CJC-1295 DAC: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

CJC-1295 DAC to wytworzona w laboratorium kopia fragmentu naturalnego hormonu, który daje przysadce mózgowej sygnał do wydzielenia hormonu wzrostu. Chemiczny haczyk przyczepia go do jednego z białek krwi, dlatego pojedyncze wstrzyknięcie działa przez wiele dni, a nie przez kilka minut. Trzy małe badania u zdrowych osób zmierzyły dwa parametry krwi i nic poza tym. Jedyne badanie, które mogło sprawdzić rzeczywisty efekt zdrowotny, przerwano w 2006 roku po śmierci uczestnika i nigdy nie przeanalizowano jego wyników. Żaden kraj nie dopuścił tej substancji do obrotu, a światowa lista antydopingowa wymienia ją z nazwy.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Jedno wstrzyknięcie działa przez dni, a nie minuty. U zdrowych dorosłych okres półtrwania we krwi wynosił od 5,8 do 8,1 dnia. Substancję dało się wykryć jeszcze 10 do 14 dni później ^[1].
• Jedyne badanie mierzące rzeczywisty efekt zdrowotny przerwano po śmierci uczestnika. Uczestnik z Argentyny zmarł na zawał serca 13 lipca 2006 roku, mniej więcej dwie godziny po swojej jedenastej cotygodniowej dawce. Firma wstrzymała badanie, a jego wyników nigdy nie opublikowano ^[2], ^[3].
• Wszystkie opublikowane dane u ludzi opierają się na 66 osobach i najwyżej 49 dniach. Te 66 osób objęły dwa badania doboru dawki. Trzecie badanie, dotyczące naturalnych wyrzutów hormonu, nigdy nie podało, ilu mężczyzn w nim uczestniczyło. Wszystkie trzy mierzyły hormon wzrostu i czynnik wzrostu IGF-1, a żadne nie zmierzyło masy ciała, mięśni, snu ani gojenia ^[1], ^[4].
• Skutki uboczne były regułą, a nie wyjątkiem. W badaniu z pojedynczą dawką co najmniej jeden zgłosiło 33 z 35 osób otrzymujących lek, czyli 94 procent. W grupie placebo były to 2 osoby z 7, czyli 29 procent ^[1].
• U myszy po ośmiu tygodniach przysadka mózgowa była o 47 procent cięższa. W tej samej pracy stwierdzono mierzalne uszkodzenia materiału genetycznego w komórkach przysadki. U ludzi nikt nie szukał ani jednego, ani drugiego ^[5].
• W sporcie zakazany przez cały czas. Sekcja S2.2.4 listy zabronionej WADA na 2026 rok wymienia CJC-1295 wprost, w surowszej z dwóch kategorii ^[6].
• W Australii posiadanie bez recepty jest przestępstwem. Australijski Poisons Standard umieszcza go w załączniku zarezerwowanym dla substancji, których nie wolno posiadać bez zezwolenia ^[7].

Czym jest CJC-1295 DAC

CJC-1295 DAC to łańcuch 30 aminokwasów zbudowany na wzór aktywnego końca ludzkiego hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH). Naukowcy z firmy ConjuChem Inc. w Montrealu opisali go w 2005 roku i wybrali spośród trzech kandydatów ^[8]. Nie ma nazwy handlowej, ponieważ żaden zawierający go produkt nigdy nie został dopuszczony do obrotu.

Cztery elementy budulcowe wymieniono, aby spowolnić enzymy, które w przeciwnym razie szybko rozkładają cząsteczkę. Najważniejszy dodatek znajduje się na samym końcu łańcucha: to niewielka, łatwo reagująca grupa chemiczna zwana maleimidem, czyli Drug Affinity Complex, w skrócie DAC. We krwi trwale przyczepia się ona do albuminy, najpowszechniejszego białka krwi ^[1], ^[8].

Właśnie ten jeden haczyk odróżnia tę substancję od wersji sprzedawanej bez niego pod tą samą nazwą. W sklepach obie nazywa się CJC-1295, a pomyłka sięga tak daleko, że trafiła nawet do oficjalnych baz danych. Formę bez haczyka omawia strona o wersji bez DAC; dla tej formy nie istnieje żadne badanie u ludzi ^[9].

Najważniejsze dane

Jak działa

Substancja łączy się w przysadce mózgowej z tym samym receptorem, z którego korzysta naturalny hormon uwalniający, i wszystko inne wynika właśnie z tego ^[8].

• Komórki wytwarzające hormon wzrostu. Po związaniu się substancji z receptorem komórki te uwalniają hormon wzrostu, a wątroba odpowiada na to zwiększonym wytwarzaniem czynnika wzrostu IGF-1. Wykazano to w hodowlach komórek szczura, u żywych szczurów, a następnie u ludzi ^[1], ^[8].
• Haczyk wiążący albuminę. Grupa maleimidowa reaguje z jedynym wolnym miejscem albuminy zawierającym siarkę, czyli z cysteiną 34. Według firmy co najmniej 90 procent wstrzykniętej dawki wiąże się w ten sposób, a śladowe ilości przyłączają się do dwóch innych białek krwi ^[1].
• Dlaczego to ważne. Niezmieniony peptyd macierzysty, sermorelina, znika z krwi z okresem półtrwania około 7 minut, przez co jako lek był niepraktyczny. Haczyk zamienia minuty w dni ^[1].
• Czego nie robi. Nie może zastąpić hormonu wzrostu. Skłania jedynie wciąż sprawną przysadkę do uwolnienia tego, co ma zgromadzone ^[1], ^[4].
• Możliwe ryzyko, zaobserwowane u myszy. Ciągła stymulacja tego receptora podniosła w komórkach przysadki poziom cząsteczki sygnałowej cAMP i obok większej ilości hormonu wzrostu przyniosła także więcej uszkodzeń ich materiału genetycznego ^[5].

Tę substancję od ipamoreliny i podobnych peptydów odróżnia jedna rzecz. Tamte pobudzają receptor greliny, hormonu głodu, czyli zupełnie inne miejsce wiązania o innych skutkach ^[6].

Co wykazały badania

Hormon wzrostu i IGF-1 po jednej dawce

Faza 1 Udział wzięły 42 zdrowe osoby dorosłe w wieku od 21 do 61 lat: 35 otrzymało lek w jednej z czterech dawek, a 7 placebo. Poziom hormonu wzrostu wzrósł od dwóch do dziesięciu razy na co najmniej 6 dni, a IGF-1 od 1,5 do trzech razy na 9 do 11 dni ^[1].

Wzrost zależał od dawki. Średnie szczytowe stężenia IGF-1 w czterech grupach wyniosły 232, 319, 328 i 435 nanogramów na mililitr. Tylko najwyższa dawka podniosła IGF-1 powyżej zakresu uznawanego za prawidłowy dla wieku i płci uczestników ^[1].

Hormon wzrostu zachowywał się podobnie: średnie stężenia szczytowe wyniosły 6,6, 9,6, 9,9 i 13,3 nanograma na mililitr. Łączna ilość hormonu wzrostu w ciągu 7 dni przewyższała wynik grupy placebo tylko w trzech grupach z wyższymi dawkami ^[1].

Co dały powtarzane dawki

Faza 1 24 zdrowe osoby dorosłe otrzymały dwa lub trzy wstrzyknięcia w odstępie tygodnia lub dwóch tygodni, w badaniu trwającym 49 dni. Substancja gromadziła się we krwi. Szczyt stężenia po wstrzyknięciu w dniu 7 był już o 11 do 32 procent wyższy niż szczyt w dniu 0, a szczyt po wstrzyknięciu w dniu 14 – o 29 do 70 procent wyższy. Zmierzony tu okres półtrwania wynosił od 5,4 do 9,2 dnia ^[1].

IGF-1 utrzymywał się powyżej wartości wyjściowej do dnia 28. Autorzy opisują też efekt wstępnego pobudzenia (priming): każde kolejne wstrzyknięcie dawało wyższy i wcześniejszy szczyt IGF-1. Jeden uczestnik wycofał się z badania 6 dni po pojedynczym wstrzyknięciu z powodu kilku łagodnych skutków ubocznych ^[1].

