-metaboliczne

Przegląd narracyjny Jeden przegląd wczesnych badań opisuje spadek tętna, ciśnienia krwi, markerów stanu zapalnego i tłuszczów we krwi oraz utratę masy ciała dotyczącą głównie tkanki tłuszczowej. Podkreśla spadek tętna jako różnicę w porównaniu z lekami z grupy GLP-1, które przyspieszają akcję serca ^[19].

Przegląd narracyjny Ci sami autorzy stwierdzają wprost, że żaden agonista receptora amyliny nie przeszedł badania mierzącego liczbę zawałów serca lub udarów. Nazywają te dane kontekstem, a nie prognozą, a liczby, na których się opierają, nie znajdują się w dostępnych streszczeniach ^[19].

Badania terapii skojarzonej nie mają jeszcze wyników

Brak wyników Eloralintyd podawano razem z tirzepatydem w czterech zakończonych badaniach fazy 1 i w jednym badaniu fazy 2 w cukrzycy typu 2 z udziałem 367 uczestników. Żadnego z nich nie opublikowano. Wyniki grup otrzymujących leczenie skojarzone nie mówią nic o działaniu samej substancji ^[20], ^[21].

Brak wyników Trzy kolejne badania łączą go z makupatydem (macupatide), odrębną cząsteczką firmy Eli Lilly z własnym wpisem w bazie danych. Traktowanie tych wyników jak wyników eloralintydu przeceniałoby działanie samej substancji ^[22], ^[23].

Czego wciąż nie wiadomo

• Wszystko, co wykracza poza 48 tygodni. To najdłuższy opublikowany okres leczenia. Badania fazy 3 potrwają do 2028 i 2030 roku ^[1], ^[5].
• Czy chroni serce. Nie zarejestrowano żadnego badania mierzącego liczbę zawałów serca lub udarów, a wyniki sercowo-metaboliczne to wskaźniki zastępcze ^[19], ^[5].
• Jak reaguje rytm serca. Dla tej substancji nie ma osobnego badania repolaryzacji serca, czyli fazy powrotu komórek serca do stanu spoczynku. To brak danych, a nie wynik świadczący o braku problemu ^[5].
• Co dzieje się przy upośledzonej czynności nerek lub wątroby. Dwa badania fazy 1 z udziałem 28 i 36 uczestników wciąż trwały 20 września 2026 roku ^[24].
• Ciąża, karmienie piersią, płodność i dzieci. Brak jakichkolwiek danych. Badanie interakcji z doustnym środkiem antykoncepcyjnym jeszcze się nie rozpoczęło ^[25].
• Czy masa ciała wraca. Brak opublikowanych danych o tym, co dzieje się po odstawieniu.
• Czy działa poza populacją badaną. W grupie z badania fazy 2 było 78% kobiet i 78% osób białych, rekrutowanych wyłącznie w Stanach Zjednoczonych ^[1].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Wszystkie dane o bezpieczeństwie pochodzą z prowadzonych pod nadzorem lekarskim badań firmy rozwijającej lek. Nie ma zatwierdzonej informacji o leku, ulotki ani systemu monitorowania bezpieczeństwa dla stosowania poza badaniem, ponieważ nie ma dopuszczenia do obrotu ^[12], ^[5].

• Nudności są głównym problemem, a ich częstość nie rośnie wraz z dawką. W grupach z badania trwającego 48 tygodni wystąpiły u 11, 13, 64, 33, 54 i 25% osób, wobec 14% w grupie placebo. Odsetek na trzecim stałym poziomie był wyższy niż na czwartym, a publikacja tego nie wyjaśnia ^[1].
• Zmęczenie wyraźniej narasta wraz z dawką. W tych samych grupach dotyczyło 0, 13, 29, 43, 46 i 21% osób, wobec 12% w grupie placebo ^[1].
• Zmniejszony apetyt był najczęstszym zgłoszeniem w ciągu 12 tygodni (19%), przed bólem głowy (12%) i zmęczeniem (11%). Jest to zarazem zamierzone działanie farmakologiczne i odnotowany skutek uboczny ^[3].
• Poważnych zdarzeń nie było więcej niż w grupie placebo. W ciągu 48 tygodni wystąpiły u 3 z 53 osób w grupie placebo. W grupach leczonych liczących 28, 24, 28, 54, 24 i 52 osoby wystąpiły odpowiednio 3, 1, 1, 3, 2 i 1 raz, bez zależności od dawki ^[2].
• W żadnym z badań nikt nie zmarł. W ciągu 12 tygodni wystąpiło jedno poważne zdarzenie, które badacz ocenił jako niezwiązane z lekiem ^[2], ^[3].
• Nie ma przeciwwskazań ani oficjalnych ostrzeżeń, ponieważ nie ma ocenionej informacji o leku. Kryteria wykluczenia z badań, takie jak choroba tarczycy lub wcześniejsza operacja bariatryczna, są warunkami udziału w badaniu, a nie przeciwwskazaniami ^[12].

