IGF-1 LR3: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

IGF-1 LR3 to odczynnik laboratoryjny, a nie lek. Jest to przebudowana wersja ludzkiego czynnika wzrostu IGF-1, wytworzona w 1992 roku w Adelajdzie po to, by badacze mogli ominąć białka krwi, które normalnie trzymają IGF-1 w ryzach. Żaden kraj nigdy nie dopuścił jej do obrotu i nigdy nie zarejestrowano żadnego badania klinicznego z jej udziałem. Najlepiej udokumentowanym skutkiem u zwierząt jest długi i głęboki spadek poziomu cukru we krwi, a ten sam wlew, który u szczurów chronił białko mięśniowe, u świń spowalniał wzrost.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Nigdy nie badano go u ludzi. Przeszukanie międzynarodowego rejestru badań klinicznych nie dało żadnego zarejestrowanego badania IGF-1 LR3. To samo wyszukiwanie dla dopuszczonej do obrotu pokrewnej substancji, mekaserminy, dało 37 wpisów, więc pusty wynik jest wiarygodny ^[1]. Chemicy zajmujący się wykrywaniem dopingu piszą wprost, że ta substancja i substancje pokrewne „were never approved for use in humans” (nigdy nie zostały dopuszczone do stosowania u ludzi) ^[2].
• Firma, która go sprzedaje, wyklucza stosowanie u ludzi. Jej oświadczenie nie pozostawia wątpliwości: odczynnik „is not approved or permitted for use in any human application” (nie jest dopuszczony ani dozwolony do żadnego zastosowania u ludzi) ^[3].
• Pomiary przeczą twierdzeniu o długim okresie półtrwania. Strony z szarego rynku podają od 20 do 30 godzin ^[4]. Jedyne pomiary mówią coś przeciwnego. Szczury usuwały IGF-1 LR3 w tempie 9,84 ± 0,28 ml/min na kg wobec 0,90 ± 0,05 dla naturalnego IGF-1, czyli mniej więcej dziesięć razy szybciej ^[5].
• U świń spowalniał wzrost. Czterodniowy wlew u tuczników zmniejszył dzienny przyrost masy ciała i pobieranie paszy. Średni poziom hormonu wzrostu spadł o 23 procent, a pole pod szczytami wydzielania hormonu wzrostu o 60 procent ^[6].
• U szczurów działał odwrotnie. Tam ta sama substancja mniej więcej 2,5 raza silniej niż naturalny IGF-1 odwracała utratę masy ciała, więc wyniki badań na różnych gatunkach zwierząt są ze sobą sprzeczne ^[7].
• Poziom cukru we krwi spadał bardziej i na dłużej. U świń i marmozet łączny spadek w ciągu czterech godzin był od czterech do ośmiu razy większy niż przy naturalnym IGF-1 ^[8].
• Tę grupę substancji wymienia zarówno prawo sportowe, jak i karne. Klasa S2.3 listy zabronionej WADA na 2026 rok obejmuje „Insulin-like growth factor 1 (IGF-1, mecasermin) and its analogues” (insulinopodobny czynnik wzrostu 1, IGF-1, mekasermina, i jego analogi), zakazane przez cały czas ^[9]. Prawo niemieckie wymienia „IGF-1 Analoga” (analogi IGF-1) w osobnym wierszu ^[10] i ustala dla tej grupy ilość istotną z punktu widzenia prawa karnego na 3 mg ^[11].
• Fiolki sprzedawane jako lek do wstrzykiwań na receptę wycofano z rynku. W 2019 roku amerykański urząd ds. leków zaklasyfikował wycofanie dwóch serii recepturowego IGF-1 LR3 do klasy II. Jako powód podano „Lack of sterility assurance” (brak gwarancji jałowości) ^[12].

Czym jest IGF-1 LR3

IGF-1 LR3 to pojedynczy łańcuch 83 aminokwasów (elementów budulcowych białek), wytwarzany w bakteriach i złożony z dwóch części. Na początku znajduje się ogon z 13 aminokwasów, z których pierwsze jedenaście to początkowy odcinek świńskiego hormonu wzrostu; za nimi następuje dwuczłonowy łącznik. Dalej idzie cała sekwencja ludzkiego IGF-1 z jedną zmianą: na pozycji trzeciej zamiast kwasu glutaminowego stoi arginina ^[13], ^[14].

Nazwa odnotowuje obie zmiany. „Long” to dołączony ogon, „R3” to zamiana na pozycji trzeciej. Żadnej z tych części nie projektowano z myślą o człowieku. Pierwsza publikacja zaznacza, że ogon pomagał białku prawidłowo się zwinąć w bakteriach i dawał dużą wydajność aktywnego materiału ^[13], a dwuczłonowy łącznik za nim to pozostałość po produkcji, czyli miejsce, w którym rozszczepiano większe białko fuzyjne ^[15].

Właśnie o to chodziło. Zespół z CSIRO Division of Human Nutrition w Adelajdzie potrzebował użytecznych ilości aktywnych odmian IGF-1, by badać białka wiążące IGF ^[13], ^[15]. Cząsteczka opuściła laboratorium jako dodatek do hodowli komórkowych i nigdy nie weszła na ścieżkę rozwoju leku.

Najważniejsze dane

Żadna farmakopea nie zawiera monografii tej substancji, więc nie istnieje żaden oficjalny standard czystości ani przechowywania. W Stanach Zjednoczonych ten brak ma skutek prawny, który wyjaśnia sekcja o tym, dlaczego na tej stronie nie podano żadnych ilości ^[20].

Jak działa

IGF-1 LR3 działa na ten sam receptor co naturalny IGF-1. Wyróżnia go nie receptor, lecz to, że nie napotyka już białek krwi.

• Pobudza receptor IGF typu 1. Ten receptor napędza wzrost komórek, budowę białek i wychwyt glukozy. W jednej linii komórek wątroby czynniki IGF działały zamiast tego przez receptor insuliny, a odmiany zachowały tam tę samą względną siłę działania ^[13].
• Dodatkową siłę zawdzięcza temu, że unika białek wiążących. W liniach komórkowych, które wydzielają te białka, kolejność siły działania była następująca: najpierw LongArg3-IGF-I i Des(1-3)IGF-I, potem LongGly3-IGF-I, potem Long-IGF-I, a na końcu naturalny IGF-I ^[13].
• Bez tych białek przewaga znika. W fibroblastach zarodka kurzego, które nie wydzielają wykrywalnych białek wiążących, LongArg3-IGF-I działał słabiej niż naturalny IGF-1 ^[13].
• Na poziomie samego receptora jest słabszy. Równoległa praca z Adelajdy wykazała, że odmiany wiązały się „slightly less well than IGF-I to the type-1 receptor” (nieco słabiej niż IGF-I z receptorem typu 1) ^[15]. U szczurów IGF-1 LR3 wiązał się z tym receptorem trzy razy słabiej, a mimo to działał mniej więcej 2,5 raza silniej ^[7].
• Znaczenie tego zależy od gatunku. Wiązanie odmian z białkami wiążącymi w osoczu słabło w kolejności: owca, człowiek, świnia i kura, a na końcu szczur ^[21]. Szczur, u którego zmierzono najsilniejsze działanie anaboliczne, czyli budujące tkanki, to gatunek o najsłabszym wiązaniu ze wszystkich.

Już tu warto przeprowadzić jedno rozróżnienie. Mekasermina to niezmieniony ludzki IGF-1, więc zachowuje regulację przez białka wiążące, której IGF-1 LR3 miał właśnie unikać ^[22].

Co wykazały badania

Badań u ludzi nie ma. Wszystko, co opisano poniżej, pochodzi z badań na zwierzętach lub na komórkach w laboratorium, a większość ukazała się w latach 90.

Brak danych o IGF-1 LR3 u ludzi

Brak danych z badań u ludzi Rejestr badań klinicznych nie zawiera niczego. Wyszukiwania haseł „Long R3 IGF-I”, „IGF-1 LR3” i „LongR3” dały za każdym razem zero badań, a kontrolne wyszukiwanie mekaserminy dało 37 ^[1]. Ukierunkowane przeszukiwanie literatury pod kątem zdrowych ochotników lub pacjentów również nic nie dało.

Francuskie laboratorium antydopingowe stwierdza to samo we wstępie do swojej metody wykrywania: IGF-I oraz analogi LongR3-IGF-I, Des(1-3)-IGF-I i R3-IGF-I „were never approved for use in humans” (nigdy nie zostały dopuszczone do stosowania u ludzi) ^[2].

Białko mięśniowe i azot u szczurów

Dane z badań na zwierzętach Szczury, u których deksametazonem wywołano stan nasilonego rozpadu tkanek, straciły w ciągu siedmiu dni 19 g, podczas gdy zwierzęta kontrolne karmione taką samą ilością paszy przybrały 18 g. Przy najwyższej badanej dawce naturalnego IGF-1 utrata masy zmieniła się w przyrost o 6 g, a IGF-1 LR3 działał mniej więcej 2,5 raza silniej niż IGF-1 ^[7].

Zmniejszył się też rozpad mięśni. Przy tej samej najwyższej badanej dawce naturalnego IGF-1 wydalanie 3-metylohistydyny, wskaźnika rozpadu białek mięśniowych, spadło w ciągu siedmiu dni z 83,5 ± 4,2 do 65,1 ± 2,2 mikromola na kilogram. U zwierząt kontrolnych karmionych taką samą ilością paszy wynosiło 54,9 ± 1,2 ^[7].

Dwa szczegóły komplikują interpretację tego wyniku jako działania budującego tkanki. Masa jelit wzrosła nawet o 45 procent, a udział tuszy w masie ciała pozostał niski, więc przybyło azotu, a nie tłuszczu ^[7].

Dane z badań na zwierzętach Normalnie rosnące samice szczurów leczono przez 14 dni. Przy najwyższej badanej dawce naturalnego IGF-1 przyrost masy ciała, zatrzymywanie azotu i wykorzystanie paszy wzrosły o 18 do 26 procent. IGF-1 LR3 osiągnął to samo przy jednej szóstej ilości naturalnego IGF-1 ^[23].

Pomiary mechanizmu nie potwierdziły tego obrazu. Synteza białek mięśniowych i rozpad białek włókien mięśniowych (miofibrylarnych) wzrosły tylko nieznacznie, więc zmierzone tempo przemian białek nie tłumaczyło lepszego zatrzymywania azotu. Ludzki hormon wzrostu w tym modelu w ogóle nie pobudzał wzrostu ^[23].

Jelita rosły bardziej niż całe zwierzę

Dane z badań na zwierzętach W ciągu trzech dni IGF-1 LR3, ale nie naturalny IGF-1, zwiększył masę ciała oraz mokrą masę jelita cienkiego i grubego o 20 procent. Działo się to niezależnie od tego, ile zwierzęta zjadły ^[24].

Zmieniła się przy tym sama tkanka. Krypty, czyli drobne gruczoły osadzone w wyściółce jelita, wydłużyły się o 13 procent w dwunastnicy i o 22 procent w jelicie krętym. Wskaźnik tego, ile komórek się dzieli, czyli indeks znakowania tymidyną, wzrósł przy obu peptydach nawet o 14 procent, choć w okrężnicy ten wzrost był zbyt mały, by odróżnić go od przypadku ^[24].