Stały wzrost między naturalnymi wyrzutami hormonu

Badanie obserwacyjne U zdrowych mężczyzn w wieku od 20 do 40 lat mierzono hormon wzrostu co 20 minut przez 12 godzin nocnych, raz przed pojedynczym wstrzyknięciem i raz tydzień później. Publikacja nigdy nie podała, ilu mężczyzn wzięło udział. Naturalny rytm został zachowany, ponieważ częstotliwość i wysokość wyrzutów hormonu się nie zmieniły ^[4].

Zmienił się natomiast poziom podstawowy między wyrzutami. Wzrósł 7,5-krotnie (P < 0,0001), średni poziom ogólny o 46 procent (P < 0,01), a IGF-1 o 45 procent (P < 0,001). Między dwiema badanymi dawkami nie było pod tym względem żadnej mierzalnej różnicy ^[4].

Autorzy przypisują wzrost IGF-1 temu trwale podniesionemu poziomowi podstawowemu, a nie silniejszym wyrzutom. Wzrost IGF-1 nie wiązał się z żadną miarą samych wyrzutów ^[4].

Badanie, które przerwano

Faza 2 (przerwane) Jedno badanie zaprojektowano tak, by odpowiedziało na pytanie naprawdę ważne dla pacjentów: czy substancja zmniejsza głęboki tłuszcz brzuszny u osób żyjących z HIV. Prowadzono je w kilku ośrodkach, z niską dawką, wysoką dawką i placebo podawanymi co tydzień przez 12 tygodni ^[3].

Nigdy go nie dokończono. 13 lipca 2006 roku uczestnik z ośrodka w Argentynie otrzymał swoją jedenastą cotygodniową dawkę. Mniej więcej dwie godziny później zgłosił dolegliwości w klatce piersiowej, elektrokardiogram potwierdził zawał serca, a około godzinę później mężczyzna zmarł ^[2].

Firma przerwała badanie i zgłosiła zgon 14 lipca 2006 roku. W rejestrze nie zamieszczono żadnych wyników i nigdy ich nie opublikowano. Rejestr podaje 120 uczestników, podczas gdy komunikat firmy mówi o 192 w chwili zamknięcia rekrutacji ^[2], ^[3].

Wyniki badań na zwierzętach

Dane z badań na zwierzętach U myszy wyhodowanych tak, by nie wytwarzały własnego hormonu uwalniającego, codzienne wstrzyknięcia w ciągu 5 tygodni przywróciły prawidłową masę i długość ciała. Beztłuszczowa masa ciała i tłuszcz podskórny były prawidłowe we wszystkich leczonych grupach. Przy dłuższych odstępach między wstrzyknięciami nadrabianie wzrostu pozostało niepełne ^[11].

Dane z badań na zwierzętach U zdrowych czteromiesięcznych myszy po 24 wstrzyknięciach w ciągu 8 tygodni przysadka mózgowa była o 47 procent cięższa niż u 15 zwierząt kontrolnych (P ≤ 0,001). Masa i długość ciała, wątroba i serce się nie zmieniły ^[5].

W hodowanych komórkach przysadki wskaźnik uszkodzenia DNA wzrósł z 16,1 ± 0,7 do 23,6 ± 0,6. Dodanie drugiego pobudzającego leku podniosło go do 32,1 ± 0,7 (P ≤ 0,001). Lek hamujący uwalnianie hormonu wzrostu, oktreotyd, znosił ten efekt ^[5].

Drugi wskaźnik uszkodzeń korelował zarówno z poziomem IGF-1 (r = 0,67, P = 0,01), jak i z wielkością gruczołu (r = 0,64, P = 0,02). Autorzy nie odnotowali u leczonych zwierząt żadnych widocznych niekorzystnych skutków ^[5].

Nie było to badanie bezpieczeństwa. Zespół badał, jak powstają guzy przysadki, i wykorzystał substancję jako narzędzie. Właśnie dlatego trudno ten wynik zbagatelizować ^[5].

Czego wciąż nie wiadomo

• Wszystkie efekty, które człowiek mógłby zauważyć. Nie ma badania u ludzi dotyczącego składu ciała, mięśni, tkanki tłuszczowej, regeneracji, snu, gojenia się ran ani starzenia ^[12], ^[13].
• Wszystko, co wykracza poza siedem tygodni. Najdłuższe udokumentowane stosowanie u człowieka to jedenaście cotygodniowych dawek podanych uczestnikowi, który zmarł ^[2].
• Niedobór hormonu wzrostu. Żadne badanie nie sprawdziło substancji u pacjentów, którym tego hormonu rzeczywiście brakuje ^[1].
• Wyniki dotyczące przysadki u ludzi. Wielkości gruczołu ani uszkodzeń DNA nigdy nie badano u ludzi ^[5].
• Połączenie sprzedawane z ipamoreliną. Nie istnieje żadne badanie kliniczne u ludzi ^[14].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Cała wiedza o bezpieczeństwie u ludzi pochodzi z dwóch krótkich badań u zdrowych ochotników i z jednego zgonu w badaniu, którego nigdy nie przeanalizowano. Żaden urząd nigdy nie ocenił stosunku korzyści do ryzyka, dlatego nie istnieje ulotka i nikt nie nadzoruje rynku.

Jak często zdarzenia występowały we wczesnych badaniach ^[1]:

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia były silniejsze i trwały dłużej przy wyższych dawkach, a stwardnienie utrzymywało się do 5 dni. Żadna nie przekroczyła 10 centymetrów średnicy i wszystkie ustąpiły samoistnie. Z ich powodu dwie osoby wycofały się z badania z pojedynczą dawką, 5 i 22 dni po wstrzyknięciu ^[1].

Zaczerwienienie twarzy pojawiało się w ciągu 30 minut i ustępowało w ciągu 1 do 2 godzin. W badaniu z powtarzanymi dawkami ściśle zależało od dawki: po niskiej dawce wystąpiło u 40 procent osób, po wysokiej u 100 procent ^[1]. To właśnie to zdarzenie FDA wymienia we własnej ocenie ryzyka ^[15].

U dwóch osób w badaniu z powtarzanymi dawkami po pierwszym wstrzyknięciu wystąpiły zawroty głowy ze spadkiem ciśnienia krwi, które nie powtórzyły się po kolejnych wstrzyknięciach. U jednej osoby po drugim wstrzyknięciu wystąpiły krótkotrwałe mimowolne skurcze nóg i pewne zaburzenia koordynacji. Wszystko ustąpiło samoistnie w ciągu doby ^[1].

Uspokajające wyniki są prawdziwe, ale mają wąski zakres. Parametry krwi i moczu, poziom cukru we krwi, funkcja wątroby i elektrokardiogram nie wykazały spójnych zmian, nie stwierdzono też istotnego wytwarzania przeciwciał. Dotyczy to jednak najwyżej trzech dawek w ciągu 49 dni u zdrowych osób ^[1].

Pozostaje jeszcze sprawa zgonu. Uczestnik badania doznał śmiertelnego zawału serca dwie godziny po swojej jedenastej cotygodniowej dawce. Firma oświadczyła, że w żadnym wcześniejszym badaniu nie było oznak toksyczności dla serca. Lekarz prowadzący za najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie uznał bezobjawową chorobę wieńcową z pęknięciem blaszki miażdżycowej ^[2].

Sprawa pozostaje więc otwarta, i to w obu kierunkach. Związek przyczynowy nie został ani udowodniony, ani wykluczony, a spekulacje w którąkolwiek stronę wykraczają poza to, co udokumentowano. Udokumentowane jest to, że badanie przerwano i od tamtej pory nie przeprowadzono żadnego kolejnego ^[3], ^[16].

Jeszcze jedno ryzyko nie ma nic wspólnego z samą cząsteczką. Analiza objęła 6441 próbek czternastu peptydów badawczych sprzedawanych bezpośrednio konsumentom, w tym CJC-1295. Odsetek próbek niespełniających wymagań wynosił od 41,6 do 71,1 procent w zależności od przyjętego kryterium, a 15 procent zawierało mierzalne ilości toksyn bakteryjnych ^[17].

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować.

Każdą opublikowaną powyżej dawkę u ludzi podano raz lub kilka razy, pod nadzorem lekarskim, we wczesnym badaniu z udziałem zdrowych ochotników. Badanie średniej fazy nigdy nie opublikowało swoich dwóch poziomów dawki. Dawek dla zwierząt w mikrogramach na kilogram nie można przeliczać na ludzi. Dla okresu dłuższego niż 49 dni nie ma żadnych danych u ludzi ^[1].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

• 2005 – pierwszy opis publikuje firma ConjuChem Inc. z Montrealu ^[8].
• 2006 – w marcu ukazują się dwa wczesne badania u zdrowych dorosłych ^[1].
• 2006 – rusza badanie średniej fazy u pacjentów i zostaje przerwane w lipcu po zgonie uczestnika ^[2], ^[3].
• 2020 – badanie na myszach o innym celu opisuje cięższą przysadkę i uszkodzenia DNA ^[5].
• 2026 – substancja jest wymieniona z nazwy na liście antydopingowej i w australijskim Poisons Standard ^[6], ^[7].

Wszystkie wyszukiwania w rejestrach, na których opiera się ta tabela, przeprowadzono 7 września 2026 roku.

Wpis amerykański wymaga osobnego wyjaśnienia. CJC-1295 nie figuruje w tabeli FDA dla substancji kategorii 2, lecz w drugiej tabeli na tej samej stronie, obejmującej wycofane zgłoszenia ^[15].

W tej drugiej tabeli znajdują się substancje, które kiedyś należały do kategorii 2, ale podmioty, które je zgłosiły, później wycofały te zgłoszenia. Wpis wymienia ryzyko reakcji immunologicznej, trudności z zanieczyszczeniami oraz poważne zdarzenia niepożądane, w tym przyspieszone tętno i rozległe rozszerzenie naczyń krwionośnych ^[15].

Rozszerzenie naczyń wywodzi się wprost z tych 30 procent uczestników wczesnego badania, u których wystąpiło nagłe zaczerwienienie twarzy ^[1]. W przypadku przyspieszonego tętna urząd nie podaje żadnego źródła, a tamto badanie takiego wyniku nie opisuje. Skąd pochodzi to twierdzenie, nie da się ustalić na podstawie publicznie dostępnych dokumentów.

Najdalej idzie Australia. Poisons Standard z czerwca 2026 roku klasyfikuje CJC-1295 jako lek na receptę. Substancja pojawia się tam ponownie jako pozycja 7 załącznika, którego nagłówek stanowi, że posiadanie tych substancji bez zezwolenia jest nielegalne ^[7].

Ten sam załącznik obejmuje pozycją 18 każdy hormon uwalniający tego rodzaju, bez wymieniania nazw. Ipamorelina figuruje w tej samej tabeli jako pozycja 25 ^[7].

Antydoping

CJC-1295 jest zakazany w sporcie przez cały czas, w zawodach i poza zawodami, i zalicza się do substancji nieokreślonych, czyli do surowszej z dwóch kategorii. Lista wymienia go z nazwy, a nie obejmuje go jedynie klauzulą zbiorczą ^[6]. Lista na 2025 rok miała identyczne brzmienie ^[21].

Sekcja S2.2.4 listy zabronionej WADA na 2026 rok wymienia go wśród „growth hormone-releasing hormone (GHRH) and its analogues (e.g. CJC-1293, CJC-1295, sermorelin and tesamorelin)” (hormon uwalniający hormon wzrostu i jego analogi, np. CJC-1293, CJC-1295, sermorelina i tesamorelina) ^[6]. W tym samym nawiasie znajduje się tesamorelina, która jest dopuszczonym do obrotu lekiem, więc obecność na liście nic nie mówi o statusie dopuszczenia.

Wykrycie jest możliwe, ale trudne. Laboratoria nie znajdowały niemal żadnych pozytywnych przypadków w tej grupie substancji, mimo sygnałów, że są stosowane. Aby zamknąć tę lukę, badacze zidentyfikowali 19 produktów rozpadu ^[22].

Forma związana z albuminą stwarza własny problem. Po przyłączeniu do dużego białka staje się praktycznie niewidoczna dla jednej z powszechnie stosowanych metod pomiaru ^[23]. Szerszy obraz przedstawia strona o peptydach zakazanych w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Najwięcej mówi porównanie z tesamoreliną. Obie substancje opracowywano z myślą o tym samym problemie: głębokim tłuszczu brzusznym u osób żyjących z HIV. Tesamorelina przeszła cały proces rozwoju i stała się lekiem, a badanie CJC-1295 przerwano w 2006 roku i nigdy nie przeanalizowano ^[3], ^[22].

Porównanie z wersją bez haczyka jest ważne z innego powodu. Cała wiedza o działaniu u ludzi dotyczy formy z DAC, a sklepy sprzedają obie pod jedną nazwą ^[1], ^[9].

Częste nieporozumienia

• „Z DAC i bez DAC to to samo”. To dwie substancje. Forma z DAC ma 30 aminokwasów i masę 3647,2 g/mol, druga ma 29 aminokwasów i masę 3367,9 g/mol. Jedna utrzymuje się we krwi przez dni, druga przez minuty, i tylko pierwszą podawano kiedykolwiek ludziom w opublikowanym badaniu ^[1], ^[9], ^[10].
• „Numer CAS 863288-34-0 identyfikuje tę substancję”. Ten numer należy do formy bez haczyka. Forma z DAC ma numer 446262-90-4. Pomyłka trafiła do oficjalnych tekstów, bo australijski Poisons Standard wymienia CJC-1295 z numerem formy bez DAC ^[7], ^[9], ^[10].
• „Badania pokazują, że spala tłuszcz i buduje mięśnie”. Żadne badanie nigdy nie zmierzyło u człowieka ani jednego, ani drugiego. Trzy opublikowane badania u ludzi mierzyły hormon wzrostu i IGF-1 we krwi i nic więcej. Jedyne badanie zaprojektowane do pomiaru tłuszczu przerwano i nigdy nie przeanalizowano ^[1], ^[3], ^[4].
• „Zgon dowodzi, że substancja jest niebezpieczna”. Nie dowodzi ani tego, ani przeciwnego. Lekarz prowadzący za najbardziej prawdopodobną przyczynę uznał bezobjawową chorobę wieńcową, a według firmy we wcześniejszych pracach nie było oznak toksyczności dla serca. Związek nie został ani wykazany, ani wykluczony ^[2].
• „Połączenie z ipamoreliną to zbadane podejście”. Nie istnieje żadne badanie kliniczne u ludzi. Autorzy przeglądu znaleźli jedynie doświadczenie na myszach z zanikiem mięśni wywołanym sterydami i zaznaczyli, że nieznane pozostają leczony stan, ilości i czas stosowania ^[14].
• „Hormon wzrostu pozostaje naturalny, bo wyrzuty zostają zachowane”. Wyrzuty rzeczywiście zostają zachowane, ale poziom między nimi wzrósł 7,5-krotnie tydzień po pojedynczym wstrzyknięciu. To zmieniony wzorzec, a nie zachowany, i żadne badanie nie sprawdzało, czy taka zmiana jest pożądana ^[4].

Najczęściej zadawane pytania

Czy CJC-1295 DAC jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu?

Nie. Żaden kraj nie dopuścił go do obrotu jako leku w jakimkolwiek wskazaniu. Wyszukiwania w rejestrach Stanów Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Wielkiej Brytanii, Kanady, Australii i Szwajcarii przeprowadzone 7 września 2026 roku nie przyniosły żadnego wyniku.

Czym jest CJC-1295 DAC?

To wytworzony w laboratorium łańcuch 30 aminokwasów, skopiowany z aktywnego końca ludzkiego hormonu uwalniającego hormon wzrostu, w którym wymieniono cztery elementy budulcowe. Niewielki chemiczny haczyk na ostatnim z nich przyczepia cząsteczkę do albuminy, białka krwi, i właśnie dzięki temu działa ona przez wiele dni.

Czym różni się CJC-1295 DAC od CJC-1295 bez DAC?

To dwie różne substancje, które sklepy sprzedają pod jedną nazwą. Forma z DAC ma 30 aminokwasów, a jej okres półtrwania wynosi od 5,8 do 8,1 dnia. Wersja bez DAC ma 29 aminokwasów, nie wiąże się z albuminą i działa kilka minut. Każde opublikowane badanie u ludzi dotyczyło formy z DAC.

Co naprawdę wykazały badania CJC-1295 DAC?

Wykazały wzrost dwóch parametrów krwi. U 42 dorosłych z badania z pojedynczą dawką poziom hormonu wzrostu wzrósł od dwóch do dziesięciu razy na co najmniej 6 dni, a IGF-1 od 1,5 do trzech razy na 9 do 11 dni. Niczego, co człowiek mógłby sam zauważyć, nigdy nie zmierzono.

Dlaczego przerwano badanie CJC-1295 DAC?

Uczestnik z ośrodka w Argentynie zmarł na zawał serca 13 lipca 2006 roku, około dwóch godzin po swojej jedenastej cotygodniowej dawce. Firma wstrzymała badanie. Czy substancja odegrała w tym jakąkolwiek rolę, nie zostało ani udowodnione, ani wykluczone, a lekarz prowadzący za najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie uznał bezobjawową chorobę wieńcową.

Jakie są znane skutki uboczne CJC-1295 DAC?

W badaniu z pojedynczą dawką co najmniej jeden skutek uboczny zgłosiło 94 procent osób otrzymujących lek, wobec 29 procent w grupie placebo. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia wystąpiły u około 70 procent, ból głowy u 63 procent, biegunka u 43 procent, a nagłe zaczerwienienie twarzy z krótkim spadkiem ciśnienia krwi u 30 procent.

Jak długo CJC-1295 DAC utrzymuje się w organizmie?

U zdrowych dorosłych okres półtrwania po pojedynczej dawce wynosił od 5,8 do 8,1 dnia, a substancję dało się wykryć we krwi przez 10 do 14 dni. Przy powtarzanych dawkach gromadziła się w organizmie: szczytowe stężenie w dniu 14 było o 29 do 70 procent wyższe niż szczyt w dniu 0.

Czy CJC-1295 DAC jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Sekcja S2.2.4 listy zabronionej WADA na 2026 rok wymienia CJC-1295 wśród kopii hormonu uwalniającego i zalicza go do substancji nieokreślonych. Lista na 2025 rok miała identyczne brzmienie.

Dlaczego ta strona podaje dawki CJC-1295 DAC?

Ponieważ są to fakty z cytowanych tu badań, a bez nich wyniki byłyby niezrozumiałe. Każdą dawkę u ludzi podano pod nadzorem lekarskim we wczesnym badaniu z udziałem zdrowych ochotników. Opisują one to, co podano, i nic ponad to.

Czego wciąż nie wiadomo o CJC-1295 DAC?

Niemal wszystkiego poza tymi dwoma parametrami krwi. Nie ma danych u ludzi obejmujących okres dłuższy niż 49 dni, nie ma danych o składzie ciała, śnie, gojeniu ani starzeniu się i nie ma danych o połączeniu sprzedawanym z ipamoreliną. U myszy po ośmiu tygodniach przysadka mózgowa była o 47 procent cięższa, a u ludzi nikt tego nie sprawdzał.

Jak cytować tę stronę

Fakty na tej stronie sprawdzono 7 września 2026 roku i tego samego dnia przeprowadzono wszystkie wyszukiwania w rejestrach, na których opiera się tabela statusu. Nikt nie rozwija już CJC-1295 DAC, dlatego najbardziej prawdopodobne są zmiany we wpisach regulacyjnych i antydopingowych.

myPeptides Research & Editing. (2026). CJC-1295 DAC: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 7 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/cjc-1295-dac

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisano w części metodologia; pełny rejestr znajduje się w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 7 września 2026. Następny przegląd: przy każdym nowym badaniu klinicznym CJC-1295, przy każdej zmianie list FDA dotyczących sporządzania leków recepturowych (compounding) oraz przy każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej lub w australijskim Poisons Standard.