Jedno twierdzenie o tej substancji wymaga ostrożności. Dane z 12 tygodni, z nudnościami u 8% osób, odczytywano jako dowód łagodniejszej tolerancji żołądkowo-jelitowej niż w przypadku konkurencyjnych związków. Dane z 48 tygodni nie potwierdzają tego twierdzenia w tak ogólnej postaci ^[3], ^[1].

Kolejna luka dotyczy chemii. Naturalna ludzka amylina łatwo tworzy włókna amyloidowe, a ograniczenie tej skłonności to główny problem projektowy całej grupy. Brak danych dotyczących konkretnie eloralintydu w tej kwestii ^[15].

Dlaczego ta strona nie podaje dawek

Ta strona nie podaje żadnych ilości eloralintydu w żadnej jednostce. Substancja jest lekiem w fazie badań klinicznych, którego nie ocenił dotąd żaden urząd ds. zdrowia na świecie, więc poza nadzorowanym badaniem nigdy nie uznano żadnej ilości za dopuszczalną ^[12], ^[5].

Tam, gdzie powyżej mowa o grupach badania, występują one jako poziomy od najniższego do najwyższego, ponieważ te liczby są potrzebne do zrozumienia opisanych wyników. Tabela ilości, kroków i odstępów między dawkami czytałaby się jak instrukcja, a nie jak cytat ^[1].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Eloralintyd nie jest dopuszczony do obrotu na żadnym rynku i nigdy nie był. Sprawdzenie rejestrów 20 września 2026 roku nigdzie niczego nie wykazało, a w toku było pięć badań fazy 3 ^[12], ^[5].

• Marzec 2022 – rusza pierwsze badanie u ludzi, z pojedynczymi i wielokrotnymi dawkami, z udziałem 148 zdrowych osób oraz osób z nadwagą ^[17].
• Luty 2024 – w 46 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych rusza trwające 48 tygodni badanie fazy 2 służące doborowi dawki ^[2].
• 2025 – ukazuje się opis przedkliniczny, a w sierpniu kończy się badanie fazy 2 ^[4], ^[2].
• Listopad 2025 – wyniki fazy 2 ukazują się w wersji internetowej czasopisma Lancet, przed wydaniem drukowanym z 6 grudnia ^[1].
• Grudzień 2025 – rusza ENLIGHTEN-2, pierwsze badanie fazy 3, u dorosłych z cukrzycą typu 2 ^[26].
• Luty 2026 – ruszają cztery kolejne badania fazy 3. Obejmują otyłość bez cukrzycy, obturacyjny bezdech senny, ból w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego oraz otyłość utrzymującą się mimo cotygodniowego leczenia inkretynowego ^[27], ^[28], ^[29], ^[30].
• Lata 2028–2030 – mają się pojawić wyniki badań fazy 3 ^[26], ^[27].

Dwa wpisy opierają się na zapytaniach maszynowych wykonanych równolegle z zapytaniem o substancję kontrolną w tej samej bazie: amerykański i kanadyjski. Pusty wynik oznacza tam rzeczywisty brak, a nie błędne zapytanie ^[12], ^[31].

Wpisy europejski, brytyjski, australijski i szwajcarski są słabiej udokumentowane. Te rejestry albo wyświetlają wyniki dopiero w przeglądarce, albo były niedostępne, więc status wywnioskowano z obrazu ogólnoświatowego ^[32], ^[33], ^[34], ^[35].

Japonii i Chin nie ma w tabeli, ale oba kraje uczestniczą w programie badań. Zakończyło się badanie trwające 12 tygodni z udziałem 128 osób z Japonii i badanie z pojedynczą dawką z udziałem 30 osób z Chin. Substancja jest więc tam na etapie badań, a nie na rynku ^[20].

Za tym obrazem przemawia też niezależne sprawdzenie. Baza chemiczna ChEMBL nie odnotowuje pierwszego dopuszczenia ani kodu klasyfikacji, choć jej wpis o fazie rozwoju nie nadąża za rejestrem badań ^[10].

Szersze ramy prawne opisano na stronach czy peptydy są legalne i peptydy dopuszczone przez FDA.

Antydoping

Eloralintyd jest zabroniony przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie jest wymieniony z nazwy na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Należy do kategorii S0, która obejmuje każdą substancję farmakologiczną bez aktualnego dopuszczenia przez rządowy urząd ds. zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi ^[6].