Oczywiste wyjaśnienie, że do jelita po prostu dociera więcej substancji, się nie sprawdza. Przewaga IGF-1 LR3 w dostarczaniu do tkanki jelita wynosiła tylko mniej więcej dwa do jednego ^[25], a w perfundowanym jelicie jagnięcym, czyli takim, przez które przepuszczano płyn, przenikanie netto trzech peptydów było niemal identyczne, choć wolnego peptydu było do dyspozycji nawet dziewięć razy więcej ^[26].

Wzrost u świń poszedł w drugą stronę

Dane z badań na zwierzętach Żadne inne ustalenie nie przeczy tak wyraźnie tezie o działaniu anabolicznym, czyli budującym mięśnie. Czterodniowy wlew u tuczników zmniejszył średni dzienny przyrost masy ciała i pobieranie paszy, a także obniżył poziom insuliny, własnego IGF-1 zwierząt i IGFBP-3, białka nośnikowego, które wiąże większość IGF-1 we krwi ^[6].

Jednocześnie stłumiona została własna oś hormonalna zwierząt. Średni poziom hormonu wzrostu spadł o 23 procent, a pole pod szczytami wydzielania hormonu wzrostu o 60 procent, i jednoczesne podawanie świńskiego hormonu wzrostu tego nie zniosło. Stężenie glukozy w osoczu nie zmieniło się ^[6].

Dane z badań na zwierzętach U sztucznie odchowywanych nowo narodzonych prosiąt skutek zależał całkowicie od karmienia. Przy ograniczonej ilości mleka nie było żadnego wpływu na dzienny przyrost ani na masę ubojową ^[27].

Przy swobodnym dostępie do mleka dzienny przyrost wzrósł tylko w drugim dziewięciodniowym okresie: 457 wobec 386 g dziennie (p < 0,01). Naturalnemu IGF-1 się to nie udało: 413 wobec 386 g dziennie to różnica zbyt mała, by odróżnić ją od przypadku (p = 0,15). Wzrosło też spożycie mleka, z 2905 do 3407 g dziennie (p < 0,01) ^[27].

Poziom cukru we krwi spadał bardziej i na dłużej

Dane z badań na zwierzętach To najlepiej udokumentowany skutek tej substancji, a zarazem jej główne ryzyko. Największy spadek stężenia glukozy we krwi wyniósł 4,8 mmol/l u świń, 3,7 mmol/l u przytomnych marmozet i 2,5 mmol/l u marmozet znieczulonych ^[8].

Czas trwania miał większe znaczenie niż głębokość spadku. Odmiany działały dwa do trzech razy silniej niż naturalny IGF-1, a łączny spadek w ciągu czterech godzin był od czterech do ośmiu razy większy. Nawet przy dawkach dobranych tak, by dawały ten sam najniższy poziom, łączny efekt pozostawał mniej więcej dwukrotnie większy ^[8].

Spośród wszystkich badanych odmian tylko IGF-1 LR3 obniżał też stężenie aminokwasów w osoczu bardziej niż naturalny IGF-1, a efekt ten narastał przy wyższej dawce ^[8].

Skóra owiec: efekt, który zniknął

Dane z badań na zwierzętach Sześć kastrowanych owiec rasy romney otrzymywało substancję w skórę jednego boku, a roztwór soli w drugi; sześć kolejnych zwierząt stanowiło grupę kontrolną. Po czterech godzinach wzrosły przepływ krwi i zużycie tlenu (w obu przypadkach p < 0,05), a także wychwyt aminokwasów waliny i fenyloalaniny ^[28].

Jeszcze w ciągu pierwszej doby substancja obniżyła inne wartości. Spadło stężenie aminokwasów w osoczu, a po 24 godzinach istotnie niższe były też zawartość tlenu i poziom cukru we krwi (w obu przypadkach p < 0,05). Po 48 godzinach wszystkie te pomiary wróciły do wartości wyjściowych. Po 21 dniach wlewu nie było żadnego wpływu na tempo podziałów komórek opuszki mieszków włosowych wełny, na średnicę opuszki ani na produkcję wełny. Autorzy uznali, że receptor został wyciszony ^[28].

Zmieniały się też poziomy własnych hormonów zwierząt. Stężenie IGF-1 w osoczu istotnie spadło do 7. dnia, a między 7. a 21. dniem znów istotnie wzrosło; stężenie insuliny w osoczu zmieniało się tak samo ^[28].

Wzrost narządów bez wzrostu ciała u świnek morskich

Dane z badań na zwierzętach Po siedmiodniowym wlewie żadne leczenie nie zmieniło istotnie przyrostu masy ciała, pobierania paszy, wykorzystania paszy ani składu tuszy, przy progu istotności p < 0,05. IGF-1 LR3 istotnie zwiększył natomiast masę nadnerczy, jelit, nerek i śledziony w stosunku do masy ciała, choć zwierzę jako całość nie urosło ^[29].

Stężenia hormonów zmieniły się w przeciwnym kierunku. Ten sam wlew obniżył stężenie IGF-1, IGF-II i białek wiążących IGF w osoczu, a naturalny IGF-1 zwiększał masę nadnerczy tylko przy wyższej z badanych dawek ^[29].

Jak długo utrzymuje się we krwi

Dane z badań na zwierzętach Jedyny pomiar ilościowy rozstrzyga zarazem kwestię okresu półtrwania. Podaje on klirens metaboliczny, czyli objętość krwi oczyszczanej z substancji w ciągu minuty, więc wyższa wartość oznacza szybsze usuwanie. U samic szczurów, które nigdy nie były w ciąży, wynosił on 9,84 ± 0,28 ml/min na kg dla IGF-1 LR3 wobec 0,90 ± 0,05 dla naturalnego IGF-1. U ciężarnych samic wynosił 9,19 ± 0,15 wobec 2,88 ± 0,12 ^[5].

Przyczyna jest ta sama, dzięki której działa on w hodowli komórkowej. Krążył głównie jako wolny peptyd, niezwiązany z białkami nośnikowymi, a w osoczu większy udział miały drobne fragmenty jego rozpadu ^[5]. U szczurów z przewlekłą niewydolnością nerek całkowity klirens wzrósł istotnie jeszcze bardziej ^[30].

Po pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym u szczurów niezmienionego LongR3-IGF-I nie dało się już wykryć po czterech godzinach, podczas gdy pokrewne analogi Des(1-3)-IGF-I i R3-IGF-I pozostawały mierzalne przez 24 godziny ^[2].

Do czego substancja jest naprawdę sprzedawana

Hodowla komórkowa Porównano w warunkach produkcyjnych dwie linie komórek jajnika chomika hodowane bez surowicy. Jedna z nich potrzebowała insuliny albo LongR3, by w ogóle rosnąć, a obie potrzebowały czynnika wzrostu, by osiągać dobre wyniki. LongR3 lepiej niż insulina utrzymywał przy życiu komórki obu linii ^[31].

Do tego rynku go stworzono. Firma, która go sprzedaje, twierdzi, że jest „200 times more potent and two times more stable in cell culture than insulin” (200 razy silniejszy i dwa razy trwalszy w hodowli komórkowej niż insulina), i opisuje go jako produkowane w E. coli białko rekombinowane o jakości cGMP (czyli zgodnej z zasadami dobrej praktyki wytwarzania) ^[32], ^[3].

Czego wciąż nie wiadomo o IGF-1 LR3

• Brak jakichkolwiek danych u ludzi: brak danych o farmakokinetyce, farmakodynamice, bezpieczeństwie i immunogenności ^[1].
• Brak badań drogi podania stosowanej poza laboratoriami. W badaniach na zwierzętach stosowano ciągły wlew przez wszczepione pompy lub wstrzyknięcia dożylne, a do tego jedno wstrzyknięcie domięśniowe do celów analitycznych ^[5], ^[2].
• Brak jakiegokolwiek pomiaru immunogenności, czyli zdolności do wywoływania odpowiedzi układu odpornościowego. Ta luka rzuca się w oczy, bo ogon cząsteczki to sekwencja świńska, a więc obca dla ludzkiego układu odpornościowego ^[13].
• Brak badań rakotwórczości, toksycznego wpływu na rozród i toksyczności długotrwałej zgodnych ze standardami regulacyjnymi ^[1].
• Brak danych o interakcji z insuliną lub lekami obniżającymi poziom cukru, choć to właśnie spadek poziomu cukru we krwi jest głównym skutkiem działania ^[8].
• Brak danych o trwałości i przechowywaniu pochodzących ze źródła pierwotnego. Takie dane podają katalogi sprzedawców; ta strona ich nie powtarza ^[14].
• Dwa zarejestrowane numery CAS są ze sobą sprzeczne i nie dało się ich uzgodnić ^[14], ^[16].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Nie ma żadnych danych o bezpieczeństwie IGF-1 LR3 u ludzi. Nie udało się znaleźć żadnego badania u ludzi, żadnego wpisu w systemie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii ani żadnego opublikowanego opisu przypadku ^[1], ^[2]. Poniższe informacje pochodzą więc z trzech odrębnych źródeł: z farmakologii u zwierząt, z informacji o leku dla dopuszczonej do obrotu pokrewnej substancji oraz ze stanu materiału, który faktycznie krąży w obiegu.

Z badań na zwierzętach wyłaniają się cztery sygnały.

• Spadek poziomu cukru we krwi, który trwa dłużej niż obecność substancji. Był dwa do trzech razy głębszy niż przy naturalnym IGF-1, a w ciągu czterech godzin od czterech do ośmiu razy większy. Ponieważ substancja znika z osocza mniej więcej dziesięć razy szybciej, jej stężenie we krwi nic nie mówi o tym, jak długo trwa działanie ^[8], ^[5].
• Tłumienie własnej osi hormonu wzrostu. Pole pod szczytami wydzielania hormonu wzrostu spadło u świń o 60 procent. Własny IGF-1 zwierząt spadał u owiec do 7. dnia, a także u nowo narodzonych prosiąt ^[6], ^[28], ^[27].
• Utrata działania w ciągu dwóch dni. W modelu owczym każdy mierzalny efekt metaboliczny po 48 godzinach wrócił do poziomu wyjściowego. Po 21 dniach w badanej tkance nic się nie zmieniło ^[28].
• Selektywny wzrost narządów. U świnek morskich rosły nadnercza, jelita, nerki i śledziona, a samo zwierzę nie. Masa jelit u szczurów wzrosła nawet o 45 procent, z wydłużeniem krypt ^[29], ^[7], ^[24].

Kolejne trzy punkty dotyczą mekaserminy, dopuszczonej do obrotu pokrewnej substancji, a nie IGF-1 LR3. Przytoczono je, ponieważ pokazują, co zwykle wiadomo o leku z IGF-1, zanim trafi on do człowieka.

• Przeciwwskazanie w chorobie nowotworowej. Amerykańska informacja o leku stwierdza: „INCRELEX is contraindicated in pediatric patients with malignant neoplasia or a history of malignancy” (Increlex jest przeciwwskazany u dzieci z nowotworem złośliwym lub z nowotworem złośliwym w wywiadzie). Odnotowuje też, że „Several cases of malignant neoplasia have been observed in pediatric patients treated with INCRELEX” (u dzieci leczonych lekiem Increlex zaobserwowano kilka przypadków nowotworów złośliwych) ^[33].
• Ciężka hipoglikemia. Informacja o leku ostrzega, że „Severe hypoglycemia leading to hypoglycemic seizures has been observed with INCRELEX treatment” (podczas leczenia lekiem Increlex obserwowano ciężką hipoglikemię prowadzącą do drgawek hipoglikemicznych). Wśród 71 pacjentów obserwowanych średnio przez 3,9 roku, łącznie przez 274 pacjentolata, niski poziom cukru we krwi wystąpił u 30 z nich, czyli u 42 procent. Pięcioro miało co najmniej jeden ciężki epizod wymagający pomocy i leczenia, a czworo miało drgawki hipoglikemiczne lub straciło przytomność ^[33].
• Długa lista ostrzeżeń. Informacja o leku obejmuje też anafilaksję wymagającą przyjęcia do szpitala, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz przerost migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego. Wymienia również złuszczenie nasady kości udowej, nasilenie istniejącej skoliozy i powiększenie grasicy ^[33].

Kwestia nowotworów ma szersze tło. Dotyczy ona własnego poziomu IGF-1 w organizmie, a nie przyjmowania analogu, i jest to związek statystyczny, a nie udowodniona przyczyna.

Zbiorcza analiza danych poszczególnych uczestników z 17 badań prospektywnych i dwóch badań przekrojowych objęła do 10 554 przypadków raka prostaty i 13 618 osób z grupy kontrolnej. Mężczyźni z najwyższej piątej części rozkładu naturalnego IGF-1 mieli szanse zachorowania na raka prostaty wyższe mniej więcej o 29 procent niż mężczyźni z najniższej piątej części (iloraz szans 1,29, 95-procentowy przedział ufności od 1,16 do 1,43), a trend w kolejnych piątych częściach raczej nie był dziełem przypadku (Ptrend nie większe niż 0,005). Po uwzględnieniu pozostałych zmierzonych białek tylko IGF-1 nadal wiązał się z ryzykiem ^[34].

Osobnym problemem jest materiał, który krąży w obiegu. Analitycy francuskiej agencji antydopingowej zbadali produkty z czarnego rynku i opisali, że „abundant signs of lower quality, oxidized peptide forms were found in black market products” (w produktach z czarnego rynku znaleziono liczne oznaki niższej jakości, w tym utlenione formy peptydu) ^[2].

Te produkty utleniania występowały tak często, że metoda wykrywania musi je mierzyć obok nienaruszonej substancji ^[2]. Amerykańskie wycofanie z rynku z 2019 roku jako powód w przypadku produktu do wstrzykiwań podało „Lack of sterility assurance” (brak gwarancji jałowości) ^[12].

Dlaczego ta strona nie podaje dawek

Ta strona nie podaje żadnych ilości, a powodem jest to, że IGF-1 LR3 krążył w obiegu jako lek do wstrzykiwań na receptę. Dwa wpisy dotyczące wycofań z 2019 roku przytaczają etykiety wycofanych produktów. Te przytoczone napisy to tekst etykiet z akt postępowania, a nie ilości do stosowania: „IGF-1 LR3, 620 mcg injection, Rx Only” (IGF-1 LR3, 620 mcg, wstrzyknięcie, tylko na receptę) i „IGF-1-LR3, 3 mg injection, Rx Only” (IGF-1-LR3, 3 mg, wstrzyknięcie, tylko na receptę), po 59 fiolek w każdej serii, rozprowadzonych w całych Stanach Zjednoczonych ^[12].

Australia jest jeszcze surowsza. Obowiązujący tam Poisons Standard umieszcza insulinopodobne czynniki wzrostu w Schedule 4, co oznacza lek na receptę, a dodatkowo w załączniku D, w punkcie 5 zatytułowanym „Poisons for which possession without authority is illegal” (trucizny, których posiadanie bez uprawnienia jest nielegalne) ^[35]. Ilości nie mają więc na tej stronie racji bytu.

Sporządzanie leku recepturowego, z którego pochodziły te fiolki, również nie miało podstawy prawnej. W Stanach Zjednoczonych surowca farmaceutycznego wolno używać do sporządzania leków recepturowych tylko wtedy, gdy ma monografię farmakopealną, jest składnikiem dopuszczonego do obrotu leku albo figuruje na odpowiedniej liście. IGF-1 LR3 nie spełnia żadnego z tych trzech warunków i nigdy nawet nie został zgłoszony ^[20], ^[36].

Schematy stosowania krążą, ale same przyznają, że nie mają podstaw. Jedna z takich stron stwierdza, że żadne badanie kliniczne u ludzi nie potwierdziło zakresu dawek IGF-1 LR3, a mimo to podaje taki zakres ^[4].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Historia rozwoju jest krótka, bo nigdy nie było programu rozwoju leku. Odczynnik opisano w 1992 roku, przez mniej więcej dekadę badano go na zwierzętach, a potem zyskał drugie życie na szarym rynku.

Jeden wątek tej historii trwa do dziś. Odczynnik nadal jest sprzedawany pod zarejestrowaną nazwą handlową jako dodatek do hodowli komórkowych, przez firmę, która na piśmie oświadcza, że nie wolno go stosować u ludzi ^[3], ^[32]. Równolegle nie toczyło się nic, co przypominałoby ścieżkę rozwoju leku: nie było zarejestrowanego badania ani wniosku o dopuszczenie do obrotu na żadnym z siedmiu sprawdzonych tu rynków ^[1], ^[38].

Status sprawdzono 15 września 2026 roku. W przypadku Stanów Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Kanady, Szwajcarii i Australii ustalenie opiera się na przeszukaniu pełnych tekstów lub baz danych z działającymi zapytaniami kontrolnymi ^[38], ^[40], ^[41], ^[35]. Brytyjskiego rejestru produktów nie dało się tego dnia przeszukać, więc wpis dla Wielkiej Brytanii opiera się na tym, że substancja nigdzie na świecie nie została dopuszczona do obrotu ^[39].

Trzy wpisy w bazach danych wyglądają na dopuszczenia do obrotu, choć nimi nie są. Pewien homeopatyczny produkt bez recepty wymienia tę substancję wśród składników w rozcieńczeniach od 12x do 400x. To jedyny powód, dla którego istnieje amerykański rekord produktu ^[42].

Dwa pozostałe z niego wynikają. Z tego wpisu powstało pojęcie składnika w RxNorm, do którego nie przypisano żadnego produktu ^[17]. Wpis europejski to rekord słownikowy służący identyfikacji substancji ^[38].

Warto znać sposób, w jaki urzędy postępują wobec peptydów badawczych. W liście ostrzegawczym z 2026 roku amerykański urząd całkowicie odrzucił zastrzeżenie o przeznaczeniu wyłącznie do badań. Napisał, że „evidence obtained from your website establishes that your products are intended to be drugs for human use” (dowody uzyskane z państwa strony internetowej wykazują, że państwa produkty są przeznaczone do stosowania jako leki u ludzi) ^[43].

Nie znaleziono listu ostrzegawczego, który wymieniałby sam IGF-1 LR3. Wyszukiwanie pełnotekstowe w tej bazie było w dniu sprawdzania niedostępne, więc jest to wynik negatywny, a nie dowód ^[43].

Opublikowana literatura ma własną lukę. Przegląd z 2026 roku dotyczący niedopuszczonych do obrotu peptydów w medycynie sportowej obejmuje kilkanaście substancji i w ogóle nie omawia IGF-1 LR3 ^[44]. Mimo to sprzedawcy oferują go otwarcie jako odczynnik badawczy ^[45], ^[46].

Antydoping

IGF-1 LR3 jest zabroniony przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Klasa S2.3 listy zabronionej WADA na 2026 rok obejmuje „Insulin-like growth factor 1 (IGF-1, mecasermin) and its analogues” (insulinopodobny czynnik wzrostu 1, IGF-1, mekasermina, i jego analogi), a w nagłówku klasy stwierdzono, że „All prohibited substances in this class are non-Specified Substances” (wszystkie substancje zabronione w tej klasie są substancjami nieokreślonymi) ^[9].

Ta klasyfikacja przesądza o karze. Ponieważ substancja nie jest substancją określoną, nie mają do niej zastosowania przepisy łagodzące przewidziane dla takich substancji, a standardowa kara na podstawie artykułu 2.1 Kodeksu wynosi cztery lata ^[9]. Szerszy kontekst przedstawia strona peptydy zakazane w sporcie.

Warto wskazać jeden częsty błąd w klasyfikacji. Klasa S0 obejmuje substancje, których nie dopuścił do obrotu żaden urząd, ale ma zastosowanie tylko wtedy, gdy nie dotyczy ich żaden dalszy punkt listy, a S2.3 wprost obejmuje analogi IGF-1 ^[9].

Prawo niemieckie w jednym punkcie idzie dalej niż lista. Wykaz do ustawy antydopingowej wymienia „IGF-1 Analoga” (analogi IGF-1) w osobnym wierszu. Kończy się klauzulą, która obejmuje także sole, estry, izomery, kompleksy i pochodne ^[10].

Rozporządzenie o ilościach ustala następnie dla tej grupy ilość istotną z punktu widzenia prawa karnego na 3 mg, wobec 60 mg dla samej mekaserminy. To jedna z najniższych wartości w całym wykazie ^[11].

W praktyce to bardzo mała ilość. Udokumentowana na szarym rynku fiolka zawiera mniej więcej jedną trzecią tej ilości, więc trzy fiolki wystarczą, by osiągnąć ten próg ^[45], ^[46].

Wykrywanie działa, ale tylko przez krótki czas. Zwalidowana metoda wykorzystuje oczyszczanie przeciwciałami, a następnie spektrometrię mas wysokiej rozdzielczości, i pozwoliła zidentyfikować Des(1)-LongR3-IGF-I jako nowy produkt rozpadu obok dwóch innych ^[2]. Wcześniejsze metody osiągały granice wykrywalności od 5 do 100 pikogramów w moczu i od 0,1 do 2 nanogramów w osoczu ^[47], a uproszczona metoda z 2024 roku wprost obejmuje te analogi ^[48].

W praktyce oznacza to krótkie okno wykrywania. U szczurów niezmieniona substancja znikała w ciągu czterech godzin, a jeden z produktów rozpadu dawał się wykryć przez mniej więcej 16 godzin ^[2]. Szwajcarska lista dopingowa przejmuje listę zabronioną WADA, co jest jednak wnioskiem pośrednim, a nie zweryfikowanym przepisem ^[9].

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Rzetelne porównanie jest tu porównaniem prawnym i regulacyjnym, bo IGF-1 LR3 nie ma żadnych wyników klinicznych, które można by zestawić z czymkolwiek. Tabela korzysta z niemieckiego wykazu antydopingowego, który wymienia te substancje obok siebie wraz z progami odpowiedzialności karnej.

Z tej tabeli wynikają dwie rzeczy. Próg dla analogów IGF-1 to jedna dwudziesta progu dla niezmienionego IGF-1, co stawia tę cząsteczkę wśród najsurowiej traktowanych pozycji wykazu ^[11].

Oba dopuszczone do obrotu leki z tej grupy to niezmieniony ludzki IGF-1, raz samodzielnie, raz w kompleksie. Żadne z tych dopuszczeń nie mówi nic o analogu ^[22], ^[49].

Także dorobek kliniczny całej grupy jest skromniejszy, niż się wydaje. Rekombinowany ludzki IGF-1 badano w trzech randomizowanych badaniach w chorobie neuronu ruchowego, łącznie z udziałem 779 osób ^[50].

Dwa z nich łącznie dały po dziewięciu miesiącach różnicę −4,75 punktu na skali Appel (95-procentowy przedział ufności od −8,41 do −1,09). Samo badanie europejskie ze 183 uczestnikami tego wyniku nie osiągnęło: dało −3,30 przy przedziale od −8,68 do 2,08, który nadal obejmuje brak jakiejkolwiek różnicy. Trzecie badanie, z udziałem 330 osób, nie wykazało żadnego efektu. W żadnym nie stwierdzono wydłużenia przeżycia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia były częstsze podczas leczenia (ryzyko względne 1,26, od 1,04 do 1,54), a wszystkie trzy obarczone były wysokim ryzykiem błędu systematycznego ^[50].

Część tej samej osi związaną z hormonem wzrostu opisują sąsiednie strony rejestru: HGH 191AA, tesamorelinę i ipamorelinę. Folistatyna-344 i MOTS-c znajdują się w innym miejscu rejestru.

Częste nieporozumienia

• „To w zasadzie Increlex”. To dwie różne substancje. Mekasermina to niezmieniony ludzki IGF-1 złożony z 70 aminokwasów, z międzynarodową nazwą i kodem ATC. IGF-1 LR3 ma 83 aminokwasy, obcą, świńską sekwencję, nie ma międzynarodowej nazwy i nigdzie nie jest dopuszczony do obrotu ^[22], ^[14].
• „Okres półtrwania wynosi 20 do 30 godzin, więc wystarczy raz dziennie”. Ta wartość nie występuje w żadnym źródle pierwotnym. Pomiary wskazują w przeciwnym kierunku. Z osocza szczurów substancja znikała mniej więcej dziesięć razy szybciej niż naturalny IGF-1, a po wstrzyknięciu domięśniowym nie było jej już po czterech godzinach. Długie działanie to nie to samo co długi okres półtrwania ^[4], ^[5], ^[2].
• „LR3, R3, Long-IGF-I i Des(1-3)IGF-I to to samo”. To cztery różne cząsteczki, wszystkie wytworzone w 1992 roku przez ten sam zespół z Adelajdy, i zachowują się różnie. Po wstrzyknięciu domięśniowym Des(1-3)-IGF-I i R3-IGF-I pozostawały mierzalne przez 24 godziny, a LongR3-IGF-I tylko przez cztery ^[13], ^[2].
• „Używa się go do produkcji dopuszczonych leków, więc urzędy go akceptują”. Obie połowy tego zdania są prawdziwe, ale nie mają ze sobą związku. Substancję dodaje się do hodowli komórkowych, które wytwarzają inny lek, i nie trafia do gotowego produktu. Ta sama firma pisze, że „is not approved or permitted for use in any human application” (nie jest dopuszczona ani dozwolona do żadnego zastosowania u ludzi) ^[3], ^[31].
• „FDA ma o nim wpis, więc coś zostało dopuszczone”. Jedyny amerykański rekord produktu wymieniający tę substancję to homeopatyczny preparat na stres, w rozcieńczeniach od 12x do 400x. Przy takim rozcieńczeniu praktycznie nic z niej nie zostaje. Produkty homeopatyczne są jedynie zgłaszane do wykazu, a nie dopuszczane do obrotu, i właśnie z tego wpisu pochodzi kod RxNorm ^[42], ^[17].
• „Apteka sprzedawała go jako Rx Only, więc był legalnym lekiem na receptę”. Tekst etykiety jest prawdziwy i właśnie dlatego ma znaczenie. Sporządzanie tego leku recepturowego nie było zgodne z prawem. Substancja nie ma monografii farmakopealnej, nie jest składnikiem dopuszczonego do obrotu leku i nie figuruje na liście, która by na to pozwalała. Serie zostały następnie wycofane z rynku ^[12], ^[20].
• „Badania na zwierzętach dowodzą, że buduje mięśnie”. Badania na zwierzętach przeczą sobie nawzajem. Szczury przybierały na wadze, u świń zmniejszył się dzienny przyrost, a pole pod szczytami wydzielania hormonu wzrostu spadło o 60 procent, u świnek morskich rosły narządy, ale nie ciało, a u owiec po 21 dniach nie było żadnego efektu. Wiązanie z białkami osocza jest najsłabsze u szczura, a u człowieka silniejsze, bliższe temu u owcy ^[7], ^[6], ^[29], ^[28], ^[21].
• „Numer CAS jest jednoznaczny”. W obiegu są dwa. Rejestr substancji FDA podaje 143045-27-6 jako numer główny i ten sam stosują dwaj sprzedawcy odczynników, podczas gdy Wikidane podają dla tego samego obiektu 946870-92-4. Bardziej wiarygodnym identyfikatorem jest UNII M9L22Y19H9 ^[14], ^[18], ^[16].

Najczęściej zadawane pytania

Czy IGF-1 LR3 jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu jako lek?

Nie. Na żadnym z siedmiu rynków sprawdzonych na potrzeby tej strony IGF-1 LR3 nie został dopuszczony do obrotu, a substancja nie ma ani międzynarodowej nazwy niezastrzeżonej, ani kodu ATC. Australia idzie o krok dalej: insulinopodobne czynniki wzrostu są tam lekami na receptę, których posiadanie bez uprawnienia jest nielegalne. W Stanach Zjednoczonych w 2019 roku wycofano z rynku dwie serie sprzedawane jako recepturowy lek do wstrzykiwań wydawany na receptę.

Czym jest IGF-1 LR3?

To pojedynczy łańcuch 83 aminokwasów (elementów budulcowych białek), wytwarzany przez bakterie. Na jego początku znajduje się ogon z 13 aminokwasów, z których jedenaście to początkowy odcinek świńskiego hormonu wzrostu, a za nimi następuje dwuczłonowy łącznik. Dalej następuje cała sekwencja ludzkiego IGF-1, w której na pozycji trzeciej zamiast kwasu glutaminowego stoi arginina. Nazwa odnotowuje obie zmiany: Long oznacza ogon, a R3 tę zamianę.

Czy IGF-1 LR3 badano kiedykolwiek u ludzi?

Nie. Przeszukanie międzynarodowego rejestru badań klinicznych nie dało żadnego zarejestrowanego badania IGF-1 LR3, podczas gdy to samo wyszukiwanie dla dopuszczonej do obrotu pokrewnej substancji, mekaserminy, dało 37 wpisów. Żadna publikacja nie opisuje podawania go ochotnikom ani pacjentom. Chemicy zajmujący się wykrywaniem dopingu piszą wprost, że ta substancja i substancje pokrewne nigdy nie zostały dopuszczone do stosowania u ludzi.

Czym różni się IGF-1 LR3 od mekaserminy?

To dwie różne substancje. Mekasermina to niezmieniony ludzki IGF-1 złożony z 70 aminokwasów, sprzedawany jako lek na receptę Increlex w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Kanadzie. IGF-1 LR3 ma 83 aminokwasy, obcą, świńską sekwencję na jednym końcu, nigdzie nie jest dopuszczony do obrotu i nie przeszedł żadnego badania klinicznego.

Jak długo IGF-1 LR3 utrzymuje się w organizmie?

Nikt tego u człowieka nie zmierzył. U szczurów znikał z osocza mniej więcej dziesięć razy szybciej niż naturalny IGF-1, a po pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym niezmienionej substancji nie dało się już wykryć po czterech godzinach. Krążąca w internecie wartość od 20 do 30 godzin nie występuje w żadnym źródle pierwotnym i wskazuje w przeciwnym kierunku niż pomiary.

Czy IGF-1 LR3 jest silniejszy od naturalnego IGF-1?

Tylko w obecności białek wiążących IGF, a powodem nie jest mocniejsze wiązanie z receptorem. W komórkach, które nie wydzielają białek wiążących, działał słabiej niż naturalny IGF-1, a u szczurów wiązał się z receptorem typu 1 trzy razy słabiej. Dodatkowe działanie wynika z tego, że unika białek, które normalnie hamują IGF-1.

Czy badania IGF-1 LR3 na zwierzętach wykazały wzrost mięśni?

U szczurów chronił białko mięśniowe i poprawiał zatrzymywanie azotu w organizmie, a jego siła działania była mniej więcej 2,5 raza większa niż w przypadku naturalnego IGF-1. Ten sam wlew u tuczników zmniejszał dzienny przyrost masy ciała i pobieranie paszy. U świnek morskich rosły tylko poszczególne narządy, a u owiec po 21 dniach w badanej tkance nic się nie zmieniło.

Czy IGF-1 LR3 jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Klasa S2.3 listy zabronionej WADA na 2026 rok obejmuje insulinopodobny czynnik wzrostu 1 i jego analogi, a żadna substancja z tej klasy nie jest substancją określoną, więc standardowa kara wynosi cztery lata. Istnieją zwalidowane metody wykrywania, choć niezmienioną substancję widać tylko przez kilka godzin.

Czy posiadanie IGF-1 LR3 jest legalne?

To zależy od kraju, a dwa ze sprawdzonych rynków traktują go surowo. W Australii posiadanie insulinopodobnych czynników wzrostu bez uprawnienia jest nielegalne. W Niemczech ustawa antydopingowa wymienia analogi IGF-1, a towarzyszące jej rozporządzenie ustala ilość istotną z punktu widzenia prawa karnego na 3 mg, czyli jedną dwudziestą wartości dla samej mekaserminy.

Czego wciąż nie wiadomo o IGF-1 LR3?

Wszystkiego, co miałoby znaczenie dla człowieka. Nie ma żadnych pomiarów u ludzi dotyczących farmakokinetyki, farmakodynamiki, bezpieczeństwa ani immunogenności, nie ma badań rakotwórczości ani toksycznego wpływu na rozród i nie ma danych o interakcji z insuliną. Szczególnie rzuca się w oczy brak danych o immunogenności, bo ogon cząsteczki to obca sekwencja pochodząca ze świńskiego hormonu wzrostu.

Jak cytować tę stronę

Fakty na tej stronie zweryfikowano 15 września 2026 roku i tego samego dnia w całości przeczytano dokumenty regulacyjne i antydopingowe, na których opierają się tabele statusu. IGF-1 LR3 to niedopuszczona do obrotu substancja bez żadnych danych klinicznych, więc wersja i data mają tu takie samo znaczenie jak treść.

myPeptides Research & Editing. (2026). IGF-1 LR3: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 15 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/igf-1-lr3

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; pełny rejestr znajduje się na stronie peptydy. Sytuację prawną na poszczególnych rynkach podsumowuje strona czy peptydy są legalne.

Ostatnia weryfikacja: 15 września 2026. Następny przegląd: po zarejestrowaniu jakiegokolwiek badania klinicznego IGF-1 LR3, po zmianie niemieckiego rozporządzenia o ilościach lub australijskiego Poisons Standard albo po każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej.