GHRP-6: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

GHRP-6 to wytworzony w laboratorium peptyd złożony z sześciu elementów budulcowych, który sprawia, że przysadka mózgowa gwałtownie uwalnia hormon wzrostu. Cyril Bowers i Frank Momany opisali go w 1984 roku i jest najstarszym przedstawicielem swojej rodziny. Potem przeprowadzono mniej więcej dwadzieścia kilka małych badań z udziałem ludzi, niemal wyłącznie z pojedynczą dawką testową i pomiarem poziomu hormonu. Żaden kraj nie dopuścił go do obrotu, a światowa lista antydopingowa wymienia go z nazwy. Amerykańska agencja leków w 2023 roku zaliczyła go do kategorii ryzyka dla leków recepturowych, po trzynastu wycofaniach sporządzanych w aptekach preparatów do wstrzykiwań.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Był pierwszy, w 1984 roku. Bowers i Momany zbudowali go z pięcioczłonowego prekursora i opisali jako heksapeptyd, który uwalnia hormon wzrostu w probówce i u zwierząt ^[1].
• Doprowadził do odkrycia układu greliny. Receptor, na który działa, sklonowano w 1996 roku, a autorzy tej pracy napisali, że te peptydy naśladują hormon, którego nikt jeszcze nie odkrył. Ten hormon, grelinę, wyizolowano trzy lata później ^[2], ^[3].
• Organizm usuwa go w dwóch fazach. U dziewięciu zdrowych mężczyzn, którzy dostali dożylnie 100, 200 lub 400 µg/kg, okres półtrwania w fazie dystrybucji wynosił 7,6 ± 1,9 minuty, a w fazie eliminacji 2,5 ± 1,1 godziny ^[4].
• Połknięty prawie nie działa. 300 µg/kg doustnie uwalniało mniej więcej tyle hormonu wzrostu co 1 µg/kg dożylnie, co odpowiada około 0,3 procent aktywności po wstrzyknięciu ^[5].
• Jedyne duże badanie nie osiągnęło celu. Badanie COURAGE-2 objęło 188 pacjentów po udarze, którym podawano stałe połączenie czynnika wzrostu EGF i GHRP-6, i nie wykazało różnicy w niepełnosprawności ani przeżyciu ^[6].
• Sporządzane w aptekach preparaty do wstrzykiwań wycofywano trzynaście razy. W latach 2013–2018 wycofano trzynaście amerykańskich leków recepturowych zawierających GHRP-6, dwa w najwyższej klasie zagrożenia, jeden z powodu bakterii wykrytej w fiolkach ^[7].
• Jest zakazany w sporcie i ograniczony przez prawo. Lista zabroniona na 2026 rok wymienia „GHRP-6” wprost, z pełnej nazwy, w sekcji S2.2.4, a prawo australijskie zakazuje posiadania go bez zezwolenia ^[8], ^[9].

Czym jest GHRP-6

GHRP-6 to syntetyczny peptyd złożony z sześciu elementów budulcowych, zapisywany jako His-D-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH2. Nie jest hormonem ani fragmentem czegokolwiek, co wytwarza organizm. Cyril Bowers z Tulane University w Nowym Orleanie i chemik obliczeniowy Frank Momany zaprojektowali go na papierze, a potem przetestowali ^[1], ^[10].

Projekt wyrastał z serii prac, które zaczęły się od pochodnych naturalnego opioidu, met-enkefaliny. Obliczenia kształtu cząsteczki dały pięcioczłonowy peptyd, który uwalniał hormon wzrostu w hodowlach komórkowych ^[11]. Dołączenie lizynamidu na końcu łańcucha dało GHRP-6, opublikowany w 1984 roku w dwóch powiązanych artykułach ^[1], ^[10].

Liczba w nazwie wprowadza w błąd. Nie oznacza szóstej generacji, tylko pozycję w numerowanej serii syntez. GHRP-6 był pierwszym przedstawicielem rodziny, który trafił do badań z udziałem ludzi, a GHRP-1 i GHRP-2 pojawiły się później ^[3].

Dwa z jego sześciu elementów budulcowych to lustrzane odbicia postaci naturalnej, a koniec łańcucha jest zablokowany. Enzymy rozkładające zwykłe białka radzą sobie z takim łańcuchem znacznie gorzej ^[12]. Cząsteczka zlepia się też w struktury przypominające rurki – i właśnie tę właściwość amerykańska agencja leków wskazała później jako problem dla bezpieczeństwa ^[13], ^[14].

Najważniejsze dane

Jak działa

GHRP-6 przyłącza się do receptora greliny, hormonu głodu, a przysadka mózgowa odpowiada wyrzutem hormonu wzrostu ^[2].

• Własny receptor, a nie receptor GHRH. U pięciu zdrowych mężczyzn, u których przysadkę wyciszono sześciogodzinnym wlewem naturalnego hormonu uwalniającego GHRH, reakcja na kolejną dawkę GHRH zanikła. Reakcja na 1 µg/kg GHRP-6 pozostała ^[20].
• Mimo to potrzebuje GHRH w tle. U dziewięciu zdrowych mężczyzn zablokowanie receptora GHRH obniżyło szczytową reakcję na 1 µg/kg GHRP-6 z 33,8 ± 4,8 do 6,2 ± 1,8 µg/l (p < 0,0001). Całkowita ekspozycja spadła z 1701 ± 278 do 376 ± 113 µg·min/l (p < 0,001) ^[21].
• Razem działają silniej niż każdy z osobna. Małe dawki 0,1 i 0,3 µg/kg w połączeniu z 1 µg/kg GHRH uwalniały więcej hormonu wzrostu niż suma obu osobnych reakcji ^[22].
• Drugi receptor, poza przysadką. Działanie ochronne na tkanki przypisuje się wiązaniu z receptorem zmiatającym CD36, który uruchamia w komórkach sygnały przeżycia i ogranicza reaktywne formy tlenu ^[16].
• Głód to osobny mechanizm. Po wstrzyknięciu bezpośrednio do komór mózgu najedzonych szczurów dawki od 0 do 1000 pmol skłaniały je do jedzenia, zależnie od dawki (p < 0,01). Poziom hormonu wzrostu w osoczu nie zależał od dawki (p > 0,2 po 15 minutach, p > 0,1 po 30 i 60 minutach) ^[23].

Trzeba tu poczynić dwa zastrzeżenia. Prace nad CD36 pochodzą niemal wyłącznie z jednego ośrodka badawczego w Hawanie i z modeli zwierzęcych ^[16]. A nazywanie GHRP-6 kopią greliny odwraca historię: najpierw powstał peptyd, potem odkryto jego receptor, a dopiero na końcu naturalny hormon ^[3].

Co wykazały badania

Hormon wzrostu po wstrzyknięciu dożylnym

Ludzie, pojedyncza dawka Osiemnastu zdrowych mężczyzn dostało 0,1, 0,3 lub 1,0 µg/kg, a także placebo. Szczytowy poziom hormonu wzrostu rósł gwałtownie wraz z dawką: 1,2 ± 0,3 µg/l po placebo, a następnie 7,6 ± 2,5, 16,5 ± 4,1 i 68,7 ± 15,5 µg/l ^[22].

Tylko najwyższa dawka wpłynęła na coś więcej. Prolaktyna i kortyzol mniej więcej się podwoiły przy 1 µg/kg, a LH i TSH nie zmieniły się w pierwszej godzinie. Zaczerwienienie twarzy wystąpiło u 16 z 18 mężczyzn, ale wywołał je podawany równocześnie GHRH ^[22].

Połknięty, rozpylony do nosa i podany pod język

Ludzie, pojedyncza dawka Pięciu zdrowych mężczyzn połknęło 100 lub 300 µg/kg. Hormon wzrostu dawał się zmierzyć po 30 minutach, osiągał szczyt po 60 do 75 minutach i wracał do wartości wyjściowej po 150 do 180 minutach. Szczyty sięgały 63-krotności wartości wyjściowej przy niższej dawce i 202-krotności przy wyższej ^[5].

Ponieważ 300 µg/kg doustnie dawało tyle samo co 1 µg/kg dożylnie, autorzy obliczyli, że droga doustna ma około 0,3 procent aktywności wstrzyknięcia. W tej samej pracy zbadano dziewięcioro niskich dzieci z różnym stopniem niedoboru hormonu wzrostu: czworo zareagowało prawidłowo, troje słabo, a dwoje wcale ^[5].

Ludzie, pojedyncza dawka Późniejsze badanie przeczy wynikom dla drogi doustnej. Podany na noc w kapsułkach dojelitowych w dawce 300 µg/kg GHRP-6 nie zmienił poziomu hormonu wzrostu, ACTH ani kortyzolu. To samo badanie wykazało wyraźny nocny wzrost już po 30 µg/kg donosowo i jedynie tendencję po 30 µg/kg pod język ^[24].

Ludzie, pojedyncza dawka Sześciu zdrowym mężczyznom podano peptyd donosowo i dożylnie. Szczyt po 1 µg/kg dożylnie wyniósł 54,9 ± 4,2 µg/l. Donosowo dawki 30, 15 i 5 µg/kg dały 39,6 ± 15,3, 14,1 ± 5,0 i 7,5 ± 5,7 µg/l ^[25].

Dawki powtarzane, przez dni, a nie tygodnie

Ludzie, dawki powtarzane Tych samych sześciu mężczyzn przyjmowało następnie 15 µg/kg donosowo co osiem godzin, siedem razy z rzędu. Wszyscy dobrze to znieśli, reakcja nie słabła, a IGF-1 wzrósł z 94,5 ± 5,8 do 125,8 ± 6,0 µg/l ^[25].

Ludzie, dawki powtarzane Trwający 34 godziny wlew u dziewięciu zdrowych młodych mężczyzn zwiększył całkowite wydzielanie hormonu wzrostu z 1374 ± 160 do 2908 ± 450 µg·min/l. Największy wyrzut hormonu wzrósł z 8,4 ± 1,7 do 15,2 ± 2,8 µg/l, a średni z 3,8 ± 1,5 do 7,0 ± 1,1 µg/l. IGF-1 wzrósł z 252 ± 23 do 312 ± 23 µg/l ^[26].

Ludzie, dawki powtarzane Siedem zdrowych kobiet w wieku od 65 do 82 lat przyjmowało 300 µg/kg doustnie dwa razy dziennie przez cztery dni. Reakcja hormonu wzrostu się utrzymała, ze szczytami 10,7 ± 3,3 µg/l przed leczeniem i 16,8 ± 2,9 µg/l po nim. IGF-1 nie wzrósł istotnie: 77,1 ± 8,4 wobec 84,1 ± 12,2 µg/l ^[27].

Te trzy wyniki to całość danych o powtarzanych dawkach u ludzi i obejmują dwa dni, trzydzieści cztery godziny i cztery dni.

Wiek, otyłość i arginina

Ludzie, pojedyncza dawka U dziewięciu młodych i dziewięciu starszych zdrowych osób reakcja na GHRH była mniejsza w starszej grupie (F = 3,45, p = 0,03). Reakcje na sam GHRP-6 i na połączenie obu w ogóle nie różniły się w zależności od wieku (F = 0,71 i F = 0,68, obie nieistotne) ^[28].

Ludzie, pojedyncza dawka Osiem młodych i osiem starszych osób przyjęło 300 µg/kg doustnie, z 8 g argininy i bez niej. Arginina podniosła szczyt w starszej grupie z 9,9 ± 2,0 do 22,1 ± 3,3 µg/l (p < 0,01). W młodszej grupie nie dała żadnego efektu: 16,2 ± 5,4 µg/l bez argininy wobec 13,5 ± 3,4 µg/l z nią ^[29].

Ludzie, pojedyncza dawka U mężczyzn z ciężką otyłością połączony test z GHRH i GHRP-6 prawie przestał działać. Szczyty wynosiły 13,2 wobec 53,4 µg/l w grupie kontrolnej (p = 0,001), a całkowita ekspozycja 707 wobec 3250 µg/l × 120 min (p = 0,001). U starszych mężczyzn reakcja była niższa niż w grupie kontrolnej, ze szczytem 35,0 µg/l i całkowitą ekspozycją 2274 µg/l × 120 min, ale ta różnica nie była istotna. Siedmiu z dziewięciu otyłych mężczyzn znalazło się poniżej progu 15,0 µg/l, który ma wskazywać na ciężki niedobór, choć go nie mieli ^[30].

Jako test diagnostyczny

Ludzie, walidacja testu diagnostycznego To najmocniejsze dane z badań u ludzi, jakie istnieją dla jakiegokolwiek zastosowania. U 49 dorosłych z podejrzeniem choroby przysadki oraz u 20 zdrowych osób z grupy kontrolnej porównano 1 µg/kg dożylnie z testem tolerancji insuliny ^[31].

Szczyty wynosiły średnio 3,0 µg/l (± 0,8, zakres od 0,5 do 20,9) w grupie z niedoborem i 14,8 µg/l (± 4,7, zakres od 1,8 do 95,3) u pozostałych. Próg 3,5 µg/l dawał czułość 80 procent (taki odsetek osób z niedoborem test wychwytywał) przy swoistości 95 procent (taki odsetek osób bez niedoboru poprawnie wykluczał). Dodanie górnego progu 11,3 µg/l pozwalało rozstrzygnąć mniej więcej dwie trzecie przypadków. Nie wystąpiły żadne skutki uboczne ^[31].

W porównaniu z samą greliną

Ludzie, pojedyncza dawka U sześciu osób hormon wzrostu osiągał szczyt 39,9 ± 2,8 µg/l po samej grelinie. Podana dwie godziny po GHRP-6 grelina dawała szczyt tylko 19,8 ± 2,9 µg/l, przy czym sam GHRP-6 osiągnął wcześniej 18,4 ± 5,9 µg/l. Wcześniejsze podanie GHRH, który sam dał tylko 9,4 ± 2,8 µg/l, pozostawiło reakcję na grelinę na poziomie 26,8 ± 4,7 µg/l ^[32].

Ludzie, pojedyncza dawka U dziewięciu osób z cukrzycą typu 1 i dziewięciu osób z grupy kontrolnej grelina uwalniała więcej hormonu wzrostu niż GHRP-6 czy GHRH, w obu grupach. Poziom hormonu wzrostu na czczo był wyższy u osób z cukrzycą: 3,5 ± 1,2 wobec 0,6 ± 0,3 µg/l. Wyjściowy kortyzol również wykazywał tendencję do wyższych wartości: 11,7 ± 1,5 wobec 8,2 ± 0,8 µg/dl (p = 0,055) ^[33].

Badanie w udarze, które nie osiągnęło celu

Badanie randomizowane fazy 3 W badaniu COURAGE-2 losowo przydzielono do grup 188 osób z ostrym udarem niedokrwiennym, leczonych w ciągu 12 godzin od wystąpienia objawów. Jedna grupa otrzymywała dożylnie 75 µg EGF i 5 mg GHRP-6 dwa razy dziennie przez siedem dni, druga standardowe leczenie. Było to badanie otwarte. Uczestnicy mieli średnio 63,5 ± 11,3 roku, 110 z nich to mężczyźni, a średni wynik w skali ciężkości udaru wynosił 9,5 (95-procentowy przedział ufności od 8,9 do 10) ^[6].

Główny punkt końcowy, czyli zasadniczy mierzony wynik, nie został osiągnięty. Wyniki w skali niepełnosprawności, wskaźnik Barthel i przeżycie nie różniły się po trzech ani po sześciu miesiącach. Poważne zdarzenia niepożądane wystąpiły u 48 ze 188 pacjentów, w tym u 30 z 95 leczonych (iloraz szans 1,92, 95-procentowy przedział ufności od 0,981 do 3,767). Żadnego z nich nie uznano za związane z leczeniem ^[6].

Lepiej wypadła podgrupa 27 pacjentów z najcięższymi udarami. Niepełnosprawność po sześciu miesiącach wynosiła 2,6 (95-procentowy przedział ufności od 1,3 do 3,8) wobec 4,7 (od 2,6 do 6), p = 0,03. Niższe było też ryzyko zgonu, podane jako współczynnik ryzyka (hazard ratio) 0,18 (od 0,03 do 0,96), p = 0,045. Ta podgrupa była mała, badanie otwarte, a porównań przeprowadzono wiele. Badanie sprawdzało też połączenie dwóch substancji, więc udziału samego GHRP-6 nie da się wyodrębnić ^[6].

Badania na zwierzętach

Dane z badań na zwierzętach Psy rasy beagle dostawały 300, 1000 lub 2000 µg/kg dziennie dożylnie przez 28 dni. Przy dwóch najwyższych dawkach u pojedynczych psów wystąpiły ślinienie, ospałość, zwolnienie akcji serca, zmieniony oddech, blade dziąsła i zaczerwienienie pyska. Wszystkie te objawy były przemijające i uznano je za nieszkodliwe, nie stwierdzono uszkodzeń narządów, a dawkę bez obserwowanego działania ustalono na 2000 µg/kg dziennie. Tętno zwalniało przy każdej dawce ^[15].

Dane z badań na zwierzętach U myszoskoczków zablokowano przepływ krwi przez mózg na 15 minut. Następnie 600 µg/kg GHRP-6 ze 100 µg/kg EGF podane do jamy brzusznej poprawiło przeżycie i stan neurologiczny oraz zmniejszyło obszar zawału. Leczenie działało jeszcze wtedy, gdy rozpoczęto je do czterech godzin po uszkodzeniu ^[34].

Dane z badań na zwierzętach U szczurów po trwałym podwiązaniu tętnicy wieńcowej siedem dni podawania GHRP-6 zmniejszyło utratę tkanki i bliznowacenie oraz poprawiło pracę lewej komory. Najmniejszą skuteczną dawkę, dającą mierzalną poprawę kurczliwości u zdrowych szczurów, ustalono wcześniej na 0,4 mg/kg ^[35].

Dane z badań na zwierzętach Dalsze prace na szczurach i królikach dotyczą trzech kolejnych modeli. Żel o stężeniu 400 µg/ml nakładany na skórę testowano w gojeniu ran, a wstrzyknięcia – w ochronie serca przed uszkodzeniem przez doksorubicynę ^[36], ^[37]. W modelu niewydolności wielonarządowej po niedokrwieniu wątroby migracja komórek w hodowli wzrosła trzykrotnie (p < 0,01) bez dodatkowych podziałów komórek ^[38].

Czego wciąż nie wiadomo

• Wszystko, co wykracza poza siedem dni. Żadne kontrolowane badanie z udziałem ludzi nie podawało GHRP-6 wielokrotnie dłużej niż przez tydzień ^[25], ^[26], ^[27], ^[6].
• Mięśnie i tkanka tłuszczowa. Efekt, dla którego peptyd jest sprzedawany na szarym rynku, nigdy nie został zmierzony u człowieka, ani w jedną, ani w drugą stronę ^[39].
• Czy IGF-1 pozostaje podwyższony. Dwa krótkie badania wykazały wzrost, jedno czterodniowe nie ^[25], ^[26], ^[27].
• Cukier we krwi i wrażliwość na insulinę przy wielokrotnym stosowaniu, choć jest to jedna z dwóch obaw wymienianych przez amerykańską agencję ^[14].
• Wstrzyknięcia podskórne. Opublikowane drogi podania u ludzi to podanie dożylne, doustne, donosowe i podjęzykowe. Drogi stosowanej na szarym rynku nigdy nie zbadano ^[39].
• Ciąża, karmienie piersią, dzieci poza pojedynczymi dawkami testowymi, reakcje immunologiczne i interakcje, z jednym wyjątkiem: kubańskim badaniem interakcji z beta-blokerem metoprololem ^[16].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Żaden urząd nigdy nie ocenił bilansu korzyści i ryzyka GHRP-6, bo nigdy nie złożono wniosku o dopuszczenie do obrotu. Poniższe informacje pochodzą z pomiarów hormonów przy pojedynczych dawkach testowych, z jednego badania na psach i z jednego badania połączenia dwóch substancji.

Co zmierzono u ludzi:

• Prolaktyna i kortyzol mniej więcej się podwoiły przy 1 µg/kg dożylnie, a przy 0,1 i 0,3 µg/kg się nie zmieniły. Po podaniu donosowym wzrost był niewielki, ale rzeczywisty ^[22], ^[25].
• ACTH wykazywał tendencję wzrostową w pierwszej połowie nocy po wieczornej dawce donosowej, a w badaniu porównującym osoby z cukrzycą i bez niej nie różnił się między grupami ^[24], ^[33].
• Sen nieznacznie się zmienił. Po wieczornej dawce donosowej w drugiej połowie nocy sen w fazie 2 wykazywał tendencję do wydłużenia, a moc fal delta – do spadku, ale żadna z tych zmian nie osiągnęła istotności statystycznej ^[24].
• W kilku badaniach nie zgłoszono żadnych działań niepożądanych. Nie było ich u 18 mężczyzn przy żadnej dawce ani u 69 osób podczas badań diagnostycznych. Sześciu mężczyzn dobrze zniosło siedem dawek donosowych ^[22], ^[31], ^[25].

Ten ostatni punkt łatwo przecenić. To, że osiemdziesiąt siedem osób dobrze zniosło po jednej dawce, nic nie mówi o wielokrotnym stosowaniu, a amerykańska agencja leków odczytuje tę samą literaturę inaczej.

Jej wpis w kategorii 2, dodany 29 września 2023 roku, brzmi: „Compounded drugs containing GHRP-6 may pose risk for immunogenicity for certain routes of administration due to the potential for aggregation and peptide-related impurities. FDA has identified limited safety-related information, but the available data reveal safety concerns including potential effect on cortisol and increase in blood glucose due to decreases in insulin sensitivity.” (Leki recepturowe zawierające GHRP-6 mogą przy niektórych drogach podania wywoływać reakcje immunologiczne ze względu na możliwą agregację i zanieczyszczenia związane z peptydem. FDA znalazła niewiele informacji dotyczących bezpieczeństwa, ale dostępne dane wskazują na problemy z bezpieczeństwem, w tym możliwy wpływ na kortyzol i wzrost poziomu glukozy we krwi wskutek spadku wrażliwości na insulinę.) ^[14]

To sformułowanie jest wyjątkowo konkretne. W przypadku większości peptydów z tej samej listy agencja pisze, że brakuje jej informacji, by wydać ocenę. Tutaj stwierdza, że dostępne dane wskazują na problemy, i wymienia dwa ^[14].

Najbardziej konkretna udokumentowana szkoda nie dotyczy samej cząsteczki. W latach 2013–2018 wycofano trzynaście amerykańskich leków recepturowych zawierających GHRP-6, każdy z nich w połączeniu z sermoreliną, a siedem z nich także z GHRP-2. Dwanaście wycofano z powodu braku zapewnienia jałowości, jeden dlatego, że wykryto w nim bakterię ^[7].

Dwa należały do najwyższej klasy zagrożenia. Apteka z Dallas wycofała w 2013 roku 122 fiolki, gdy inspekcja zakwestionowała jej kontrolę jakości. Apteka z New Jersey wycofała w 2016 roku 12 fiolek po wykryciu w nich bakterii Bacillus circulans; te fiolki trafiły do stanów Massachusetts, Nowy Jork, New Jersey i Floryda oraz do Kanady ^[7].

Inne wycofania obejmowały większe ilości. Jedna apteka z Florydy wycofała 2752 fiolki czterech produktów, a inna 1338 zestawów. Laboratorium z Dallas wycofało 287 fiolek, które trafiły do Australii, Brazylii, na Bahamy, do Szwajcarii, Francji, Kolumbii, Hongkongu i Indonezji ^[7].

Trzeba odnotować jeszcze dwa zagrożenia. Preparaty z szarego rynku nie zawsze są tym, co podaje etykieta. Dwa niezależne laboratoria znalazły w zabezpieczonych środkach dopingowych Gly-GHRP-6, wersję z dodatkowym elementem budulcowym. O tym wariancie nie wiadomo u ludzi zupełnie nic ^[40], ^[41]. Ponadto substancje uwalniające hormon wzrostu podnoszą IGF-1, przez co obawy dotyczące wzrostu komórek są biologicznie prawdopodobne, choć niczego takiego nie wykazano ^[39].

Przeciwwskazań i ostrzeżeń nie da się rzetelnie podać, bo nie istnieje żadna informacja o produkcie. Kryteriów wyłączenia z badania COURAGE-2 nie można przenieść, bo to badanie sprawdzało połączenie dwóch substancji u pacjentów po udarze ^[6]. Nie ma też zgłoszeń dotyczących bezpieczeństwa, na których można by się oprzeć: amerykańska baza zdarzeń niepożądanych nie zawiera żadnego wpisu pod tą nazwą ^[42].

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować. Większość wpisów dotyczących ludzi to pojedyncze dawki testowe podawane w szpitalu pod nadzorem, a dawek stosowanych u zwierząt nie można przeliczać na ludzi.

Jedną rzecz w tej tabeli trzeba powiedzieć wprost. Między dawką testową w endokrynologii, wynoszącą 1 µg/kg dożylnie, a dawką z kubańskiego badania fazy 1 wynoszącą 400 µg/kg jest różnica nawet 400-krotna. Obie są udokumentowanymi dawkami badawczymi, służącymi odpowiedzi na zupełnie inne pytania i podawanymi pod zupełnie innym nadzorem. Nie istnieje coś takiego jak zwykła dawka GHRP-6, bo nie istnieje żadne dopuszczone zastosowanie ^[22], ^[4].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Prace rozwojowe toczyły się dwoma osobnymi torami. Pierwotny, czyli GHRP-6 jako lek pobudzający wydzielanie hormonu wzrostu, porzucono w latach 90. i pozostała po nim niszowa rola odczynnika do testów endokrynologicznych ^[3].

Nie udokumentowano, dlaczego go porzucono. Prace pokazują natomiast techniczny ślepy zaułek: około 0,3 procent aktywności po podaniu doustnym, krótkie działanie i brak pewnego wzrostu IGF-1 przy powtarzanych dawkach. Tymczasem przemysł opracował MK-677, niepeptydowy zamiennik, który działa po połknięciu ^[5], ^[27], ^[3].

Drugi tor prowadzi na Kubę, gdzie GHRP-6 jest substancją czynną produktu w fazie badań klinicznych CIGB-500. Ma on badanie fazy 1 dotyczące tego, jak organizm wchłania i usuwa substancję, 28-dniowe badanie toksykologiczne na psach zgodne z dobrą praktyką laboratoryjną oraz badanie COURAGE-2 ^[4], ^[15], ^[6].

W ClinicalTrials.gov nie zarejestrowano żadnego badania GHRP-6. Wyszukiwania skrótu, pełnej nazwy i CIGB-500 zwróciły zero wyników, podczas gdy wyszukiwania kontrolne w tej samej serii zapytań zwróciły 776 badań semaglutydu i 24 tesamoreliny. Badania kubańskie są rejestrowane w krajowym rejestrze, który w dniu sprawdzania był niedostępny ^[45], ^[46].

Każde wyszukiwanie, na którym opiera się ta tabela, przeprowadzono 10 września 2026 roku. Trzy wiersze mają zastrzeżenie: rejestrów europejskiego, brytyjskiego i kubańskiego nie dało się tego dnia rzetelnie przeszukać ^[47], ^[49], ^[46].

Jedna pozycja zupełnie nie pasuje do tego obrazu. Ta sama sekwencja jest legalnie sprzedawana w produktach do pielęgnacji skóry pod kosmetyczną nazwą Hexapeptide-2, a amerykańska baza etykiet zwraca 20 takich produktów. Cząsteczka jest identyczna; droga podania i dawka już nie ^[18], ^[19].

Nieprzerwanie dostępny jest też surowiec. W amerykańskim katalogu leków figurują trzy rejestracje surowca farmaceutycznego pod nazwą GHRP-6 Acetate. Dwie z trzech złożono w 2026 roku, trzy lata po zaliczeniu do kategorii ryzyka ^[51].

Antydoping

GHRP-6 jest zakazany w sporcie przez cały czas, w zawodach i poza zawodami, i jest wymieniony z nazwy, a nie objęty jedynie ogólną klauzulą.

Sekcja S2.2.4 listy zabronionej WADA na 2026 rok brzmi: „GH-releasing peptides (GHRPs) e.g. alexamorelin, examorelin (hexarelin), GHRP-1, GHRP-2 (pralmorelin), GHRP-3, GHRP-4, GHRP-5 and GHRP-6” (peptydy uwalniające hormon wzrostu (GHRP) np. aleksamorelina, eksamorelina (heksarelina), GHRP-1, GHRP-2 (pralmorelina), GHRP-3, GHRP-4, GHRP-5 i GHRP-6) ^[8]. Prawo niemieckie idzie dalej i w załączniku do ustawy antydopingowej wymienia zarówno GHRP-6, jak i jego wariant z szarego rynku, GHRP-6-Gly ^[48].

Australia jest jeszcze surowsza. Poisons Standard z czerwca 2026 roku zawiera osobny wpis GHRP-6 jako leku na receptę. Wymienia też ten peptyd jako pozycję 20 w załączniku, który otwiera zasada, że posiadanie bez zezwolenia jest nielegalne ^[9].

