Bronchogen: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Bronchogen to syntetyczny łańcuch czterech aminokwasów, Ala-Glu-Asp-Leu, pochodzący z instytutu w Petersburgu i sprzedawany jako peptyd płucny. Jak na tę serię to nietypowe, ale przypisanie go do płuc wytrzymuje sprawdzenie: patent twórców opisuje trzy modele uszkodzenia płuc u 336 szczurów, a niezależny instytut pulmonologii opisał zmiany w drogach oddechowych szczurów. Nigdy nie zarejestrowano ani nie opublikowano żadnego badania u ludzi. Nigdzie nie jest dopuszczony do obrotu jako lek, a w Rosji sprzedaje się go wyłącznie jako suplement diety do przyjmowania doustnie.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Etykieta „peptyd płucny” wytrzymuje sprawdzenie. Patent opisuje trzy szczurze modele uszkodzenia płuc z udziałem 336 zwierząt. Dwie prace odrębnego instytutu pulmonologii, wśród których autorów nie ma nikogo z twórców, opisują zmiany w drogach oddechowych szczurów ^[1], ^[2], ^[3].
• Nigdy nie zarejestrowano żadnego badania u ludzi. Zapytania do rejestru z 23 września 2026 roku nie dały żadnego wyniku dla tego peptydu, podczas gdy zapytanie kontrolne zwróciło 757 badań. Jedyne trafienie dla tej nazwy to niezwiązany z nim imiennik ^[4].
• Najlepiej udokumentowany wynik u zwierząt pochodzi z patentu. U szczurów, u których lek wywołał bliznowacenie płuc, miara obciążenia prawej połowy serca wynosiła 46,6% z peptydem i 66,2% bez niego ^[1].
• Kluczowa praca laboratoryjna zapisuje cząsteczkę inaczej. Badanie ludzkich komórek oskrzeli z 2014 roku podaje Ala-Asp-Glu-Leu, a to inna cząsteczka. Pomyłka w zapisie jest prawdopodobna, ale na podstawie streszczenia nie da się jej udowodnić ^[5], ^[6].
• Każde twierdzenie o pacjentach wywodzi się od sprzedawców albo z niczym niepopartego zdania. Strona handlowa opisuje nieopublikowaną obserwację z 2007 roku, a artykuł przeglądowy z 2020 roku twierdzi, że ludzie odnoszą korzyść, choć przytacza wyłącznie badania na komórkach ^[7], ^[8].
• Rosja rejestruje go jako suplement, a nie jako lek. Przeszukanie państwowego rejestru leków 24 września 2026 roku nie dało żadnego wpisu, choć trzy produkty kontrolne zostały znalezione ^[9].
• Jest zakazany w sporcie przez cały czas na mocy klauzuli zbiorczej dla substancji niedopuszczonych do obrotu, a możliwa jest też surowsza interpretacja ^[10].

Czym jest Bronchogen

Bronchogen to syntetyczny tetrapeptyd, czyli łańcuch czterech aminokwasów: alaniny, kwasu glutaminowego, kwasu asparaginowego i leucyny. Waży 446,5 g/mol, więc jest bardzo małą cząsteczką. Nie ma żadnej modyfikacji chemicznej i nie jest znany receptor, na który by działał ^[11], ^[1].

Pochodzi z Petersburskiego Instytutu Bioregulacji i Gerontologii. Władimir Chawinson i współpracownicy patentowali go od 2004 roku jako peptyd przywracający czynność narządów oddechowych. Grupa nazywa takie cząsteczki bioregulatorami; to jej własne określenie, które nie ma umocowania w żadnej klasyfikacji ^[12], ^[1].

Relacja twórców o jego pochodzeniu ma dwie warstwy. Patent wskazuje jako wzór kompleks peptydów z płuc i tchawic zwierząt, a sam tetrapeptyd opisuje jako otrzymany w drodze syntezy chemicznej. Artykuł z 2020 roku dodaje, że wykryto go w Langopepcie, preparacie peptydowym z oskrzeli, ale na poparcie przytacza jedynie patenty ^[1], ^[13].

Ten sam artykuł wymienia drugą cząsteczkę znalezioną w tym samym preparacie: Chonluten, łańcuch trzech aminokwasów. Oba peptydy łączy historia pochodzenia, ale nie chemia, a wszystkie doświadczenia na płucach w tej literaturze przeprowadzono z Bronchogenem ^[13], ^[14].

Najważniejsze dane

Jak działa

Nikt nie wie tego na pewno. Nie znaleziono żadnego receptora, a każda z poniższych hipotez pochodzi z badań na komórkach, z probówki albo z modeli komputerowych, niemal wszystkie z kręgu twórcy.

• Może wiązać się bezpośrednio z DNA. W probówce peptyd preferował odcinki DNA zawierające sekwencję liter CTG i podnosił temperaturę topnienia DNA o 3,1 °C ^[20], ^[21].
• Może włączać lub wyłączać geny dróg oddechowych. W hodowanych ludzkich komórkach oskrzeli zmieniał aktywność genów kształtujących wyściółkę dróg oddechowych, takich jak NKX2-1, SCGB1A1 i MUC5AC ^[5].
• Proponowany mechanizm włączania i wyłączania genów działa tylko częściowo tak, jak go opisano. Znaczniki chemiczne na promotorach genów, czyli tak zwana metylacja, zmieniły się w przypadku dwóch genów. Trzy inne pozostały „unaffected by peptides” (niezmienione przez peptydy), więc autorzy wywnioskowali, że muszą działać jeszcze inne mechanizmy ^[22].
• Może wnikać do komórek za pomocą przenośników, ale tylko na papierze. Obliczenia dokowania przypisują mu wynik dla przenośnika aminokwasów LAT1, jednak dwie prace tej samej grupy podają dla tej samej pary różne wartości: −17,26 i −25,11 ^[14], ^[23].
• Może też wiązać histony, czyli białka, wokół których nawinięte jest DNA, jak wynika z badania w probówce przeprowadzonego przez tę samą grupę ^[24].

Porównanie z Chonlutenem dobrze pokazuje, gdzie przebiega granica. Chonluten jest sprzedawany jako peptyd płucny, choć nie ma ani jednego doświadczenia na płucach. Przypisanie Bronchogenu do płuc opiera się natomiast na pracach z komórkami dróg oddechowych i tkanką płucną ^[14], ^[5].

Co wykazały badania

Istnieją trzy szczurze modele w patencie, dwa badania na szczurach z niezależnego instytutu, kilka badań na komórkach i tkankach i ani jedno badanie u ludzi. Wszystkie poniższe wyniki pochodzą z badań na zwierzętach lub komórkach.

Przypisanie do płuc pod lupą

W przypadku większości peptydów tej serii narząd z etykiety nie wytrzymał sprawdzenia; zob. Testagen, Ovagen czy Pinealon. Tutaj jest inaczej i uczciwie trzeba to przyznać.

Przeglądowa tabela twórcy wymienia „Bronchogen (AEDL)” jako bronchoprotektor. Źródłem tej tabeli jest jednak kolejny artykuł przeglądowy, więc sama w sobie niczego nie dowodzi ^[14], ^[25]. Przypisanie do płuc opiera się zamiast tego na trzech odrębnych nurtach badań:

• Patent, z trzema modelami uszkodzenia płuc u 336 szczurów oraz z hodowaną tkanką płucną szczurów ^[1].
• Hodowle ludzkich komórek oskrzeli, opisane w pracach grupy twórcy ^[5], ^[26], ^[22].
• Dwa badania na szczurach z Instytutu Badawczego Pulmonologii Uniwersytetu im. Pawłowa w Petersburgu, wśród których autorów nie ma nikogo z twórców ^[2], ^[3].

Ograniczenia są jednak realne. W kluczowej pracy komórkowej z 2014 roku sekwencja jest prawdopodobnie zapisana błędnie. Ze streszczeń niezależnego instytutu nie da się odczytać dawki, źródła peptydu ani statystyki. A przegląd grupy z 2021 roku wymienia wśród źródeł dotyczących Bronchogenu badanie serca myszy dotyczące dwóch innych peptydów ^[5], ^[2], ^[27].

Bliznowacenie płuc u szczurów

Opis patentowy 120 szczurom trzykrotnie, w odstępach dwutygodniowych, podano do tchawicy lek bleomycynę, który powoduje bliznowacenie płuc. Po każdej dawce jedna grupa otrzymywała przez 7 dni 0,2 µg/kg peptydu do jamy brzusznej, a zwierzęta kontrolne dostawały sól fizjologiczną ^[1].

Opis patentowy Na koniec w patencie zmierzono obciążenie prawej połowy serca jako tak zwany wskaźnik komorowy. W 60. dniu wynosił on 46,6 ± 1,4% z peptydem i 66,2 ± 2,3% bez niego, a tabela patentu oznacza tę różnicę jako prawdopodobnie nieprzypadkową (p < 0,05). W 60. dniu w płucach znajdowało się 1,11 ± 0,15 wobec 4,16 ± 0,45 mln limfocytów ^[1].

Komórki żerne płuc, zwane makrofagami pęcherzykowymi, pochłaniały w 60. dniu więcej cząstek: wskaźnik fagocytozy wynosił 78,6 ± 3,2 wobec 57,6 ± 4,8. Tekst nazywa te różnice „reliable” (wiarygodnymi), ale nie podaje dla nich wartości p. Szczury przydzielono do grup losowo, a o zaślepieniu nic nie wspomniano ^[1].

Uszkodzenie płuc tlenem u szczurów

Opis patentowy 96 szczurów oddychało przez 60 godzin czystym tlenem, co uszkadza płuca. Następnie 40 z nich otrzymywało co drugi dzień 0,2 µg/kg do jamy brzusznej, łącznie 10 wstrzyknięć; dla porównania było 48 zwierząt kontrolnych i 8 nieleczonych ^[1].

Opis patentowy Wskaźnik fagocytozy wynosił 50,8 ± 2,3 z peptydem wobec 27,3 ± 2,7 w grupie kontrolnej, a w późniejszym punkcie czasowym 45,5 ± 2,6 wobec 26,4 ± 2,8. Obie różnice były prawdopodobnie nieprzypadkowe (p < 0,05). Termin, który patent podaje dla drugiej wartości, nie zgadza się jednak z wymienionymi w nim dniami pomiarów ^[1].

Bakteryjne zakażenie płuc u szczurów

Opis patentowy 120 szczurów zakażono w płucach gronkowcem złocistym (Staphylococcus aureus); 50 z nich otrzymywało następnie codziennie 0,2 µg/kg przez 7 dni. W części opisowej patent podaje, że stan zapalny ustępował wcześniej, a płyn szybciej ustępował z płuc. Jego tabele, obejmujące od 7 do 10 szczurów na grupę i dzień, pokazują na początku wyższy wskaźnik fagocytozy z peptydem: 49,2 ± 2,8 wobec 17,3 ± 1,3 w 10. dniu (p < 0,05). W 20. dniu grupy nie różniły się już wyraźnie: 49,3 ± 3,6 wobec 42,1 ± 2,8 ^[1].

Uszkodzenie dróg oddechowych dwutlenkiem azotu – wyniki niezależnego instytutu

Dane z badań na zwierzętach Zespół pulmonologów przez 60 dni narażał szczury na dwutlenek azotu, co jest modelem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Według doniesienia miesiąc podawania Bronchogenu odwrócił zmiany w drogach oddechowych typowe dla tego modelu, w tym nadmiar komórek wydzielających śluz i utratę komórek urzęsionych ^[2].

Dane z badań na zwierzętach Kolejna praca, z 2017 roku, opisała mniejszy stan zapalny i więcej białka surfaktantu B, substancji, która utrzymuje pęcherzyki płucne w stanie otwartym. Żadne z dwóch streszczeń nie podaje dawki, drogi podania, liczebności grup ani wartości p, nie wiadomo też, skąd pochodził peptyd ^[3].

Ludzkie komórki oskrzeli na szalce

Hodowla komórkowa W ludzkich zarodkowych komórkach oskrzeli peptyd zmieniał wskaźniki wzrostu i dojrzewania komórek, silniej w starszych hodowlach. Praca z 2012 roku opisuje większą aktywność dwóch genów dojrzewania, CXCL12 i Hoxa3 ^[5], ^[26].

Hodowla komórkowa Streszczenia nie podają stężeń ani wielkości efektów, a wszystkie te prace pochodzą z grupy twórcy. Niczego z nich nie można przenieść na drogi oddechowe żywego człowieka ^[5], ^[26].

Tkanka płucna w hodowli

Tkanka zwierzęca Skrawki płuc szczurów rosły silniej po dodaniu od 1,0 do 10,0 ng/ml, przy badanym zakresie od 0,01 do 20,0 ng/ml przez 3 dni. Badanie z 2006 roku opisało działanie pobudzające przy 0,05 ng/ml w tkance płucnej młodych i starych szczurów ^[1], ^[18].

Rośliny tytoniu

Dane z badań na roślinach W pięciu pracach z lat 2017–2026 dodawano peptyd do roślin tytoniu w stężeniu 10⁻⁷ M i obserwowano szybszy wzrost korzeni. To fizjologia roślin, która nic nie mówi o ludziach ^[28], ^[29], ^[30], ^[31], ^[32].

Twierdzenia dotyczące ludzi

Twierdzenie sprzedawcy Rosyjska strona handlowa opisuje nieopublikowaną obserwację z 2007 roku, prowadzoną u chorych na przewlekłe zapalenie oskrzeli w klinice należącej do instytutu twórcy. Według niej duszność i kaszel pojawiały się rzadziej u 73% pacjentów przyjmujących kapsułki. Strona wspomina o grupie porównawczej leczonej wyłącznie standardowo, ale nie podaje liczebności grup, wyników dla tej grupy ani żadnej statystyki. Obserwacji tej nigdy nie opublikowano ^[7], ^[17].

Twierdzenie z artykułu przeglądowego Artykuł przeglądowy twórcy z 2020 roku stwierdza, że Bronchogen przyjmowany doustnie jest skuteczny w obturacyjnych chorobach płuc. Zdanie to nie ma przypisu, a otaczające je przypisy prowadzą do badania na komórkach i do przeglądu, z których żadne nie obejmowało pacjentów ^[8].

Jedyne trafienie w rejestrze – imiennik

Jedyny wpis w ClinicalTrials.gov pasujący do nazwy to NCT00746759, badanie obserwacyjne z udziałem 1331 osób z 2010 roku. „BronchoGen” to tam alternatywna nazwa testu genetycznego wykonywanego na komórkach pobranych szczoteczką z dróg oddechowych. Nikomu nie podano peptydu ^[4].

Czego wciąż nie wiadomo

• Jak organizm go przetwarza. Nie ma danych o okresie półtrwania, wchłanianiu ani rozkładzie dla żadnego gatunku, także po połknięciu kapsułki ^[17].
• Jakiej cząsteczki użyto w kluczowej pracy komórkowej. Praca z 2014 roku konsekwentnie zapisuje Ala-Asp-Glu-Leu, a mimo to przypisuje tej cząsteczce trzy modele uszkodzenia płuc z patentu, co wskazuje na pomyłkę w zapisie. Rozstrzygnąć to mógłby tylko pełny opis metod ^[5], ^[1].
• Szczegóły niezależnych badań na szczurach. Dawka, droga podania, liczba zwierząt i pochodzenie peptydu są dostępne tylko za opłatą ^[2], ^[3].
• Cokolwiek dotyczącego ludzi. Nie zarejestrowano żadnego badania i nie opublikowano żadnego badania u ludzi ^[4].
• Co zawierają fiolki sprzedawane w internecie. Nie znaleziono żadnej niezależnej analizy preparatów dostępnych w handlu ^[19].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Nie ma żadnych danych o bezpieczeństwie u ludzi. Nigdy nie przeprowadzono u ludzi badania z pomiarami bezpieczeństwa, więc nie zebrano niczego, o czym można by informować ^[4].

• Toksykologia u zwierząt pochodzi z samego patentu. Pojedyncze dawki od 1 do 5 mg/kg podane domięśniowo nie wywołały reakcji toksycznych u 60 myszy; patent określa to jako 5000-krotność dawki terapeutycznej ^[1].
• W dłuższych badaniach odnotowano jedną zmianę. U 100 świnek morskich, które przez 6 miesięcy otrzymywały codziennie 1 µg/kg, 0,1 mg/kg lub 1 mg/kg, wzrosła liczba białych krwinek. Tabela patentu pokazuje po 6 miesiącach 11,4 ± 0,4 wobec 8,9 ± 0,4 mld na litr w grupie kontrolnej (p < 0,05), przy 25 zwierzętach na grupę, ale z jej nagłówka nie wynika jasno, której dawki to dotyczy ^[1].
• 90-dniowe badanie na szczurach z tymi samymi trzema poziomami dawek: u 60 szczurów nie odnotowano skutków ubocznych ^[1].
• Strony handlowe twierdzą, że skutków ubocznych nie ma. Nie potwierdza tego żadna publikacja, bo skutków ubocznych nigdy systematycznie nie zbierano ^[7].
• Postać do wstrzykiwań jest najmniej kontrolowana. Liofilizowane fiolki sprzedaje się poza jakimkolwiek farmaceutycznym systemem jakości, a ich jałowość i zawartość są nieznane ^[19].

Rosyjska etykieta suplementu wymienia ciążę, karmienie piersią i nietolerancję składników jako przeciwwskazania do przyjmowania ^[15]. Produkt o nazwie Bronchogen Plus to inny suplement o innym składzie, a jego ostrzeżenia nie dotyczą omawianej substancji ^[33].

Największą luką jest bezpieczeństwo genetyczne. Nie znaleziono ani badań genotoksyczności, czyli zdolności do uszkadzania materiału genetycznego, ani długoterminowych badań bezpieczeństwa na zwierzętach. Ma to znaczenie, bo proponowany mechanizm działania polega właśnie na bezpośrednim wiązaniu z DNA ^[20], ^[17].

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować. Jedyny wiersz dotyczący ludzi pochodzi z relacji sprzedawcy o nieopublikowanej obserwacji, a nie z badania.

Jedynej dawki podanej żywym zwierzętom, dla której istnieją wyniki, czyli 0,2 µg/kg u szczurów, nie da się przeliczyć na ludzi. Żadne badanie nie sprawdziło, czy peptyd przetrwa w nienaruszonej postaci po połknięciu ^[1], ^[17].

Postacie dostępne w handlu bardzo się od siebie różnią. Rosyjska kapsułka deklaruje 100 µg kompleksu peptydowego, podczas gdy zachodnia fiolka zawiera 20 mg, czyli 200 razy więcej, i jest przeznaczona do wstrzykiwań. Zachodnie poradniki podają od 0,5 do 2 mg, przyznając jednocześnie, że „no validated human dose” (nie ma zweryfikowanej dawki dla ludzi) ^[15], ^[19], ^[34].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Nie istnieje żaden program rozwoju. Nie zarejestrowano żadnego badania i substancja nie figuruje jako lek w wykazach żadnego urzędu ^[4], ^[9].

• 2004 – zgłoszenie rosyjskiego patentu; publikacja nastąpiła w 2005 roku ^[12].
• 2008 i 2009 – udzielenie patentów europejskiego i amerykańskiego; oba już wygasły ^[35], ^[1].
• 2012 – uzgodnienie z producentem rosyjskiego opisu suplementu ^[15].
• 2014 – ukazuje się kluczowa praca o ludzkich komórkach oskrzeli ^[5].
• 2015 i 2017 – niezależny instytut publikuje swoje dwa badania na szczurach ^[2], ^[3].
• 2020 – twórca pisze, że Bronchogen zgłoszono do rosyjskiego ministerstwa zdrowia w celu rejestracji jako lek ^[13].

Dwa wiersze wymagają ostrożności. Wpisy dla Unii Europejskiej, Wielkiej Brytanii i Australii opierają się na braku substancji we wszystkich pozostałych rejestrach, bo tych rejestrów nie dało się odczytać ^[38].

Najważniejszy jest wiersz rosyjski. Twórca napisał w 2020 roku, że Bronchogen zgłoszono do rejestracji jako lek. Tymczasem 24 września 2026 roku indeks rejestru państwowego nie zwrócił niczego ani dla nazwy, ani dla sekwencji, choć znalazł trzy produkty kontrolne. Wpisu nie miał też serwis informacji o lekach Vidal. Numer pozwolenia nigdzie się nie pojawił, więc zdanie z 2020 roku pozostaje niepotwierdzoną deklaracją samego twórcy ^[13], ^[9], ^[41].

Rejestracja suplementu nie obejmuje sprawdzenia, czy produkt działa. Szerszy obraz prawny przedstawiają strony czy peptydy są legalne i peptydy dopuszczone przez FDA.

Antydoping

Bronchogen jest zakazany przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie jest wymieniony z nazwy na liście na 2026 rok. Podlega kategorii S0, która obejmuje każdą substancję farmakologiczną bez aktualnego dopuszczenia przez rządowy urząd zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi ^[10].

Można bronić surowszej klasyfikacji. Kategoria S2.3 kończy się otwartą klauzulą o modulatorach czynników wzrostu wpływających na „regenerative capacity” (zdolność regeneracyjną), a twórca opisuje peptyd właśnie jako wspierający odnowę wyściółki dróg oddechowych. Substancje z kategorii S0 są substancjami określonymi, a substancje z kategorii S2 nie, co ma wpływ na wysokość sankcji ^[10], ^[13].

Załącznik do niemieckiej ustawy antydopingowej nie wymienia tej substancji, a jego część o czynnikach wzrostu jest listą zamkniętą ^[42]. W Rosji Bronchogen jest swobodnie sprzedawany jako suplement, więc sportowiec może go kupić bez żadnego ostrzeżenia, a mimo to złamać przepisy ^[15]. Pełny obraz przedstawia strona peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Nie istnieje żadne bezpośrednie porównanie działania, więc tabela mówi o tożsamości, a nie o sile działania. Bronchogen i Vesugen wyróżniają się w tej serii, bo ich przypisanie do narządu opiera się na pomiarach w tkance, od której wzięły nazwę.

Dla kupujących najważniejszy jest wiersz z Chonlutenem. Strony produktowe często sprzedają oba peptydy jako płucne, ale każdy wynik dotyczący dróg oddechowych w tej literaturze należy do Bronchogenu ^[5], ^[2].

Epitalon i Ovagen pokazują, jak niewielkie są różnice chemiczne. Jeden zmieniony aminokwas daje inną cząsteczkę, z inną dokumentacją ^[23], ^[43].

Częste nieporozumienia

• „Bronchogen i Chonluten to to samo”. Jeden ma cztery aminokwasy, drugi trzy. Łączy je historia pochodzenia, ale wyniki dotyczące płuc i dróg oddechowych należą wyłącznie do Bronchogenu ^[13], ^[14].
• „Bronchogen to Ala-Asp-Glu-Leu”. Taki zapis występuje w pracy komórkowej z 2014 roku i w dwóch pracach o DNA. Patenty zastrzegają Ala-Glu-Asp-Leu, a zamieniona kolejność to inna cząsteczka, znana z drożdży jako sygnał kierujący białka do właściwego miejsca w komórce ^[1], ^[5], ^[6].
• „Dopuszczony do obrotu rosyjski lek już zawiera Bronchogen”. Dopuszczona mieszanina pięciu peptydów działających na układ nerwowy, z monografią farmakopealną FS.2.1.0221.22, zawiera zamienioną sekwencję Ala-Asp-Glu-Leu. Bronchogenu nie zawiera ^[9].
• „Istnieje zarejestrowane badanie kliniczne”. Jedyne trafienie w rejestrze to imiennik, test genetyczny dróg oddechowych o nazwie BronchoGen, w którym nikomu nie podano peptydu ^[4].
• „Bronchogen ma coś wspólnego z terminem medycznym bronchogenny”. Nie. „Bronchogenny” to termin medyczny oznaczający torbiele i inne zmiany wyrastające z dróg oddechowych, i to on odpowiada za połowę wszystkich trafień dla tej nazwy ^[17].
• „U 73% pacjentów nastąpiła poprawa”. Ta liczba pochodzi ze strony sprzedawcy opisującej nieopublikowaną obserwację. Nie podaje ona liczebności grup, wyniku grupy porównawczej ani statystyki, więc nie jest to wynik badania ^[7].
• „Rosyjska kapsułka i zachodnia fiolka to ten sam produkt”. Kapsułka deklaruje 100 µg do połknięcia; fiolka zawiera 20 mg sprzedawanych do wstrzykiwań ^[15], ^[19].

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest Bronchogen?

To syntetyczny łańcuch czterech aminokwasów, Ala-Glu-Asp-Leu, zapisywany też jako AEDL. Waży 446,5 g/mol, więc jest bardzo małą cząsteczką. Od 2004 roku patentował go instytut w Petersburgu, który nazywa takie peptydy bioregulatorami.

Czy Bronchogen naprawdę jest peptydem płucnym?

W tym przypadku tak, jeśli chodzi o badania na zwierzętach i komórkach. Patent twórców opisuje trzy szczurze modele uszkodzenia płuc, a niezależny instytut pulmonologii opisał zmiany w drogach oddechowych szczurów. Niczego z tego nie sprawdzono u ludzi.

Czy Bronchogen badano u ludzi?

Nie w żadnym zarejestrowanym ani opublikowanym badaniu. Strona sprzedawcy opisuje nieopublikowaną obserwację z 2007 roku w klinice należącej do twórcy, bez liczebności grup i bez statystyki. Artykuł przeglądowy z 2020 roku twierdzi, że pacjenci odnoszą korzyść, ale nie przytacza żadnego badania z udziałem pacjentów.

Czy Bronchogen jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu jako lek?

Nie. Sprawdzenie rejestrów 23 i 24 września 2026 roku nie wykazało dopuszczenia do obrotu jako leku na żadnym ze sprawdzonych rynków. W Rosji jest zarejestrowany wyłącznie jako suplement diety do przyjmowania doustnie, a taka rejestracja nie obejmuje sprawdzenia, czy produkt działa.

Czy Bronchogen to to samo co Chonluten?

Nie. Chonluten składa się z trzech aminokwasów, Bronchogen z czterech. Według twórcy oba znaleziono w tym samym preparacie z oskrzeli, ale wszystkie doświadczenia na płucach i drogach oddechowych przeprowadzono z Bronchogenem.

Dlaczego niektóre prace zapisują Bronchogen jako Ala-Asp-Glu-Leu?

Prawdopodobnie to pomyłka w zapisie. Patenty zastrzegają Ala-Glu-Asp-Leu, ale kluczowa praca komórkowa z 2014 roku i dwie prace o DNA zapisują dwa środkowe aminokwasy w odwrotnej kolejności. Taka zamieniona kolejność daje inną cząsteczkę, a ze streszczeń nie da się ustalić, której faktycznie użyto.

Czy istnieje badanie kliniczne Bronchogenu?

Nie. Jedyny wpis w rejestrze pasujący do nazwy dotyczy diagnostycznego testu genetycznego, który również nazywa się BronchoGen. To badanie obserwacyjne, w którym nikomu nie podano peptydu.

Czy Bronchogen jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie jest wymieniony z nazwy na liście na 2026 rok, ale kategoria S0 obejmuje każdą substancję, której żaden urząd zdrowia nie dopuścił do stosowania u ludzi. Można też argumentować za surowszą interpretacją na podstawie kategorii S2.3.

Czy Bronchogen jest bezpieczny?

Nikt tego nie wie. Jedyne dane toksykologiczne pochodzą z patentu twórców, w którym u świnek morskich po 6 miesiącach wzrosła liczba białych krwinek. Nie ma danych o bezpieczeństwie u ludzi, danych o tym, jak organizm go przetwarza, ani badań pod kątem uszkodzeń materiału genetycznego.

Jak cytować tę stronę

Informacje na tej stronie sprawdzono 23 i 24 września 2026 roku. Obraz mogłyby zmienić trzy rzeczy: rejestracja jako lek w Rosji, pełne opisy metod niezależnych badań na szczurach albo wyjaśnienie, jakiej sekwencji użyto w pracy komórkowej z 2014 roku.

myPeptides Research & Editing. (2026). Bronchogen: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 24 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/bronchogen

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; cały rejestr znajduje się pod adresem peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 24 września 2026. Następny przegląd: po każdej rejestracji jako lek w Rosji, po zarejestrowaniu jakiegokolwiek badania lub po każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej.