Eloralintyd vs kagrilintyd: różnice, badania i bezpieczeństwo

Krótka odpowiedź

Eloralintyd i kagrilintyd to długo działające kopie amyliny, hormonu sytości wydzielanego przez trzustkę, i oba są eksperymentalnymi lekami, których nigdzie nie dopuszczono do obrotu. Eloralintyd firmy Eli Lilly preferuje receptor amyliny, a kagrilintyd firmy Novo Nordisk pobudza także receptor kalcytoniny. Poza jednym badaniem na szczurach nie udało się znaleźć bezpośredniego porównania, więc wyniki ich badań nie pozwalają ustalić, który lek jest lepszy.

W skrócie

Jak działają

Obie substancje są kopiami amyliny, hormonu, który trzustka uwalnia razem z insuliną. Amylina spowalnia opróżnianie żołądka, hamuje wydzielanie glukagonu i wysyła do pnia mózgu sygnał sytości ^[1], ^[2]. Jej receptor to para białek: receptor kalcytoniny połączony z jednym z trzech białek pomocniczych. Daje to trzy odmiany, nazwane AMY1, AMY2 i AMY3 ^[2], ^[3].

Naturalna amylina działa przez kilka minut i łatwo zlepia się we włókna. Oba leki przebudowano tak, by tego uniknąć. Każdy ma łańcuch kwasu tłuszczowego, dzięki któremu wiąże się z albuminą, białkiem nośnikowym krwi ^[1], ^[4].

Eloralintyd

• Preferuje AMY1. W komórkach zaprojektowanych tak, by każda miała tylko jeden rodzaj receptora, pobudzał ludzki receptor AMY1 12 razy silniej niż receptor kalcytoniny. Przewaga nad receptorem AMY3 była 11-krotna ^[2].
• Ta preferencja jest zamierzona. Na niej opiera się cały projekt cząsteczki, a przeglądy zaliczają eloralintyd do selektywnych agonistów receptora amyliny ^[2], ^[5].
• Budowa chemiczna. To łańcuch 37 elementów budulcowych, którego pierścień zamyka tioeter metylenowy zamiast zwykłego mostka disiarczkowego. Dwudziestowęglowy łańcuch kwasu tłuszczowego wydłuża działanie do około tygodnia ^[1], ^[6].
• Twórca. Eli Lilly, pod kodem LY3841136. W opublikowanych pracach nie udało się znaleźć zmierzonego okresu półtrwania ^[1], ^[7].

Kagrilintyd

• Pobudza oba rodzaje receptorów. Aktywuje wszystkie trzy receptory amyliny, a także sam receptor kalcytoniny. Dlatego literatura nazywa go podwójnym agonistą receptorów amyliny i kalcytoniny, w skrócie DACRA ^[8], ^[3].
• Mechanizm wpływu na masę ciała. Myszy wyhodowane tak, aby nie wytwarzały dwóch białek pomocniczych reagowały na niego znacznie słabiej, co wskazuje na receptory AMY1 i AMY3 ^[9].
• Budowa chemiczna. To łańcuch 37 aminokwasów z jednym wewnętrznym mostkiem disiarczkowym i łańcuchem dwukarboksylowego kwasu tłuszczowego na pierwszym elemencie budulcowym ^[10].
• Twórca i czas działania. Novo Nordisk, pod kodem NNC0174-0833. Organizm potrzebuje od 159 do 195 godzin, czyli mniej więcej siedmiu do ośmiu dni, aby usunąć połowę dawki ^[4], ^[11].

Zasadnicza różnica dotyczy receptora kalcytoniny. Kagrilintyd pobudza go równie chętnie jak receptory amyliny, podczas gdy eloralintyd w dużej mierze go omija ^[2], ^[5]. Czy ma to znaczenie u ludzi, pozostaje otwarte. Dwa przeglądy z 2026 roku pytają, czy spożywanie mniejszych ilości pokarmu wynika z prawdziwego uczucia sytości, czy z lekkich nudności, a rozstrzygać może właśnie to, który receptor jest preferowany ^[5], ^[12].

Co pokazują badania

Bezpośrednie porównanie u szczurów: awersja smakowa

Bezpośrednie porównanie, badanie na zwierzętach W jednym opublikowanym doświadczeniu obie substancje podano w ramach tego samego badania. Szczupłe szczury otrzymujące eloralintyd wykazywały istotnie mniejszą uwarunkowaną awersję smakową niż szczury otrzymujące kagrilintyd (p < 0,05). Awersja smakowa oznacza, że zwierzę uczy się unikać smaku, który kojarzy ze złym samopoczuciem ^[2].

Doświadczenie pochodzi od twórcy eloralintydu; wszyscy jego autorzy są pracownikami Eli Lilly. To dane z badań na zwierzętach i nie można ich przenosić na ludzi ^[2].

W przeanalizowanej na potrzeby tej strony literaturze nie udało się znaleźć badania u ludzi, które porównywałoby eloralintyd i kagrilintyd bezpośrednio.

Porównanie pośrednie

Metaanaliza sieciowa Analiza z 2026 roku połączyła sześć badań z randomizacją, obejmujących 4642 dorosłych z nadwagą lub otyłością i bez cukrzycy. Porównywała leczenie oparte na amylinie pośrednio, na podstawie osobnych badań trwających od 12 do 68 tygodni ^[13].

Eloralintyd w wysokiej dawce dał wynik minus 18,01% względem placebo. Kagrilintyd występuje w podanych liczbach jako CagriSema, czyli w połączeniu z semaglutydem, z wynikiem minus 17,18% dla wysokiej dawki ^[13]. Autorzy określają swoje dane jako skąpe i o niskiej pewności. Porównanie pośrednie to nie to samo co badanie porównujące oba leki bezpośrednio ^[13].

Wszystko, co opisano poniżej, pochodzi z osobnych badań. Brały w nich udział inne osoby, stosowano inne dawki, mierzono inne punkty końcowe, czyli inne wyniki przyjęte za miarę skuteczności, a badania trwały różnie długo. Ich liczb nie można ze sobą zestawiać.

Masa ciała: sam eloralintyd

RCT fazy 2 Główne badanie objęło 263 dorosłych bez cukrzycy typu 2 w 46 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych i trwało 48 tygodni, z grupą placebo. Sprawdzano w nim cztery stałe poziomy dawki i dwie grupy ze stopniowym zwiększaniem dawki ^[14].

Średnia masa ciała spadła o 9%, 12%, 18% i 20%, od najniższego do najwyższego stałego poziomu. Dwie grupy ze stopniowym zwiększaniem dawki osiągnęły 20% i 16%, wobec 0,4% w grupie placebo ^[14]. Co najmniej 5% masy ciała straciło od 71,55% do 97,50% leczonych uczestników, wobec 31,21% w grupie placebo ^[15].

RCT fazy 1 Wcześniejsze, 12-tygodniowe badanie z udziałem 100 dorosłych z nadwagą lub otyłością odnotowało spadki masy ciała od 2,6% do 11,3% w poszczególnych grupach dawkowania ^[7].

Masa ciała: sam kagrilintyd

RCT fazy 2 Największe opublikowane badanie samego kagrilintydu objęło 706 dorosłych bez cukrzycy. Po 26 tygodniach masa ciała spadła o 6,0–10,8% przy pięciu poziomach dawki, wobec 3,0% w grupie placebo ^[16]. Przy najwyższej dawce spadek o 10,8% przewyższył wynik dopuszczonego do obrotu liraglutydu, który wyniósł 9,0% ^[16].

RCT fazy 2 Znacznie mniejsze badanie, w którym sam kagrilintyd podawano przez 32 tygodnie 30 dorosłym z cukrzycą typu 2, odnotowało 8,1% ^[17].

Metaanaliza W czterech badaniach z udziałem 5023 uczestników sam kagrilintyd obniżył masę ciała o 6,08% bardziej niż placebo ^[18].

Często cytowane 20,4% w ciągu 68 tygodni, z badania REDEFINE 1, dotyczy połączenia z semaglutydem, a nie samego kagrilintydu ^[19]. Badania późnej fazy samego kagrilintydu, seria RENEW, we wrześniu 2026 roku wciąż trwały ^[20].

Poziom cukru we krwi

RCT fazy 2 Badanie z udziałem 92 dorosłych z cukrzycą typu 2 trwało 32 tygodnie. Długoterminowy wskaźnik cukru we krwi spadł o 2,2 punktu procentowego przy połączeniu, o 1,8 przy samym semaglutydzie i o 0,9 przy samym kagrilintydzie ^[17]. Analiza zbiorcza nie wykazała wiarygodnego wpływu samego kagrilintydu na długoterminowy wskaźnik cukru we krwi ^[18].

Brak wyników Dla eloralintydu nie udało się znaleźć żadnego opublikowanego wyniku dotyczącego cukru we krwi. ENLIGHTEN-2, badanie fazy 3 z udziałem 1035 dorosłych z cukrzycą typu 2, ma się zakończyć w lutym 2028 roku ^[21]. Wyników badania fazy 2 z tirzepatydem, obejmującego 367 dorosłych z cukrzycą typu 2, jeszcze nie opublikowano ^[22].

Serce i krążenie

Przegląd narracyjny Przegląd wczesnych badań eloralintydu opisuje spadek tętna, ciśnienia krwi, wskaźników stanu zapalnego i tłuszczów we krwi. Zestawia spadek tętna z lekami z grupy GLP-1, które przyspieszają akcję serca. Liczb, na których się opiera, nie ma w dostępnych streszczeniach ^[23].

Faza 1, badanie celowane Jedno badanie kagrilintydu zaprojektowano specjalnie po to, by sprawdzić, jak serce elektrycznie „wraca do spoczynku” po każdym uderzeniu. Przy najwyższej badanej dawce nie wykazało ono istotnego klinicznie wpływu ^[24]. W rejestrze badań nie udało się znaleźć takiego osobnego badania dla eloralintydu ^[25].

Dla żadnego z leków nie udało się znaleźć zakończonego badania, które zliczałoby zawały serca i udary ^[23]. W przypadku kagrilintydu badanie REDEFINE 3 zlicza takie zdarzenia dla połączenia u 7101 osób i nie zakończy się przed październikiem 2027 roku ^[20].

Jak daleko zaszły prace rozwojowe

Rejestr badań Eloralintyd ma 22 zarejestrowane badania, a głównym sponsorem każdego z nich jest Eli Lilly. Pięć to badania fazy 3 z programu ENLIGHTEN, z planowanym zakończeniem między lutym 2028 a lipcem 2030 roku ^[25].

Rejestr badań Kagrilintyd po raz pierwszy podano ludziom w 2014 roku i od tego czasu przeszedł przez ponad pięćdziesiąt zarejestrowanych badań ^[20]. Firma opracowująca lek podaje, że sam kagrilintyd jest w fazie 3, a w przypadku CagriSema złożono wniosek o dopuszczenie w leczeniu otyłości ^[26].

Co pozostaje otwarte w przypadku obu leków

• Długoterminowe działanie każdego z leków osobno. Opublikowane wyniki eloralintydu sięgają 48 tygodni. Wyniki badań późnej fazy RENEW dla samego kagrilintydu nie zostały opublikowane ^[14], ^[20].
• Masa ciała po odstawieniu. Dla eloralintydu nie udało się znaleźć opublikowanych danych. Dla kagrilintydu badanie fazy 3 dotyczące zmiany masy ciała po zakończeniu leczenia wciąż trwało ^[20].
• Ciąża, karmienie piersią i dzieci. Dla żadnego z leków nie udało się znaleźć danych. Badanie kagrilintydu u dzieci i młodzieży ma się zakończyć w 2033 roku. Badanie interakcji eloralintydu z doustnym środkiem antykoncepcyjnym jeszcze się nie rozpoczęło ^[20], ^[27].
• Sytość czy złe samopoczucie. Dla całej grupy leków nie wyjaśniono u ludzi, czy spożywanie mniejszych ilości pokarmu wynika ze zwykłego uczucia sytości, czy z awersji ^[5].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Każda z poniższych liczb pochodzi z badań prowadzonych przez firmę opracowującą dany lek. Żaden urząd nie dopuścił żadnego z nich do obrotu, więc żaden nie ma ulotki ocenionej przez urząd, oficjalnych ostrzeżeń ani przeciwwskazań ^[28], ^[29]. Obu list nie należy traktować jak rankingu.

Eloralintyd

• Częstość nudności nie rosła wraz z dawką. W ciągu 48 tygodni wystąpiły u 11%, 13%, 64%, 33%, 54% i 25% osób w sześciu grupach, wobec 14% w grupie placebo. Publikacja nie wyjaśnia szczytu na trzecim stałym poziomie dawki ^[14].
• Zmęczenie wyraźniej szło w parze z dawką. Dotyczyło 0%, 13%, 29%, 43%, 46% i 21% osób, wobec 12% w grupie placebo ^[14].
• W badaniu 12-tygodniowym odnotowano łagodniejszy profil skutków ubocznych. Najczęściej zgłaszano zmniejszony apetyt (19%), następnie ból głowy (12%), zmęczenie (11%), biegunkę (10%), nudności (8%) i wymioty (4%) ^[7].
• Poważne zdarzenia niepożądane. Wystąpiły u 3 z 53 osób w grupie placebo, a w grupach leczonych ich częstość nie wykazywała trendu zależnego od dawki. W żadnym z badań nikt nie zmarł ^[15], ^[7].
• Zaburzenia czynności nerek i wątroby. Dwa badania z udziałem 28 i 36 uczestników 20 września 2026 roku wciąż trwały ^[30].

Kagrilintyd

• Przeważały dolegliwości żołądkowo-jelitowe. W badaniu trwającym 26 tygodni dotyczyły od 41% do 63% osób otrzymujących kagrilintyd, wobec 32% w grupie placebo. Same nudności wystąpiły u 20% do 47%, wobec 18%. Większość zdarzeń była łagodna lub umiarkowana i przemijała ^[16].
• Na drugim miejscu znalazły się reakcje w miejscu wkłucia igły, w tym samym badaniu ^[16].
• Przerwanie leczenia. W tym badaniu leczenie przerwało 10% uczestników, w tym 4% z powodu skutków ubocznych ^[16].
• Poważne skutki uboczne. Analiza zbiorcza trzech badań z udziałem 3545 osób wykazała, że przy samym kagrilintydzie występowały one około 1,8 raza częściej niż przy semaglutydzie (ryzyko względne 1,83) ^[31].
• Niski poziom cukru we krwi. W badaniu fazy 2 u osób z cukrzycą nie zgłoszono epizodów umiarkowanych ani ciężkich ^[17].
• Czynność nerek i wątroby. Po pojedynczej dawce stężenia we krwi niewiele różniły się od wartości u osób zdrowych. Przy liczebności od czterech do czternastu osób w grupie badania były zbyt małe, by rozstrzygnąć kwestie bezpieczeństwa ^[32].

Receptor kalcytoniny jest aktywny w kościach, a badanie wpływu kagrilintydu na przebudowę kości w 2026 roku wciąż trwało ^[20]. Naturalna amylina zlepia się we włókna. Kagrilintyd zaprojektowano tak, by tego uniknąć, ale nie udało się znaleźć długoterminowych danych u ludzi, które by to potwierdzały ^[4], ^[33]. Dla eloralintydu nie udało się znaleźć danych dotyczących tej kwestii ^[12].

Dlaczego ta strona nie podaje dawek. Żaden urząd ds. zdrowia nie ocenił żadnej z tych substancji. Dlatego żadnej ilości nie uznano za dopuszczalną poza nadzorowanym badaniem. Grupy badawcze opisano więc wyłącznie według poziomu dawki, od najniższego do najwyższego, bez podawania konkretnych ilości.

Dopuszczenie do obrotu i status prawny

Żadna z substancji nie jest dopuszczona do obrotu jako lek w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie ani Szwajcarii. Obie są w fazie 3 ^[28], ^[29]. Firma opracowująca kagrilintyd podaje, że w przypadku CagriSema złożyła wniosek o dopuszczenie w leczeniu otyłości, nie wskazując urzędu ani daty. Złożony wniosek nie jest dopuszczeniem do obrotu ^[26]. W sporcie obie są zakazane przez cały czas na mocy sekcji S0 listy zabronionej na 2026 rok, która obejmuje substancje bez dopuszczenia. Żadna nie jest na niej wymieniona z nazwy ^[34]. Metodę wykrywania kagrilintydu opisano w 2026 roku ^[35]. Monografie przedstawiają stan na 20 września 2026 roku dla eloralintydu i na 6 września 2026 roku dla kagrilintydu.

Czy stosuje się je razem?

Katalog mieszanek myPeptides nie wymienia żadnego produktu, który łączyłby eloralintyd i kagrilintyd. Każdy z nich występuje w jednym wpisie, z innym partnerem. Loretta łączy eloralintyd z retatrutydem, który działa na trzy receptory hormonów regulujących przemianę materii. CagriSema, wymieniona jako Cagrilintide + Semaglutide, łączy kagrilintyd z semaglutydem, lekiem z grupy GLP-1. Żadna z tych mieszanek nie jest dopuszczona do obrotu.

W źródłach przeanalizowanych na potrzeby tej strony nie udało się znaleźć badania, w którym eloralintyd i kagrilintyd podawano by razem. Oba działają na tę samą rodzinę receptorów amyliny ^[2], ^[3]. Ich twórcy badają je w połączeniu z innymi lekami: eloralintyd z tirzepatydem i z makupatydem, a kagrilintyd z semaglutydem ^[22], ^[36], ^[19].

Do 20 września 2026 roku nie opublikowano wyników badań połączeń z eloralintydem ^[22], ^[36]. W przeanalizowanych źródłach nie udało się znaleźć badania samej mieszanki Loretta. Wyniki CagriSema dotyczą połączenia i nie mówią nic o samym kagrilintydzie ^[19].

Najczęściej zadawane pytania

Co jest lepsze: eloralintyd czy kagrilintyd?

Dane tego nie rozstrzygają. W trwającym 48 tygodni badaniu z udziałem 263 dorosłych bez cukrzycy typu 2 średnia masa ciała przy eloralintydzie spadła maksymalnie o 20%. Kagrilintyd nie był częścią tego badania; w jego własnym, 26-tygodniowym badaniu z udziałem 706 dorosłych sam kagrilintyd obniżył masę ciała o 6,0–10,8%. Nie udało się znaleźć badania u ludzi, które porównywałoby oba leki bezpośrednio.

Co jest bezpieczniejsze: eloralintyd czy kagrilintyd?

Nie udało się znaleźć badania, które bezpośrednio porównywałoby ich bezpieczeństwo. Przy obu lekach wśród skutków ubocznych przeważają dolegliwości żołądkowe, takie jak nudności. W badaniu eloralintydu nudności wystąpiły w jednej z grup u 64% uczestników, wobec 14% w grupie placebo. W badaniu kagrilintydu dotyczyły od 20% do 47% uczestników, wobec 18%. Żaden z tych leków nie ma zatwierdzonej informacji o leku z oficjalnymi ostrzeżeniami.

Czym różni się eloralintyd od kagrilintydu?

Oba są kopiami hormonu amyliny i mają łańcuch kwasu tłuszczowego, dzięki któremu działają około tygodnia. Eloralintyd firmy Eli Lilly pobudza receptor AMY1 12 razy silniej niż receptor kalcytoniny. Kagrilintyd firmy Novo Nordisk pobudza w podobnym stopniu receptory amyliny i receptor kalcytoniny. Różni je też budowa chemiczna, aż po pierścień zamykający cząsteczkę.

Czy eloralintyd i kagrilintyd można przyjmować razem?

Nie udało się znaleźć badania, w którym podawano by oba leki razem, a katalog mieszanek myPeptides nie wymienia produktu, który by je łączył. Eloralintyd występuje tam w mieszance Loretta, razem z retatrutydem. Kagrilintyd występuje w CagriSema, razem z semaglutydem. Żadna z tych mieszanek nie jest nigdzie dopuszczona do obrotu.

Czy eloralintyd jest bardziej selektywny niż kagrilintyd?

Na poziomie receptorów tak. W testach komórkowych eloralintyd pobudzał ludzki receptor AMY1 12 razy silniej niż receptor kalcytoniny, podczas gdy kagrilintyd pobudza oba rodzaje. U szczupłych szczurów eloralintyd wywoływał istotnie mniejszą uwarunkowaną awersję smakową, czyli wyuczoną niechęć do smaku, niż kagrilintyd. Czy ta selektywność cokolwiek zmienia u ludzi, pozostaje otwarte.

Czy eloralintyd lub kagrilintyd są gdziekolwiek dopuszczone do obrotu?

Nie. Przeszukanie rejestrów we wrześniu 2026 roku nie wykazało dopuszczenia żadnego z nich w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie ani Szwajcarii. Oba są w fazie 3. Firma opracowująca kagrilintyd podaje, że złożyła wniosek o dopuszczenie połączenia CagriSema w leczeniu otyłości, a złożony wniosek nie jest jeszcze dopuszczeniem.

Czy eloralintyd i kagrilintyd są zakazane w sporcie?

Tak, oba przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Żaden z nich nie jest wymieniony z nazwy na liście zabronionej na 2026 rok. Oba podlegają sekcji S0, która obejmuje każdą substancję bez aktualnego dopuszczenia przez państwowy urząd ds. zdrowia. Laboratoryjną metodę wykrywania kagrilintydu opisano w 2026 roku.

Czy CagriSema to to samo co kagrilintyd?

Nie. Kagrilintyd to pojedyncza substancja, a CagriSema to jego połączenie z semaglutydem, lekiem z grupy GLP-1. Często cytowany spadek masy ciała o 20,4% w ciągu 68 tygodni dotyczy CagriSema. Sam kagrilintyd osiągnął 10,8% przy najwyższej dawce w ciągu 26 tygodni.

Jak długo eloralintyd i kagrilintyd utrzymują się w organizmie?

Organizm potrzebuje od 159 do 195 godzin, czyli mniej więcej siedmiu do ośmiu dni, aby usunąć połowę dawki kagrilintydu. Dla eloralintydu nie udało się znaleźć w opublikowanych pracach zmierzonego okresu półtrwania; łańcuch kwasu tłuszczowego wydłuża jego działanie do około tygodnia. W obu przypadkach to właśnie ten łańcuch sprawia, że lek wiąże się z albuminą, białkiem nośnikowym krwi.