Brzmienie przepisu wymienia jako przykład leki w fazie badań przedklinicznych lub klinicznych, więc nie trzeba tu niczego interpretować. Wszystko w kategorii S0 uznaje się za substancje określone, co wpływa na wymiar kary, ale nie na sam zakaz ^[6].

Kategoria obejmująca hormony peptydowe i czynniki wzrostu nie ma tu zastosowania: nie wymienia żadnych agonistów receptora amyliny ani kalcytoniny. Nie ma też zastosowania pozycja dotycząca insulin i substancji naśladujących insulinę, ponieważ amylina jest odrębnym hormonem z własnym układem receptorów ^[6].

Eloralintydu nie ma również w załączniku do niemieckiej ustawy antydopingowej, który w ogóle nie wymienia analogów amyliny. To luka w zamkniętym wykazie, a nie zezwolenie, a prawo farmaceutyczne obowiązuje niezależnie od tego ^[36].

Nie opublikowano żadnej metody wykrywania przeznaczonej konkretnie dla eloralintydu. Pełny obraz przedstawia strona peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Liczb z tej tabeli nie można zestawiać ze sobą wprost. Pochodzą z odrębnych badań z różnymi populacjami, różnym czasem trwania i różnymi metodami statystycznymi ^[41].

Kagrilintyd jest najbliżej spokrewnionym lekiem, a zarazem najwyraźniej się od eloralintydu różni. Oba są długo działającymi kopiami amyliny z łańcuchem tłuszczowym, w badaniach podawanymi raz w tygodniu. Kagrilintyd pochodzi jednak z innej firmy, ma prawdziwy mostek disiarczkowy i pobudza receptor kalcytoniny równie silnie jak receptor amyliny ^[4], ^[37].

Pramlintyd pokazuje, jak wyglądała ta grupa przed wprowadzeniem łańcucha kwasu tłuszczowego. Jest dopuszczony do obrotu, działa krótko, wymaga częstych wstrzyknięć, a jego wpływ na masę ciała jest skromny ^[42].

Wśród badanych związków eloralintyd ma licznych konkurentów. Przeglądy wymieniają go obok petrelintydu (petrelintide), MET-233i, ABBV-295, AZD6234 oraz działającej na kilka receptorów cząsteczki amykretyny ^[42], ^[15].

Częste nieporozumienia

• „Eloralintyd to w zasadzie kagrilintyd”. Nie. Inna firma, inna chemia, a przede wszystkim inny profil receptorowy: kagrilintyd działa na oba receptory, a eloralintyd preferuje AMY1, i to 12-krotnie ^[4], ^[7].
• „To po prostu syntetyczna amylina, więc jest łagodna”. Nie. Naturalna amylina działa kilka minut i tworzy agregaty w postaci włókien. Ta wersja ma wymienione aminokwasy, zmieniony pierścień zamykający i łańcuch tłuszczowy, dzięki któremu działa przez tydzień. Wstrzyknięcia nie da się cofnąć ^[7], ^[9].
• „Faza 3 oznacza, że dopuszczenie jest blisko”. Nie. Faza 3 oznacza, że trwają największe badania. W żadnym ze sprawdzonych rejestrów nie widać wniosku o dopuszczenie, a wyniki badań mają się pojawić między 2028 a 2030 rokiem ^[5], ^[10].
• „Te 20% można porównać z dopuszczonymi lekami”. Nie. Wynik pochodzi z trwającego 48 tygodni badania doboru dawki z udziałem 263 osób, w tym 78% kobiet, rekrutowanych wyłącznie w Stanach Zjednoczonych. Dopuszczone leki badano przez 68 do 72 tygodni u tysięcy osób ^[1], ^[39].
• „Jest łagodny dla żołądka”. Dane z 12 tygodni mówią o nudnościach u 8% osób, a dane z 48 tygodni o nudnościach u nawet 64%. Drugi zestaw obejmuje dłuższe stosowanie ^[3], ^[1].
• „Nie ma go na liście dopingowej, więc jest dozwolony”. Nie. Kategoria S0 obejmuje każdą substancję bez dopuszczenia i wprost wymienia leki w fazie rozwoju. Przykłady na liście nie są wyczerpujące ^[6].
• „Nie ma go w niemieckim załączniku antydopingowym, więc handel nim jest legalny”. To dwie różne dziedziny prawa. Załącznik go nie wymienia, więc przepisy karne dotyczące dopingu go nie obejmują. Prawo farmaceutyczne nadal zabrania wprowadzania do obrotu niedopuszczonego leku ^[36].

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest eloralintyd?

To wytworzona w laboratorium kopia amyliny, hormonu uwalnianego przez trzustkę razem z insuliną. Amylina spowalnia opróżnianie żołądka, hamuje wydzielanie glukagonu i przekazuje do pnia mózgu sygnał sytości. Naturalna amylina działa kilka minut; eloralintyd ma łańcuch kwasu tłuszczowego, który wiąże się z albuminą we krwi, dzięki czemu działa mniej więcej tydzień. Firma Eli Lilly opracowała go pod kodem LY3841136.

Czy eloralintyd jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu?

Nie. Sprawdzenie rejestrów 20 września 2026 roku nie wykazało dopuszczenia w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie ani Szwajcarii. Nie jest dopuszczony także w Japonii ani w Chinach. To lek w fazie 3 badań klinicznych. Nie ma nazwy handlowej, ulotki ani żadnej dopuszczonej postaci.

Ile masy ciała stracili uczestnicy badania eloralintydu?

Badanie trwało 48 tygodni i objęło 263 dorosłych bez cukrzycy typu 2. Średnia masa ciała spadła o 9, 12, 18 i 20% przy czterech stałych poziomach dawki. Dwie grupy ze stopniowym zwiększaniem dawki osiągnęły 20 i 16%, wobec minus 0,4% w grupie placebo.

Jakie są skutki uboczne eloralintydu?

Przeważają nudności i zmęczenie. W badaniu trwającym 48 tygodni nudności występowały w poszczególnych grupach dawkowania u 11 do 64% osób, wobec 14% w grupie placebo. Zmęczenie dotyczyło od 0 do 46% osób, wobec 12%. We wcześniejszym badaniu trwającym 12 tygodni nudności wystąpiły u 8%. W żadnym z badań nikt nie zmarł.

Czym eloralintyd różni się od kagrilintydu?

Oba są długo działającymi kopiami amyliny, w badaniach podawanymi raz w tygodniu, ale działają na różne zestawy receptorów. Kagrilintyd pobudza receptor amyliny i receptor kalcytoniny bez preferencji, dlatego nazywa się go podwójnym agonistą. Eloralintyd pobudza ludzki receptor AMY1 12 razy silniej niż receptor kalcytoniny. Różnią się też chemicznie, aż po pierścień zamykający cząsteczkę.

Czy eloralintyd to lek z grupy GLP-1, jak semaglutyd?

Nie. Nie działa na receptor GLP-1. Działa na układ receptorów amyliny, który tworzy receptor kalcytoniny połączony z białkiem pomocniczym, i dociera do mózgu inną drogą. Jeden z przeglądów wskazuje na różnicę, którą warto znać: leki z grupy GLP-1 przyspieszają tętno, a wczesne badania eloralintydu opisują jego spadek.

Czy eloralintyd jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie jest wymieniony z nazwy na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Kategoria S0 obejmuje każdą substancję farmakologiczną bez aktualnego dopuszczenia przez rządowy urząd ds. zdrowia i jako przykład wymienia leki w fazie badań klinicznych. To, że nie ma go w załączniku do niemieckiej ustawy antydopingowej, niczego nie zmienia.

Kiedy eloralintyd mógłby zostać dopuszczony do obrotu?

Nie da się podać daty, a w żadnym ze sprawdzonych rejestrów nie widać wniosku o dopuszczenie. Pięć badań fazy 3 ma planowane daty zakończenia między lutym 2028 a lipcem 2030 roku. Potem urząd potrzebuje czasu na ocenę dokumentacji. Kto podaje rok dopuszczenia eloralintydu, zgaduje.

Czy eloralintyd można legalnie zdobyć?

Nie do stosowania u ludzi, nigdzie. Poza zatwierdzonym badaniem klinicznym nie ma legalnej drogi, ponieważ żaden rynek nie dopuścił tej substancji do obrotu. Preparat sprzedawany w internecie jako peptyd badawczy nie jest lekiem. Nikt nie sprawdził jego tożsamości, czystości ani zawartości i nie stoi za nim żadne zwolnienie serii.

Jak cytować tę stronę

Fakty na tej stronie sprawdzono 20 września 2026 roku i tego samego dnia przeszukano każdy rejestr, na którym opiera się tabela statusu. Dwie rzeczy mogą się szybko zmienić: pierwsze wyniki fazy 3 mają się pojawić w lutym 2028 roku, a badania terapii skojarzonej z tirzepatydem wciąż pozostają nieopublikowane.

myPeptides Research & Editing. (2026). Eloralintyd: badania kliniczne, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 20 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/eloralintide

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; pełny rejestr znajduje się w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 20 września 2026. Następny przegląd: po publikacji jakiegokolwiek wyniku fazy 3 lub badania terapii skojarzonej, po złożeniu jakiegokolwiek wniosku do urzędu lub przy każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej.