Prognoza celu wagowego

Jak liczona jest prognoza

W trybie deficytu narzędzie przesuwa się do przodu dzień po dniu przez dwa lata. Każdego dnia na nowo oblicza twój wydatek energetyczny z obecnej wagi według równania Mifflina-St Jeora i współczynnika aktywności, odejmuje spożycie i przelicza różnicę na wagę, przyjmując 7700 kilokalorii na kilogram. Ponieważ wydatek spada wraz z masą ciała, krzywa sama się wypłaszcza, zamiast biec po linii prostej. Gdy scenariusz osiągnie wagę docelową, linia się na niej zatrzymuje: model zakłada, że po osiągnięciu celu kończysz deficyt.

Adaptację metaboliczną uwzględnia się jako dodatkowe obniżenie wydatku, proporcjonalne do już utraconej wagi. Leibel i współpracownicy zmierzyli spadek całkowitego wydatku o mniej więcej piętnaście do dwudziestu procent po utracie dziesięciu procent masy ciała – więcej, niż wyjaśnia sam lżejszy organizm – dlatego brak jakiejkolwiek adaptacji nie jest scenariuszem, który oferuje to narzędzie. Krzywa optymistyczna obniża wydatek o pół procent za każdy procent utraconej masy ciała, przeciętna o pełny procent, a pesymistyczna o półtora procent.

W trybie badania narzędzie bierze opublikowaną średnią zmianę masy ciała z jednego ramienia badania i nakłada tę względną krzywą na twoją wagę wyjściową. Siedem z dziesięciu badań podaje tylko punkt wyjścia i punkt końcowy, a prosta linia między nimi mocno zaniżyłaby tempo na początku: w badaniach, które publikują pomiary pośrednie, od sześćdziesięciu do dziewięćdziesięciu procent końcowego efektu jest osiągane już po czterdziestu do sześćdziesięciu pięciu procentach czasu trwania badania. Dlatego krzywa jest modelowana jako nasycająca się funkcja wykładnicza, która dokładnie trafia w opublikowany punkt końcowy i domyślnie osiąga osiemdziesiąt procent efektu w połowie czasu trwania badania – taki kształt odczytano z opublikowanych przebiegów STEP 1 i SURMOUNT-1. Tam, gdzie są pomiary pośrednie, kształt dopasowuje się do nich. Po ostatnim zgłoszonym pomiarze krzywa pozostaje płaska: czego badanie nie zmierzyło, tego ta strona nie twierdzi. Każda krzywa to ramię z najwyższą dawką podtrzymującą, podane jako średnia z badania, bez wskazania dawki.

Krzywe optymistyczna i pesymistyczna wynikają z opublikowanych w każdym badaniu odsetków osób odpowiadających na leczenie, czyli udziału uczestników, którzy stracili co najmniej pięć, dziesięć, piętnaście lub dwadzieścia procent masy ciała. Przy założeniu rozkładu normalnego te odsetki dają odchylenie standardowe, a obie skrajne krzywe leżą mniej więcej na górnym i dolnym kwartylu populacji badania. Jeśli badanie nie opublikowało odsetków osób odpowiadających na leczenie, używany jest ogólny rozrzut, oznaczony jako szacunkowy.

Oba modele pomijają wszystko, co naprawdę przesądza o wyniku: choroby, sen, leki, przyrost mięśni, zatrzymywanie wody, wybór dni pomiaru i to, czy plan jest w ogóle realizowany. Traktuj trzy krzywe jako zakres, a nie harmonogram.

Prognoza na podstawie własnych postępów

W trybie postępów narzędzie zaczyna od pomiaru, a nie od założenia. Twoja waga na starcie, data, której dotyczy, i dzisiejsza waga dają zmierzone tempo. Krzywa z badania lub bilans energetyczny dostarczają wtedy tylko oczekiwanej wartości, a stosunek tego, co faktycznie ubyło, do tego, czego się spodziewano, staje się osobistym współczynnikiem. Prognoza od dziś to oczekiwana krzywa przeskalowana tym współczynnikiem – dlatego dwie osoby na tej samej krzywej dostają tu różne daty.

Ten współczynnik nie działa od razu z pełną siłą. Wczesna reakcja wagi pozwala przewidzieć wynik końcowy, ale tylko częściowo: w opublikowanych analizach liraglutydu i semaglutydu osoby, które w pierwszych tygodniach tracą więcej niż średnia, zwykle kończą poniżej średniej, ale daleko im do proporcjonalności. Dlatego narzędzie ściąga współczynnik w stronę jedynki z wagą, która rośnie wraz z okresem obserwacji i osiąga pełną siłę po dwudziestu czterech tygodniach, a wynik ogranicza do przedziału od 0,3 do 2,0. Cztery tygodnie podwójnego tempa to nie dowód na rok podwójnego tempa.

Dowody na przyciąganie w stronę średniej: PMID 27804269 · DOI 10.1210/jendso/bvab048.013

Gdy w grę wchodzi dieta ketogeniczna, niskowęglowodanowa lub carnivore, pierwsze jeden do dwóch tygodni przynosi jednorazowy spadek o mniej więcej jeden do trzech kilogramów – to glikogen i związana z nim woda, a nie tkanka. Ten udział jest odejmowany, zanim zostanie obliczone jakiekolwiek tempo, bo przedłużanie jednorazowego efektu jako tempa tygodniowego to największe pojedyncze źródło błędów w tego rodzaju prognozach. Jeśli dieta jeszcze się nie zaczęła, ta sama ilość pojawia się w prognozie jednorazowo, oznaczona na wykresie jako woda.

Sposób odżywiania wchodzi do modelu dokładnie w dwóch miejscach: jako jednorazowe przesunięcie wody oraz – jeśli nie liczysz kalorii – jako zmiana tego, ile jesz bez wysiłku. Tam, gdzie dowody wskazują, że wynik długoterminowy przy tym samym spożyciu energii odpowiada zwykłej diecie o obniżonej kaloryczności, model nie dolicza trwałej premii. Połączenie substancji ze sposobem odżywiania też niczego w modelu nie dodaje, bo badania i tak prowadziły interwencję w styl życia w obu ramionach.

Założenia dotyczące diet w modelu

To założenia modelu zaczerpnięte z publikacji, a nie zalecenia. Każdy wiersz mówi, jak mocne są dowody; tam, gdzie ich nie ma, narzędzie mówi to wprost, zamiast to ukrywać.

Krzywe z badań, na których opiera się to narzędzie

Każda krzywa to opublikowana średnia z jednego ramienia badania. Populacja, czas trwania i punkt końcowy się różnią, więc krzywych nie da się bezpośrednio ze sobą porównywać.

Pytania o prognozę