Pod względem wykrywania GHRP-6 odstaje od swojej rodziny. Po podaniu donosowym wykrywano go w moczu w dużej mierze w niezmienionej postaci nawet przez 23 godziny, podczas gdy jego fragmenty utrzymywały się tylko 12 godzin. GHRP-1 w ogóle nie dało się wykryć jako peptydu macierzystego, a GHRP-2 utrzymywał się 47 godzin ^[52]. Rutynowe badania przesiewowe obejmują łącznie osiem tych peptydów, z granicą wykrywalności od 0,2 do 1 ng/ml ^[53]. Laboratorium w Salt Lake City opublikowało pracę o wykryciu GHRP-2 i GHRP-6 w próbkach sportowców ^[54]. Szerszy obraz przedstawia artykuł peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Przez tę tabelę przebiegają dwie linie podziału. Pierwsza oddziela kopie naturalnego hormonu uwalniającego GHRH, takie jak sermorelina, od peptydów działających na receptor greliny. Wszystko inne w tej tabeli należy do strony greliny.

Druga dotyczy selektywności, a nie siły działania. Ipamorelinę przedstawiono wprost jako pierwszą selektywną substancję, bo nie wpływa na hormony stresu ^[55]. GHRP-6 podnosi prolaktynę i kortyzol od mniej więcej 1 µg/kg wzwyż i to jest jeden z dwóch powodów, które amerykańska agencja podaje dla swojej klasyfikacji ryzyka ^[22], ^[14].

Heksarelina zasługuje na osobną uwagę. Od GHRP-6 różni się jedną grupą metylową, co brzmi błaho, a błahe nie jest. Heksarelina ma własną nazwę międzynarodową i rozkłada się w organizmie zupełnie inaczej. Ma też w prawie australijskim własny wpis – pozycję 22 ^[52], ^[9].

Częste nieporozumienia

• „GHRP-6 wywołuje głód, a GHRP-2 nie”. Sam efekt pobudzania jedzenia jest udokumentowany, ale tylko u szczurów, którym wstrzykiwano go bezpośrednio do mózgu ^[23]. Żadne badanie z udziałem ludzi nigdy nie porównało wpływu obu peptydów na apetyt.
• „To kopia greliny”. Kolejność jest odwrotna. GHRP-6 powstał w 1984 roku, jego receptor odkryto w 1996 roku, a grelinę w 1999 roku. Był narzędziem, które odsłoniło ten układ, a nie jego kopią ^[1], ^[2], ^[3].
• „Szóstka oznacza, że był szósty”. Liczby oznaczają pozycje w serii syntez, a nie generacje. GHRP-6 był pierwszym przedstawicielem rodziny badanym u ludzi ^[3].
• „Jest najstarszy, więc najlepiej zbadany, a przez to najbezpieczniejszy”. Rzeczywiście ma najobszerniejszą literaturę z udziałem ludzi spośród niedopuszczonych peptydów, ale te badania niemal wyłącznie pytają, ile hormonu wzrostu uwalnia jedna dawka. Nie ma niczego powyżej siedmiu dni ^[22], ^[6].
• „Łączenie go z GHRH nie ma sensu, bo działa bezpośrednio”. Pomiary pokazują coś odwrotnego. Zablokowanie receptora GHRH usuwa mniej więcej 80 procent reakcji, a małe dawki obu substancji razem dają więcej niż suma ich osobnych działań ^[21], ^[22].
• „Przyjmowany doustnie działa, bo są na to badania”. Są, ale ich wyniki są sprzeczne. Jedno wykazało silny wzrost przy 300 µg/kg, ale jego autorzy obliczyli zaledwie 0,3 procent aktywności wstrzyknięcia. Inne nie wykazało żadnej zmiany poziomu hormonów po tej samej dawce przyjętej wieczorem ^[5], ^[24].
• „Niezawodnie podnosi IGF-1, a więc buduje mięśnie”. Dwa krótkie badania wykazały wzrost, czterodniowe go nie wykazało, a żadne badanie z udziałem ludzi nigdy nie zmierzyło mięśni ani tkanki tłuszczowej ^[25], ^[26], ^[27].
• „Jest w kosmetykach, więc nie może być niebezpieczny”. Ten sam wpis w rejestrze, zupełnie inny świat. Na skórze to Hexapeptide-2 w 20 wymienionych produktach; wstrzykiwany jest niedopuszczoną do obrotu substancją z kategorii ryzyka ^[18], ^[19], ^[14].
• „Kubańskie badanie fazy 3 dowodzi, że działa w udarze”. Pokazuje coś przeciwnego do tego, na co liczono. Główny punkt końcowy nie został osiągnięty, a korzystne liczby pochodzą od 27 pacjentów w badaniu otwartym z wieloma porównaniami ^[6].
• „To, co się kupuje jako GHRP-6, jest GHRP-6”. Niekoniecznie. Dwa laboratoria kryminalistyczne znalazły zamiast niego Gly-GHRP-6, najwyraźniej po to, by obejść ówczesne metody wykrywania ^[40], ^[41].

Najczęściej zadawane pytania

Czy GHRP-6 jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu?

Nie. Żaden kraj nie dopuścił go do obrotu jako leku, w żadnym wskazaniu ani w żadnej postaci. Nigdy nie otrzymał oficjalnej nazwy międzynarodowej i nie ma nazwy handlowej. Na Kubie jest produktem w fazie badań klinicznych o nazwie CIGB-500, co nie jest równoznaczne z dopuszczeniem do obrotu.

Czym jest GHRP-6?

To wytworzony w laboratorium peptyd złożony z sześciu elementów budulcowych, zapisywany jako His-D-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH2. Pobudza receptor greliny, hormonu głodu, a przysadka mózgowa odpowiada wyrzutem hormonu wzrostu. Cyril Bowers i Frank Momany opublikowali go w 1984 roku.

Jak długo GHRP-6 utrzymuje się w organizmie?

Organizm usuwa go w dwóch fazach. U dziewięciu zdrowych mężczyzn, którzy dostali dożylnie od 100 do 400 µg/kg, okres półtrwania w fazie dystrybucji wynosił 7,6 ± 1,9 minuty, a w fazie eliminacji 2,5 ± 1,1 godziny. Starszy pomiar, wykonany inną metodą, wykazał okres półtrwania w surowicy wynoszący 20 minut. Sam wzrost hormonu jest krótki: po dawce doustnej osiągał szczyt po 60 do 75 minutach i wracał do wartości wyjściowej po 150 do 180 minutach.

Co wykazały badania GHRP-6?

Przede wszystkim to, że pojedyncza dawka uwalnia hormon wzrostu, tym więcej, im wyższa dawka. U 18 zdrowych mężczyzn szczytowe stężenia rosły od 1,2 ± 0,3 µg/l po placebo do 68,7 ± 15,5 µg/l przy 1 µg/kg. Jedyne duże badanie, z udziałem 188 pacjentów po udarze, nie osiągnęło głównego punktu końcowego.

Jakie skutki uboczne GHRP-6 są znane?

Zmierzone skutki są hormonalne. Prolaktyna i kortyzol mniej więcej się podwoiły przy dawce 1 µg/kg dożylnie, a przy niższych dawkach się nie zmieniły. U psów, które dostawały go codziennie przez 28 dni, tętno zwalniało przy każdej dawce. Nikt nie zebrał danych o skutkach ubocznych wielokrotnego stosowania u ludzi, bo takie badanie nie istnieje.

Czy GHRP-6 wywołuje głód?

Ten efekt udokumentowano u szczurów, u których dawki od 0 do 1000 pmol wstrzyknięte do komór mózgu skłaniały zwierzęta do jedzenia, zależnie od dawki (p < 0,01). To nie to samo co wstrzyknięcie podskórne u człowieka. Żadne badanie z udziałem ludzi nie zmierzyło apetytu po GHRP-6.

Czy GHRP-6 jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Sekcja S2.2.4 listy zabronionej na 2026 rok podaje jego pełną nazwę. Nietypowo jak na tę rodzinę, jest wydalany w dużej mierze w niezmienionej postaci, więc laboratoria mogą wykryć sam peptyd w moczu nawet przez 23 godziny.

Czy GHRP-6 to to samo co składnik kosmetyków Hexapeptide-2?

To ta sama cząsteczka, figurująca pod tym samym numerem rejestrowym. Amerykańska agencja leków prowadzi ją pod nazwą preferowaną Hexapeptide-2, a zawiera ją 20 produktów kosmetycznych. Nałożona na skórę jest składnikiem kosmetyku; wstrzykiwana jest niedopuszczoną do obrotu substancją z kategorii ryzyka dla leków recepturowych.

Dlaczego GHRP-6 wycofywano w Stanach Zjednoczonych trzynaście razy?

Z powodu sposobu wytwarzania, a nie samej substancji. W latach 2013–2018 wycofano trzynaście sporządzanych w aptekach preparatów do wstrzykiwań zawierających GHRP-6 i sermorelinę. Dwanaście nie miało zapewnionej jałowości, a jeden zawierał bakterię Bacillus circulans. Dwa należały do najwyższej klasy zagrożenia.

Czego wciąż nie wiadomo o GHRP-6?

Tego, co ludzi najbardziej interesuje. Nie ma danych z udziałem ludzi o mięśniach, tkance tłuszczowej ani składzie ciała, nie ma też żadnych o wielokrotnym stosowaniu dłuższym niż siedem dni. Nic nie opublikowano o wstrzyknięciach podskórnych ani o cukrze we krwi przy powtarzanych dawkach. To ostatnie jest jedną z dwóch obaw, które wymienia amerykańska agencja.

Jak cytować tę stronę

Fakty na tej stronie sprawdzono 10 września 2026 roku i tego samego dnia przeprowadzono każde wyszukiwanie w rejestrach, na którym opiera się tabela statusu. Najbardziej prawdopodobne są zmiany we wpisach antydopingowych, w australijskim wykazie i na amerykańskich listach dotyczących leków recepturowych.

myPeptides Research & Editing. (2026). GHRP-6: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 10 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/ghrp-6

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisano w metodologii; pełny rejestr znajduje się pod adresem peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 10 września 2026. Następny przegląd: przy każdej zmianie listy antydopingowej, australijskiego Poisons Standard lub amerykańskich list dotyczących leków recepturowych albo po każdym nowym badaniu z udziałem ludzi.