Ipamorelina: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Ipamorelina to wytworzony w laboratorium peptyd złożony z pięciu aminokwasów, który wiąże się z receptorem greliny, hormonu głodu, i w ten sposób pobudza przysadkę mózgową do uwalniania hormonu wzrostu. Firma Novo Nordisk opisała ją w 1998 roku, a firma Helsinn przeprowadziła dwa badania średniej fazy u pacjentów, u których jelita po operacji przestały pracować. Jedyne opublikowane z nich zawiodło w kwestii, którą miało rozstrzygnąć, i prace nad substancją przerwano. Żaden kraj nie dopuścił jej do obrotu, światowa lista antydopingowa wymienia ją z nazwy, a w Australii przestępstwem jest już samo jej posiadanie.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Zawiodła dokładnie tam, gdzie miała się sprawdzić. U 117 dorosłych po operacji jelita mediana czasu do zjedzenia posiłku stałego bez wymiotów wyniosła 25,3 godziny wobec 32,6 godziny w grupie placebo. Różnica była na tyle mała, że mogła wynikać z przypadku (p = 0,15) ^[1].
• 0 głosów za, 12 przeciw, 1 wstrzymujący się. 29 października 2024 roku komitet doradczy FDA zagłosował przeciwko zezwoleniu aptekom na sporządzanie leków recepturowych z ipamoreliną ^[2].
• 320 uczestników i żadnego opublikowanego wyniku. Największe badanie z udziałem ludzi zakończyło się w maju 2014 roku i nigdy nie ukazało się ani w czasopiśmie, ani w rejestrze badań ^[3].
• Wymieniona z nazwy na liście antydopingowej. Sekcja S2.2.4 listy zabronionej na 2026 rok wymienia ipamorelinę wśród substancji, które pobudzają organizm do uwalniania hormonu wzrostu i są zabronione przez cały czas ^[4].
• W Australii przestępstwem jest już samo jej posiadanie. Australijski Poisons Standard wymienia ją jako lek wydawany wyłącznie na receptę, a ponadto w załączniku, według którego posiadanie bez zezwolenia jest nielegalne (Appendix D, klauzula 5, pozycja 25) ^[5].
• Słynną selektywność wykazano u świń. Kortyzol, hormon stresu, i hormon pobudzający jego wydzielanie nie wzrosły wyraźnie nawet przy dawce ponad 200 razy większej od tej, która uruchamia wydzielanie hormonu wzrostu, podczas gdy oba peptydy porównawcze podnosiły poziom obu tych hormonów ^[6].
• Nic nie wiadomo o drodze podania, którą ludzie faktycznie stosują. W przypadku wstrzyknięć podskórnych FDA nie znalazła żadnych danych o wchłanianiu, działaniu ani bezpieczeństwie ^[7].

Czym jest ipamorelina

Ipamorelina to wytworzony w laboratorium peptyd złożony z pięciu aminokwasów. Nie jest hormonem ani kopią hormonu. Firma Novo Nordisk otrzymała ją w połowie lat 90. XX wieku, a pierwszy opis opublikowała w 1998 roku pod kodem NNC 26-0161 ^[6], ^[7]. Nie ma nazwy handlowej z prostego powodu: nigdzie nie dopuszczono do obrotu żadnego produktu, który by ją zawierał.

Dwa z jej pięciu aminokwasów nie występują w zwykłych białkach, a dwa są lustrzanymi odbiciami postaci naturalnej. Taka budowa utrudnia pracę enzymom, które w przeciwnym razie rozkładałyby peptyd. Ipamorelina wywodzi się ze starszej rodziny peptydów uwalniających hormon wzrostu, a dokładniej z ich odmian, w których brakowało określonej pary aminokwasów w środku cząsteczki ^[6]. Firma, która ją stworzyła, zarzuciła prace nad nią i od tamtej pory nikt ich nie podjął.

Najważniejsze dane

Jak działa

Ipamorelina wiąże się z receptorem greliny, hormonu głodu, i z tego jednego działania wynika wszystko inne ^[6].

• Komórki przysadki wytwarzające hormon wzrostu. Gdy peptyd zwiąże się z receptorem, komórki te gwałtownie uwalniają hormon wzrostu. Doświadczenia z blokowaniem receptorów wykazały, że efekt ten zachodzi przez receptor greliny, a nie przez inny, odrębny receptor dla naturalnego hormonu uwalniającego ^[6]. U ludzi pojedynczy wlew wywoływał jeden szczyt hormonu wzrostu po około 40 minutach (0,67 godziny) ^[9].
• Selektywność, ale tylko u jednego gatunku. U świń, które nie były w narkozie, kortyzol, hormon stresu, i hormon pobudzający jego wydzielanie pozostawały na poziomie obserwowanym po naturalnym hormonie uwalniającym, nawet przy dawkach znacznie przekraczających dawkę skuteczną. Oba peptydy porównawcze podnosiły poziom obu tych hormonów ^[6].
• Mięśnie ściany przewodu pokarmowego. Receptory greliny poza mózgiem mogą przyspieszać opróżnianie żołądka i przesuwanie treści przez jelita za pośrednictwem nerwów sterujących ruchami przewodu pokarmowego. Wykazano to u szczurów ^[11], ^[12].
• Układ nagrody. Receptory greliny znajdują się także w części mózgu odpowiedzialnej za odczuwanie nagrody. FDA stwierdza, że badania laboratoryjne nie wystarczyły, by ustalić, czy ipamorelina może uzależniać ^[7].
• Wpływ na tkankę tłuszczową, który wykracza poza hormon wzrostu. U myszy ipamorelina zwiększała udział tkanki tłuszczowej w organizmie i sprawiała, że zwierzęta jadły więcej, podczas gdy sam hormon wzrostu udział tłuszczu zmniejszał ^[13].

Dwa dalsze efekty opisano tylko po jednym razie i nigdy ich nie potwierdzono: szczury z nadwrażliwymi jelitami odczuwały mniejszy ból ^[14], a fragmenty trzustki szczurów uwalniały insulinę na szalce laboratoryjnej ^[15].

Jedno rozróżnienie jest tu ważne. Ipamorelina jedynie pobudza do uwolnienia hormonu, więc wymaga sprawnie działającej przysadki, która ma jeszcze zapas hormonu wzrostu. Nie jest hormonem wzrostu i nie może go zastąpić ^[7].

Co wykazały badania

Uwalnianie hormonu wzrostu

Faza 1 W badaniu wzięło udział czterdziestu ośmiu zdrowych mężczyzn, z których 40 objęto analizą na pięciu poziomach dawki: na każdym poziomie sześciu mężczyzn otrzymywało lek, a dwóch placebo, każdy w postaci 15-minutowego wlewu dożylnego. Im więcej substancji otrzymali, tym wyżej wzrastał poziom hormonu wzrostu; szczyt następował po około 40 minutach (0,67 godziny), a przy każdej dawce w ciągu 6 godzin poziom spadał z powrotem do wartości ledwie mierzalnych ^[9]. Organizm usuwał peptyd w równym tempie (0,078 litra na godzinę na kilogram masy ciała), a końcowa faza jego obecności we krwi trwała około 2 godzin.

To cała opublikowana wiedza o tym, co ten peptyd robi w organizmie człowieka. Badanie mierzyło zastępczy wskaźnik we krwi po pojedynczej dawce dożylnej. Nie mierzono niczego, co pacjent mógłby odczuć. Grupę z najniższą dawką i grupę placebo pominięto w analizie, ponieważ poziom hormonu wzrostu był u nich zbyt niski, by dało się z nim pracować ^[7].

Pooperacyjna niedrożność jelit

RCT fazy 2 Badanie miało odpowiedzieć na pytanie, ile czasu mija od pierwszej dawki do chwili, gdy pacjent jest w stanie zjeść standardowy posiłek stały bez wymiotów. Wśród 117 dorosłych po usunięciu części jelita, których losowo przydzielono do jednej z dwóch grup, mediana tego czasu wynosiła 25,3 godziny w grupie ipamoreliny wobec 32,6 godziny w grupie placebo. Różnica była na tyle mała, że mogła wynikać z przypadku (p = 0,15) ^[1]. W żadnym z pozostałych pomiarów autorzy również nie stwierdzili istotnej różnicy.

Po tym wyniku prace nad substancją przerwano. Przegląd cytowany przez FDA stwierdza, że ipamorelina nie skróciła czasu do pierwszego posiłku i że właśnie dlatego zrezygnowano z jej dalszego rozwoju ^[7].

Badanie, którego nikt nie widział

Drugie badanie średniej fazy podzieliło 320 dorosłych na cztery grupy i zakończyło się w maju 2014 roku ^[3]. W rejestrze nigdy nie zamieszczono jego wyników, a przeszukanie pełnych tekstów w bazie literatury PubMed nie wskazuje żadnej publikacji ^[7]. Wciąż jest to największe badanie ipamoreliny, jakie kiedykolwiek przeprowadzono z udziałem ludzi, i nikt z zewnątrz nie wie, jaki był jego wynik.

Wyniki u zwierząt, które nie przełożyły się na ludzi

Dane z badań na zwierzętach U szczurów po chirurgicznym otwarciu jamy brzusznej pojedyncza dawka dożylna skracała czas do ponownego podjęcia pracy przez jelita, a powtarzane dawki oznaczały więcej stolca, więcej zjedzonego pokarmu i większy przyrost masy ciała ^[11]. Część posiłku pozostająca jeszcze w żołądku spadła z 78 do 52 procent, wobec 44 procent u zwierząt nieoperowanych ^[12]. Kierunek wyników był spójny we wszystkich badaniach na zwierzętach, a mimo to badanie z udziałem ludzi zakończyło się niepowodzeniem.

Kości i wzrost

Dane z badań na zwierzętach U dorosłych samic szczurów kość piszczelowa przez 15 dni rosła na długość nieco szybciej, z 42 do 52 tysięcznych milimetra dziennie, a różnica była zbyt duża, by mogła wynikać z przypadku (P < 0,0001). Czynnik wzrostu IGF-1, białka, które go przenoszą, oraz wskaźniki przebudowy kości pozostały bez zmian ^[16].

Po 12 tygodniach kości zawierały więcej składników mineralnych, ale nie były gęstsze. Po prostu stały się grubsze, a nie bardziej zwarte ^[17].

Dane z badań na zwierzętach Podawana przez trzy miesiące razem ze sterydem, który zwykle niszczy kości i mięśnie, ipamorelina czterokrotnie zwiększyła tempo odkładania nowej tkanki kostnej na zewnętrznej powierzchni kości, a mięśnie kurczyły się z większą siłą niż przy samym sterydzie ^[18]. W krótszym badaniu na szczurach utrata masy ciała wywołana sterydem zmniejszyła się z 13,6 ± 2,9 grama do 1,6 ± 2,0 grama, a poziom czynnika wzrostu IGF-1 wzrósł ^[19].

Oznaki tolerancji

Dane z badań na zwierzętach Po 15 dniach leczenia testowa dawka ipamoreliny uwalniała nieco mniej hormonu wzrostu niż na początku, a spadek był zbyt powtarzalny, by mógł wynikać z przypadku (P < 0,03). Odpowiedź na naturalny hormon uwalniający i ilość hormonu wzrostu zmagazynowana w przysadce nie zmieniły się ^[16]. Osobne, 21-dniowe badanie wykazało, że komórki wytwarzające hormon miały nienaruszoną budowę, ale w spoczynku zawierały mniej hormonu wzrostu ^[20].

Czego wciąż nie wiadomo

• Rzeczywisty niedobór hormonu wzrostu. Żadne opublikowane badanie nie sprawdzało ipamoreliny u pacjentów z takim niedoborem. Trzy zestawy wytycznych opracowanych przez endokrynologów w ogóle nie wspominają o tym peptydzie ^[7].
• Wstrzykiwanie pod skórę. W przypadku tej drogi podania FDA nie znalazła żadnych danych o wchłanianiu, działaniu ani bezpieczeństwie, a to właśnie z niej ludzie korzystają poza badaniami ^[7].
• Sylwetka, sen, regeneracja i starzenie się u ludzi. Nie ma żadnego badania z udziałem ludzi na którykolwiek z tych tematów. FDA określa te zapewnienia jako hasła marketingowe, a nie wyniki badań ^[7].
• Czy selektywność utrzymuje się u ludzi. W żadnym badaniu ipamoreliny z udziałem ludzi ani razu nie zmierzono kortyzolu ani hormonu pobudzającego jego wydzielanie ^[7], ^[9].
• Cokolwiek, co trwa dłużej niż tydzień. Najdłuższe udokumentowane stosowanie u człowieka trwało 7 dni ^[1].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Cała wiedza o bezpieczeństwie u ludzi pochodzi z jednej analizy obejmującej 114 uczestników oraz z dwóch zgłoszeń działań niepożądanych. Żaden urząd nigdy nie zestawił korzyści z ryzykiem, dlatego nie istnieje zatwierdzona informacja o leku i nikt nie monitoruje tego, co dzieje się na rynku.

Jak często poszczególne zdarzenia występowały w badaniu średniej fazy, ipamorelina wobec placebo ^[1], ^[7]:

Poważne zdarzenia wystąpiły u 10 z 56 uczestników przyjmujących ipamorelinę, czyli u 17,9 procent, wobec 9 z 58 w grupie placebo, czyli 15,5 procent ^[1]. Większość z nich zaczęła się dopiero po zakończeniu leczenia. Ogólnie najczęstszymi dolegliwościami były nudności, wymioty i wzdęcia, a w liczbach bezwzględnych występowały one rzadziej po ipamorelinie niż po placebo.

Dwie osoby z grupy ipamoreliny zmarły. Obie miały usuniętą część jelita z powodu raka jelita grubego i u obu chirurgiczne połączenie w jelicie uległo następnie rozszczelnieniu. Jako przyczyny odnotowano zbyt wysoki poziom potasu we krwi połączony ze skrzeplinami w aorcie, zakażenie krwi (posocznicę), perforację wrzodu oraz niewydolność nerek z posocznicą w przebiegu zapalenia płuc ^[7].

FDA pisze, że nie wiadomo, czy te zgony miały jakikolwiek związek z ipamoreliną. Mimo to wskazuje je jako jeden z powodów, dla których umieściła substancję wśród możliwych zagrożeń dla bezpieczeństwa ^[21].

Według stanu na 30 września 2023 roku w bazie FDA znajdowały się dwa zgłoszenia łagodnych działań niepożądanych, oba dotyczące preparatów sporządzonych w aptece ^[7]. Jedno dotyczyło sprayu do nosa, drugie mieszanki z innym peptydem, co uniemożliwia ustalenie, co było przyczyną czego. W bazie dotyczącej suplementów diety nie było żadnego przypadku.

Prawdziwy problem stanowią luki w wiedzy. Nikt nie zbadał, jak na zwierzę działa pojedyncza dawka ani dawki powtarzane, czy peptyd uszkadza materiał genetyczny, czy szkodzi płodności lub nienarodzonemu dziecku, czy wywołuje nowotwory, czy pobudza układ odpornościowy ani czy jego cząsteczki się zlepiają ^[7]. FDA uznaje obie postaci chemiczne za słabo scharakteryzowane, ponieważ w świadectwach analizy pominięto badania na obecność zanieczyszczeń, zlepionych cząsteczek i pozostałości bakteryjnych.

Do tego dochodzą zagrożenia znane dla całej tej grupy substancji. Informacje o leku dla wszystkich dopuszczonych do obrotu preparatów hormonu wzrostu ostrzegają przed nowotworami, zaburzeniami poziomu cukru we krwi i cukrzycą, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym oraz zatrzymywaniem wody w organizmie ^[7]. Podwyższony cukier we krwi występował częściej po ipamorelinie już w jedynym kontrolowanym badaniu z udziałem ludzi ^[1].

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować.

Każdą z powyższych dawek u człowieka podano dożylnie, w szpitalu, pod nadzorem. Dawek u zwierząt wyrażonych w miligramach na kilogram nie można przeliczać na ludzi. W przypadku wstrzyknięć podskórnych, czyli drogi proponowanej przez apteki, FDA nie znalazła żadnych danych o wchłanianiu, działaniu ani bezpieczeństwie ^[7].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

• 1998 – pierwszy opis ukazuje się w recenzowanym czasopiśmie naukowym, a jego autorami są pracownicy działu hormonu wzrostu w firmie Novo Nordisk ^[6].
• 1999 – zostaje opublikowane pierwsze badanie z udziałem zdrowych mężczyzn; nie opisano w nim żadnych działań niepożądanych ^[7], ^[9].
• 2008 do 2014 – Helsinn Therapeutics prowadzi dwa badania średniej fazy u pacjentów, u których jelita po operacji przestały pracować ^[3], ^[10].
• 2014 – pierwsze z tych badań zostaje opublikowane z wynikiem negatywnym w głównym pytaniu, a prace nad substancją się kończą ^[1], ^[7].
• 2023 – 29 września FDA umieszcza jedną z postaci chemicznych ipamoreliny wśród substancji, które mogą stwarzać poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ^[21].
• 2024 – 19 września wnioski zostają wycofane, a 29 października komitet doradczy głosuje przeciw ^[2], ^[7].
• 2026 – substancja jest wymieniona z nazwy zarówno na liście antydopingowej, jak i w australijskim Poisons Standard ^[4], ^[5].

Wszystkie zapytania do rejestrów, na których opiera się ta tabela, przeprowadzono 6 września 2026.

Australia wyróżnia się tu na tle innych krajów i warto to powiedzieć wprost. Australijski Poisons Standard z czerwca 2026 roku wymienia ipamorelinę jako lek wydawany wyłącznie na receptę, a następnie po raz drugi w załączniku ^[5]. Załącznik ten otwiera przepis, zgodnie z którym posiadanie tych substancji bez upoważnienia jest nielegalne.

Ipamorelina figuruje tam jako pozycja 25, a pozycja 21 tej samej tabeli obejmuje każdą substancję, która pobudza organizm do uwalniania hormonu wzrostu, bez wymieniania którejkolwiek z nazwy. Te same wpisy znajdowały się w wersji z czerwca 2024 roku ^[28].

Szwajcaria podjęła bezpośrednie działania wobec tej grupy substancji. 22 czerwca 2026 roku służba celna, urząd ds. leków i agencja antydopingowa wspólnie skontrolowały 46 przesyłek i zatrzymały 23 z nich, z czego 21 uznano za środki dopingowe ^[27].

Antydoping

Ipamorelina jest w sporcie zabroniona przez cały czas, zarówno w zawodach, jak i poza zawodami, i należy do substancji nieokreślonych, czyli do surowszej z dwóch kategorii. Lista wymienia ją z nazwy, a nie obejmuje jej jedynie ogólnym zapisem. Lista na 2025 rok miała dokładnie takie samo brzmienie ^[29].

Sekcja S2.2.4 listy zabronionej WADA na 2026 rok wymienia ją wśród „growth hormone secretagogues (GHS) and their mimetics e.g. anamorelin, capromorelin, ibutamoren (MK-677), ipamorelin, lenomorelin (ghrelin), macimorelin and tabimorelin” (substancji pobudzających wydzielanie hormonu wzrostu (GHS) i substancji naśladujących ich działanie, np. anamoreliny, kapromoreliny, ibutamorenu (MK-677), ipamoreliny, lenomoreliny (greliny), macymoreliny i tabimoreliny) ^[4].

Metody jej wykrywania są dobrze ugruntowane. Laboratoria opracowały i zwalidowały metody, które wykrywają zarówno samą ipamorelinę, jak i fragmenty, na które się rozpada, a jeden z tych fragmentów dawał się wykryć jeszcze wtedy, gdy samego peptydu już nie było ^[22]. Udokumentowano jedną próbę obejścia testów: nieco wydłużona odmiana o nazwie Gly-ipamorelina pojawiła się w materiale dopingowym zabezpieczonym przez duńską służbę celną ^[30], ^[31]. Szerszy obraz tej grupy substancji przedstawia strona peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Dwie rzeczy odróżniają ipamorelinę od pokrewnych substancji i obie mają wąski zakres. U świń uwalniała hormon wzrostu, nie podnosząc poziomu hormonów stresu, podczas gdy dwa starsze peptydy podnosiły jedno i drugie ^[6]. U szczurów utrzymywała się we krwi pięć razy dłużej niż GHRP-6 i opuszczała organizm głównie przez nerki, a nie z żółcią ^[33].

Pod każdym innym względem substancje z tabeli są do siebie podobne. Wszystkie sześć podlega tej samej sekcji zakazów, a tylko tesamorelina jest dopuszczonym lekiem. Lista antydopingowa zalicza ipamorelinę do nowszych substancji pobudzających uwalnianie hormonu, a nie do starszych peptydów, choć wywodzi się ona właśnie z tej rodziny chemicznej ^[4], ^[6].

Częste nieporozumienia

• „Stała się legalna, gdy FDA skreśliła ją z tamtej listy”. Wpis wygasł, ponieważ wnioskodawcy wycofali się 19 września 2024 roku, a nie dlatego, że ktokolwiek ponownie ocenił jej bezpieczeństwo. Komitet zagłosował następnie stosunkiem 0 głosów za do 12 przeciw ^[2], ^[7]. Jedna z postaci chemicznych nadal figuruje wśród substancji, które mogą stwarzać poważne zagrożenie ^[21].
• „Ipamorelina razem z CJC-1295 to sprawdzone połączenie”. Żadne badanie kliniczne nigdy nie sprawdzało tych dwóch substancji razem. Dokumentacja FDA nazywa to połączenie modnym zestawem, o którym poinformował jeden lekarz, i zauważa, że zgłoszenie nie mówiło nic o tym, czy cokolwiek poprawiło ^[7]. Obie substancje znajdują się w tej samej sekcji zakazów i w tym samym australijskim załączniku ^[4], ^[5].
• „Selektywna oznacza: bez hormonalnych skutków ubocznych”. W pierwotnej pracy selektywność oznaczała dokładnie jedną zmierzoną rzecz: hormony stresu nie wzrosły u świń ^[6]. Co potem robią uwolniony hormon wzrostu i czynnik wzrostu IGF-1, to osobna kwestia, a w badaniu z udziałem ludzi zarówno podwyższony cukier we krwi, jak i niski poziom potasu występowały częściej po leku ^[1], ^[7].
• „To hormon wzrostu albo jego zamiennik”. To peptyd złożony z pięciu aminokwasów, który pobudza przysadkę do uwolnienia hormonu wzrostu, który już w niej jest, więc wymaga sprawnie działającej przysadki ^[7]. U myszy obie substancje zmieniały udział tkanki tłuszczowej w przeciwnych kierunkach ^[13].
• „Wyniki dotyczące jelit u zwierząt dowodzą, że działa u ludzi”. Nie dowodzą. Efekt dało się powtórzyć u szczurów, a w randomizowanym badaniu z udziałem ludzi po prostu go nie było ^[1], ^[11], ^[12].
• „Prawie jej nie badano, więc sprawa pozostaje otwarta”. Badano ją wystarczająco, a odpowiedź okazała się niekorzystna: pierwsze badanie z udziałem zdrowych mężczyzn, dwa zakończone badania średniej fazy z łącznie 437 uczestnikami i 44-stronicowa ocena urzędowa ^[2], ^[3], ^[7], ^[9].
• „To, co sprzedaje się jako ipamorelinę, jest ipamoreliną”. Zabezpieczony materiał dopingowy zawierał Gly-ipamorelinę, nieco wydłużoną odmianę stworzoną po to, by przechodzić przez testy niezauważona ^[30], ^[31]. Żadne oficjalne kompendium nie zawiera monografii, która określałaby dla niej standard jakości ^[7].
• „Badanie Trifecta to trwające badanie ipamoreliny”. W tym badaniu obserwacyjnym z udziałem 52 weteranów ipamorelina jest jednym z co najmniej sześciu składników w grupie przyjmującej suplementy. Nie ma tam grupy ipamoreliny i nie zadaje się żadnego pytania na jej temat ^[34].

Najczęściej zadawane pytania

Czy ipamorelina jest gdziekolwiek dopuszczona do obrotu?

Nie. Żaden kraj nie dopuścił jej do obrotu jako leku w jakimkolwiek wskazaniu. Przeszukanie rejestrów w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Australii i Szwajcarii 6 września 2026 nie dało żadnych wyników.

Czym jest ipamorelina?

To wytworzony w laboratorium peptyd złożony z pięciu aminokwasów, zapisywany jako Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH2. Pobudza receptor greliny, hormonu głodu, i w ten sposób wywołuje gwałtowny wyrzut hormonu wzrostu. Firma Novo Nordisk opisała ją po raz pierwszy w 1998 roku pod kodem NNC 26-0161.

Czy ipamorelina działała w badaniach?

Nie w tym, co miano sprawdzić. U 117 dorosłych po operacji jelita mediana, czyli wartość środkowa czasu do zjedzenia posiłku stałego bez wymiotów, wyniosła 25,3 godziny wobec 32,6 godziny w grupie placebo. Różnica była na tyle mała, że mogła wynikać z przypadku (p = 0,15), a w żadnym z pozostałych pomiarów autorzy także nie znaleźli istotnej różnicy.

Czy ipamorelina działa selektywnie, bez wzrostu kortyzolu?

Ten wynik pochodzi z badań na świniach, u których kortyzol, hormon stresu, i hormon pobudzający jego wydzielanie nie wzrosły wyraźnie nawet przy dawce ponad 200 razy większej od tej, która uruchamia wydzielanie hormonu wzrostu. U ludzi nikt tego nigdy nie sprawdził. Jedyne badanie z udziałem ludzi, w którym mierzono działanie peptydu, obejmowało hormon wzrostu, ale żadnego z hormonów stresu.

Jakie skutki uboczne ipamoreliny są znane?

W badaniu średniej fazy niski poziom potasu we krwi stwierdzono u 12,5 procent osób przyjmujących ipamorelinę wobec 3,4 procent w grupie placebo, podwyższony cukier we krwi przy wypisie u 14,3 wobec 8,6 procent, a kłopoty ze snem u 10,7 wobec 5,2 procent. Dwie osoby z grupy ipamoreliny zmarły po rozszczelnieniu się chirurgicznego połączenia w jelicie, a FDA stwierdza, że nie wiadomo, czy te zgony miały jakikolwiek związek z lekiem.

Czy ipamorelina jest zakazana w sporcie?

Tak, przez cały czas, zarówno w zawodach, jak i poza zawodami. Sekcja S2.2.4 listy zabronionej na 2026 rok wymienia ją z nazwy wśród substancji, które pobudzają organizm do uwalniania hormonu wzrostu, i zalicza ją do substancji nieokreślonych, czyli do surowszej z dwóch kategorii. Lista na 2025 rok miała takie samo brzmienie.

Czy posiadanie ipamoreliny w Australii jest legalne?

Nie, nie bez zezwolenia. Australijski Poisons Standard wymienia ją jako lek wydawany wyłącznie na receptę, a ponadto w załączniku poprzedzonym przepisem, zgodnie z którym posiadanie tych substancji bez upoważnienia jest nielegalne. Ten sam wpis znajdował się w wersji z czerwca 2024 roku.

Czy FDA zezwoliła na sporządzanie leków recepturowych z ipamoreliną?

Stało się odwrotnie. 29 października 2024 roku komitet doradczy ds. leków recepturowych zagłosował stosunkiem 0 głosów za do 12 przeciw, przy 1 głosie wstrzymującym się, i to dla obu postaci chemicznych substancji. Jedna z tych postaci nadal figuruje w kategorii substancji, które mogą stwarzać poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa.

Dlaczego na tej stronie podano dawki ipamoreliny?

Ponieważ są to po prostu fakty z badań, opublikowane w cytowanych tu pracach i wpisach w rejestrach. Każdą dawkę u człowieka podawano dożylnie, w szpitalu, pod nadzorem. Dawki te opisują, co podawano w tych badaniach, i nie są dla nikogo wskazówką.

Czego wciąż nie wiadomo o ipamorelinie?

Prawie wszystkiego, co wykracza poza same badania. Nie ma danych o bezpieczeństwie wstrzykiwania jej pod skórę ani badań dotyczących wielokrotnego podawania, uszkodzeń materiału genetycznego czy ryzyka nowotworów. Nikt nigdy nie przyjmował jej dłużej niż 7 dni, a największego badania nigdy nie opublikowano.

Jak cytować tę stronę

Fakty na tej stronie sprawdzono 6 września 2026; tego samego dnia przeprowadzono też wszystkie przeszukania rejestrów, na których opiera się tabela statusu. Nikt już nie rozwija ipamoreliny, więc najbardziej prawdopodobne są zmiany we wpisach prawnych i antydopingowych.

myPeptides Research & Editing. (2026). Ipamorelina: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 6 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/ipamorelin

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisano w części metodologia; pełny rejestr znajduje się na stronie peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 6 września 2026. Następny przegląd: po publikacji wyników NCT01280344, przy każdej zmianie list FDA dotyczących sporządzania leków recepturowych lub przy każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej albo klasyfikacji w Poisons Standard.