Cardiogen: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Cardiogen to syntetyczny łańcuch czterech aminokwasów z instytutu w Petersburgu, sprzedawany jako peptyd na serce. Każdy wynik dotyczący żywego serca pochodzi ze zgłoszenia patentowego z 2004 roku, którego nigdy nie opublikowano w czasopiśmie naukowym, a badań u ludzi nie ma wcale. Nigdzie nie jest dopuszczony do obrotu jako lek. Dopuszczony produkt o nazwie CardioGen-82 to radioaktywny generator do obrazowania serca, czyli coś zupełnie innego.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Nigdy żadnego badania u ludzi. Rejestr ClinicalTrials.gov nie zawierał 20 września 2026 roku żadnego badania tego peptydu. Jedyny wpis zawierający ciąg znaków „cardiogen” dotyczy innego produktu ^[1].
• Dopuszczenie, na które często się powołuje, dotyczy innego produktu. CardioGen-82 to generator rubidu-82 do badań obrazowych serca, produkowany przez Bracco Diagnostics i dopuszczony do obrotu w Stanach Zjednoczonych pod numerem NDA 019414, a w Szwajcarii pod numerem 62332. Sam peptyd nie jest nigdzie dopuszczony ^[2], ^[3], ^[4].
• Dowody dotyczące serca pochodzą z patentu. Wszędzie cytowana liczba, czyli spadek śmiertelności szczurów po wywołanym zawale serca z 45 do 15%, pochodzi z przykładu 2 amerykańskiego patentu 7,662,789 B2. Artykuły przeglądowe samych twórców przytaczają ten patent, w jednym jako pozycję 164, w drugim jako 123 ^[5], ^[6], ^[7].
• Pięć prac, ostatnia z 2012 roku. W PubMed istnieje dokładnie pięć prac poświęconych tej substancji, z czego trzy w czasopiśmie rosyjskojęzycznym, a tylko w dwóch z nich ten peptyd jest jedyną badaną substancją. Dla porównania przeszukanie PubMed pod kątem siostrzanego peptydu, Epitalonu, dało około 160 rekordów ^[8].
• Rosja sprzedaje go jako żywność, Zachód jako preparat do wstrzykiwań. Rosyjskie kapsułki zawierają 100 mikrogramów kompleksu peptydowego i przyjmuje się je doustnie. Zachodnie fiolki zawierają 20 miligramów proszku do wstrzykiwań, czyli w jednej fiolce około czterystu tysięcy pojedynczych dawek zwierzęcych ^[9], ^[10].
• Nie ma oficjalnego wzorca do porównania. Nie istnieje monografia farmakopealna ani wzorzec referencyjny tego peptydu, więc tożsamość i czystość fiolki 20 mg opierają się wyłącznie na zapewnieniach sprzedawcy ^[10].
• Zakazany w sporcie przez cały czas. Kategoria S0 obejmuje każdą substancję o działaniu farmakologicznym, której żaden urząd zdrowia nie dopuścił do stosowania u ludzi, a to dokładnie ten przypadek ^[11].

Czym jest Cardiogen

Cardiogen to wytworzony w laboratorium peptyd złożony z czterech aminokwasów, sprzedawany w Rosji jako Кардиоген, a na Zachodzie jako odczynnik badawczy. Pochodzi z Petersburskiego Instytutu Bioregulacji i Gerontologii, czyli z grupy skupionej wokół Władimira Chawinsona, i jest przedstawiany jako peptyd dla mięśnia sercowego ^[5].

Punktem wyjścia był wyciąg z tkanki serca młodych zwierząt. Grupa podaje, że wykryła ten czteroczłonowy peptyd w tej mieszaninie za pomocą spektrometrii mas, a następnie wytworzyła go syntetycznie ^[7]. Pomiaru, na którym opiera się to twierdzenie, nigdy nie opublikowano osobno.

Określenia „bioregulator” i „cytogen” pochodzą od tej samej grupy. To określenia własne tej grupy, a nie kategorie farmakologiczne, i nie występują w żadnej farmakopei ani w klasyfikacji żadnego urzędu ^[12], ^[13].

Tożsamość chemiczna jest jasna, ale dokumentacja wokół niej jest skąpa. Peptyd nie ma wpisu w amerykańskiej bazie substancji, w chemicznej bazie danych ChEMBL, w medycznym słowniku haseł przedmiotowych MeSH ani w Wikidata ^[12], ^[13], ^[14], ^[15].

Publiczna chemiczna baza danych PubChem była niedostępna przez cały czas sprawdzania. Nie udało się w ogóle pobrać żadnego numeru rejestrowego ^[16].

Najważniejsze dane

Jak działa

Nikt nie wie. Nie zidentyfikowano żadnego receptora i nie zmierzono wiązania z żadnym ludzkim celem molekularnym. Każdy proponowany mechanizm pochodzi z modelu komputerowego, z białka roślinnego albo z komórek na szalce.

Wyjaśnienie samej grupy wygląda tak. Peptyd miałby wnikać do komórki przez białko transportowe i docierać do jądra. Tam miałby przyłączać się do DNA albo do ogonów białek, na które DNA jest nawinięte, i zmieniać to, które geny są odczytywane. Każdy z tych kroków warto rozpatrzyć osobno.

• Przyłączanie się do białek pakujących DNA. W probówce peptyd wiązał się z ogonami histonów, czyli białek, wokół których nawinięte jest DNA. Histony te pochodziły z pszenicy, a peptyd był jednym z sześciu badanych jednocześnie. Sami autorzy formułują wniosek jako przypuszczenie ^[18].
• Wnikanie do komórki. Komputerowe dokowanie daje wyniki −35,35 dla przenośnika LAT1, −27,54 dla LAT2 i −27,50 dla PEPT1, co przy dwóch z nich stawia go na trzecim miejscu spośród 26 peptydów. Wcześniejsza tabela tej samej grupy podaje −29,81. Transportu nigdy nie zmierzono ^[6], ^[19].
• Budowanie rusztowania komórki. W komórkach zarodków mysich na szalce peptyd zwiększał od dwóch do pięciu razy ilość białek rusztowania komórkowego: aktyny, tubuliny i wimentyny. Białka jądrowe lamina A i lamina C wzrosły od dwóch do trzech razy ^[20]. Te komórki to fibroblasty, a nie komórki mięśnia sercowego.
• Spowalnianie obumierania komórek. W tkance serca młodych i starych szczurów utrzymywanej na szalce tkanka wytwarzała mniej białka p53, jednego z białek sterujących, które kierują uszkodzoną komórkę na drogę samozniszczenia ^[21]. Praca podaje kierunki zmian, a nie liczby.

Pod tym wszystkim kryje się problem wielkości. Łańcuch czterech aminokwasów niesie zdecydowanie za mało informacji, by wskazać jeden gen w całym genomie. Alanina, kwas glutaminowy, kwas asparaginowy i arginina krążą też swobodnie we krwi jako zwykłe aminokwasy.

Nie broni się również teza o działaniu swoistym dla tkanki. W doświadczeniu, które ma ją potwierdzać, każdy peptyd badano wyłącznie w przypisanej mu tkance, więc nic nie wyklucza działania gdzie indziej ^[22]. Dwie inne prace opisały działanie w guzie i w komórkach prostaty, a żadne z tych miejsc nie jest sercem ^[23], ^[24].

Co wykazały badania

Siedem doświadczeń na zwierzętach i tkankach w patencie, pięć prac w czasopismach i nic u ludzi. Wszystkie pochodzą z instytutu, w którym powstał peptyd, albo od jego współautorów, i żadne zewnętrzne laboratorium niczego z tego nie powtórzyło ^[8].

Najważniejsze na tej stronie jest rozróżnienie dwóch rodzajów źródeł. Artykuł w czasopiśmie przed publikacją czytają i krytykują inni naukowcy. Zgłoszenie patentowe to dokument prawny, sprawdzany pod kątem nowości, a nie metody. To zgłoszenie podaje wprawdzie, ile zwierząt użyto, i stwierdza, że przydzielono je do grup losowo, ale nie opisuje zaślepienia, a przez ponad dwadzieścia lat żadnego z jego doświadczeń nie opublikowano w czasopiśmie ^[5].

Śmiertelność po wywołanym zawale serca

Dane z badań na zwierzętach, przykład z patentu Czterdzieści szczurów o masie od 180 do 200 g losowo podzielono na dwie grupy po 20 i podwiązano im tętnicę wieńcową. Trzy dawki po 0,05 µg na zwierzę podano do jamy brzusznej po pierwszej, trzeciej i piątej godzinie. Liczba zgonów w ciągu 24 godzin spadła z 45% w grupie kontrolnej do 15% ^[5].

Ten sam przykład opisuje mniejsze obszary martwej tkanki i poziom cukru we krwi niższy 1,5-krotnie. Wskaźnik sprawności energetycznej mitochondriów, czyli elektrowni komórki, wyniósł 93,2 ± 2,3 wobec 41,5 ± 2,4 w grupie kontrolnej (p < 0,05) ^[5]. Na tym opiera się całe twierdzenie o działaniu na serce u żywego zwierzęcia.

Izolowane serce po zatrzymaniu przepływu krwi

Ex vivo, przykład z patentu Serca 60 świnek morskich, w grupach po sześć, wyjęto, poddano perfuzji i na 30 minut pozbawiono przepływu krwi. Przy stężeniu 0,005 µg/ml w płynie perfuzyjnym siła skurczu po ponownym uruchomieniu osiągnęła 75 ± 12% wartości wyjściowej. Bez peptydu wyniosła 43 ± 7%. Przepływ przez naczynia wieńcowe wynosił 10,8 ± 1,6 wobec 8,5 ± 0,4 ml/min (p < 0,05) ^[5].

Patent podaje ogólnie zakres działania od 0,002 do 0,05 µg/ml; powyższy wynik dotyczy jednego stężenia, 0,005 µg/ml ^[5].

Uszkodzenie serca wywołane adrenaliną

Dane z badań na zwierzętach, przykład z patentu Trzydziestu szczurom w trzech grupach po dziesięć podano adrenalinę w dawce 2 mg/kg do jamy brzusznej, a następnie po pierwszej i piątej godzinie 0,05 µg peptydu na zwierzę. Wskaźnik uszkodzenia lipidów w tkance wynosił po 24 godzinach 110 ± 17 wobec 176 ± 24 mmol/g (p < 0,05). Zapasy cukru utrzymywały się na poziomie 0,168 ± 0,021 wobec 0,112 ± 0,017 w jednostkach gęstości optycznej ^[5].

Nieregularne bicie serca

Dane z badań na zwierzętach, przykład z patentu Sześćdziesięciu znieczulonym szczurom w sześciu grupach po dziesięć podano chlorek wapnia w dawce 220 mg/kg. Dawki od 0,05 do 1,0 µg/kg zmniejszały częstość wpadania serca w chaotyczny rytm i zwiększały szansę powrotu do prawidłowego rytmu. Przy 0,2 i 0,5 µg/kg częstość akcji serca rosła o 12,3 do 48,6% u zwierząt z wolnym rytmem i spadała u zwierząt z szybkim rytmem. Twórcy uznają 0,2 µg/kg za ilość najlepszą ^[5]. Nie podano częstości występowania ani wartości p.

Tkanka serca na szalce

Hodowla komórkowa Fragmenty mięśnia sercowego szczurów rosły silniej pod wpływem peptydu w szerokim zakresie stężeń, od 0,01 do 20,0 ng/ml przez trzy dni ^[5]. Osobna praca opisuje silne działanie pobudzające wzrost w tkance zarówno młodych, jak i starych szczurów przy stężeniu 10⁻¹² M, obok spadku p53 ^[21].

Ta praca zawiera niewygodne porównanie. Siedem z 20 pojedynczych aminokwasów również zwiększało wzrost młodej tkanki, a w tkance starej dwa z 20 ^[21]. Działanie peptydu nie odróżnia się więc wyraźnie od działania wolnych aminokwasów.

Gdzie wyniki wskazują poza serce

Dane z badań na zwierzętach U starych szczurów z przeszczepionym mięsakiem wstrzyknięcia spowalniały wzrost guza w sposób zależny od dawki. Autorzy piszą, że działo się to przez krwawienie i obumieranie komórek w naczyniach krwionośnych guza, a nie przez działanie na same komórki nowotworowe ^[23]. Substancja, która potrafi coś takiego zrobić, nie jest obojętnym łańcuchem aminokwasów.

Hodowla komórkowa W starzejących się w hodowli ludzkich komórkach prostaty trzy peptydy podniosły poziom tych samych trzech czynników sygnałowych. Za najbardziej aktywny autorzy uznają inny peptyd, T-38 ^[24]. Cardiogen nie był najsilniejszy, a tkanką nie było serce.

Nic u ludzi

Nie zarejestrowano ani nie opublikowano żadnego badania ^[1], ^[8]. Artykuły przeglądowe grupy, w której powstał peptyd, również nie twierdzą, że stosowano go u ludzi; opisują wyłącznie badania na zwierzętach i komórkach ^[7].

Nie ma więc żadnych danych o wpływie na serce: brak pomiarów zawałów serca, niewydolności serca, bólu w klatce piersiowej, wydolności wysiłkowej, ciśnienia krwi czy przeżycia u jakiegokolwiek człowieka.

Czego wciąż nie wiadomo

• Czy w ludzkim sercu w ogóle cokolwiek się dzieje.
• Ile substancji trafia do krwi po podaniu doustnym lub we wstrzyknięciu i jak szybko się rozkłada.
• Czy koncepcja dotycząca DNA i histonów sprawdza się poza probówką z białkiem pszenicy.
• Co wynik dotyczący naczyń krwionośnych guza oznacza dla zdrowych tkanek.
• Co zrobiłoby kilkumiesięczne stosowanie, w jakiejkolwiek ilości.

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Nie istnieje żaden profil skutków ubocznych. To nie to samo co dobra tolerancja: oznacza to, że nikt nigdy takiego profilu nie zebrał. Nie ma badania u ludzi ani opisu przypadku. Wszystkie 127 zgłoszeń zdarzeń niepożądanych zapisanych pod tą nazwą w amerykańskiej bazie dotyczą radioaktywnego produktu do obrazowania ^[2].

Jedyne dane o bezpieczeństwie pochodzą od samych twórców, z części toksykologicznej ich patentu. Pojedyncza dawka od 1 do 5 mg/kg podana domięśniowo 66 myszom nie wywołała żadnej reakcji; zgłaszający opisują to jako 5000-krotność ilości, którą proponowali do stosowania u ludzi. U sześćdziesięciu szczurów, którym przez 90 dni codziennie podawano domięśniowo 1 µg/kg, 0,1 mg/kg i 1 mg/kg, nie zaobserwowano żadnych skutków ^[5].

Jeden wiersz w tej samej części nie uspokaja. Spośród 96 świnek morskich otrzymujących te dawki przez sześć miesięcy zwierzęta, którym podawano peptyd, miały po trzech i po sześciu miesiącach podwyższoną liczbę białych krwinek, przy w dużej mierze niezmienionych pozostałych wartościach ^[5]. Nie podano żadnego wyjaśnienia i nikt tego dalej nie badał.

Twierdzenia z przeglądu samej grupy nie należy mylić z dowodem. Stwierdza on, że tak małe peptydy „provoke no allergic reactions and have no side effects” (nie wywołują reakcji alergicznych i nie mają skutków ubocznych) ^[7]. W całej pracy nie przytoczono dla tego zdania żadnego badania bezpieczeństwa.

Czego brakuje

• Brak jakiejkolwiek niezależnej toksykologii i bezpiecznej górnej granicy ustalonej przez kogokolwiek spoza patentu.
• Brak pomiarów wchłaniania, dystrybucji, rozkładu i klirensu, dla jakiejkolwiek drogi podania i gatunku.
• Brak danych o reakcjach odpornościowych, ryzyku nowotworów i wpływie na rozrodczość.
• Brak danych dotyczących ciąży, karmienia piersią, dzieci oraz osłabionej czynności wątroby lub nerek.
• Brak danych o interakcjach, co ma znaczenie, bo osoby, do których kierowany jest produkt, zwykle przyjmują codziennie kilka leków na serce.
• Brak oficjalnego wzorca referencyjnego, więc tożsamości i czystości preparatów dostępnych w sprzedaży nie da się z niczym porównać ^[12], ^[16].

Postać do wstrzykiwań niesie ryzyka niezależne od samej substancji. Fiolki sprzedawane jako materiał badawczy powstają poza jakimkolwiek farmaceutycznym systemem jakości, więc jałowość, zawartość endotoksyn i rzeczywista zawartość peptydu są nieznane ^[10]. Rozpuszczanie i wstrzykiwanie niejałowego preparatu niesie zwykłe ryzyko ropnia, zapalenia żył i zakażeń przenoszonych przez krew.

Największe ryzyko jest jednak inne. Produkt jest reklamowany osobom z chorobami serca, a w Rosji wprost jako środek na przewlekłe niedokrwienie serca ^[9]. Poleganie na nim zamiast na przebadanym leczeniu oznacza, że prawdziwa choroba pozostaje nieleczona.

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie jako odniesienie naukowe. Nie stanowią zalecenia.

W poniższej tabeli nie ma wiersza dotyczącego ludzi, bo nie istnieje żadne badanie u ludzi. Każdy wiersz to ilość podana zwierzęciu, dodana do izolowanego narządu lub do płynu na szalce. Większość z nich pochodzi z patentu, a nie z recenzowanej pracy.

Ostatni wiersz to deklaracja producenta dotycząca suplementu diety, a nie wynik jakiegokolwiek badania, i nic w literaturze jej nie potwierdza. Ilości z szalki ani ze szczura nie da się przeliczyć na ilość dla człowieka, a dla żadnej drogi podania nie zmierzono wchłaniania ^[5], ^[8].

Różnicę skali warto nazwać wprost. Każda dawka zwierzęca w tabeli mieści się w przedziale od 0,05 do 1,0 µg/kg albo wynosi 0,05 µg na całego szczura, podczas gdy fiolka sprzedawana na Zachodzie zawiera 20 mg ^[5], ^[10].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Za Cardiogenem nie stoi żaden program rozwoju. Żaden sponsor niczego nie złożył, nie rozpoczęła się żadna faza badań i nic nie oczekuje na decyzję. Istnieje patent z 2004 roku, dziś już wygasły, oraz pięć prac laboratoryjnych z jednego instytutu ^[5], ^[8].

Dwa wiersze wymagają ostrożności. Wpis australijski oznacza, że substancji nigdy nie ujęto w wykazach, a nie że wolno jej używać.

Wiersz rosyjski jest najczęściej źle odczytywany. Jego źródłem jest informator o lekach, a nie oficjalny rejestr, bo oba rosyjskie rejestry nie odpowiedziały w dniu sprawdzania ^[29]. Suplement diety i tak nie przechodzi żadnej oceny skuteczności, a postać do wstrzykiwań również nie ma tam pozwolenia.

Sprawdzenia przeprowadzono 20 września 2026 roku.

Antydoping

Cardiogen jest zakazany przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Kategoria S0 listy zabronionej WADA na 2026 rok obejmuje „any pharmacological substance which is not addressed by any of the subsequent sections of the List and with no current approval by any governmental regulatory health authority for human therapeutic use” (każdą substancję farmakologiczną, której nie obejmuje żadna z dalszych części listy i która nie ma aktualnego dopuszczenia przez jakikolwiek rządowy urząd zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi) ^[11].

Nazwa nie pojawia się nigdzie na liście i ta strona mówi to wprost. Klasyfikacja jest wnioskiem wyciągniętym z tej ogólnej klauzuli, a nie wpisem wydrukowanym pod jakimś nagłówkiem.

Wniosek jest mimo to jednoznaczny. Żaden urząd zdrowia na świecie nie dopuścił tego peptydu i nie obejmuje go żadna inna część listy. Lista dodaje, że wszystko w tej kategorii uznaje się za substancje określone, co wpływa na wysokość kary, a nie na sam zakaz ^[11].

Niemieckie prawo antydopingowe wygląda inaczej. Załącznik do ustawy wymienia zakazane substancje jedną po drugiej i nie ma klauzuli zbiorczej, więc posiadanie tego peptydu nie jest tam przestępstwem ^[30].

Rosyjskie kapsułki podlegają kategorii S0 jak wszystko inne. Nie istnieje żaden opublikowany test wykrywający tę substancję w próbce. Więcej szczegółów zawiera przegląd peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Porównanie nie dotyczy siły działania. Pokazuje, gdzie plasuje się Cardiogen: ustalona tożsamość chemiczna, jeden narząd przypisany przez twórców i niemal nic poza tym. Każdy członek tej serii różni się od następnego jednym aminokwasem, dlatego w ofertach tak łatwo się je zamienia.

Wyszukiwanie po nazwie tylko pogarsza sprawę. Hasło „Cardiogen” zwraca głównie radioaktywny produkt do obrazowania albo słowa takie jak „kardiogenny” ^[2], ^[15]. Kod AEDR to jedyne hasło, które niezawodnie prowadzi do peptydu.

Częste nieporozumienia

• „Cardiogen jest dopuszczony do obrotu, bo CardioGen-82 jest”. To różne produkty. CardioGen-82 to generator rubidu-82 do badań obrazowych serca firmy Bracco Diagnostics. Jest dopuszczony do obrotu w Stanach Zjednoczonych pod numerem NDA 019414, a w Szwajcarii pod numerem 62332, i ma własne ostrzeżenie w ramce ^[2], ^[3], ^[4].
• „Istnieje badanie kliniczne NCT01424774”. To badanie mierzyło narażenie na promieniowanie ze strontu u 155 pacjentów, którzy wcześniej przeszli badanie z użyciem CardioGen-82. Wpis stwierdza wprost, że w trakcie badania nikomu nie podawano produktu. Nie ma ono nic wspólnego z peptydem ^[32].
• „Wyniki dotyczące serca to wyniki badań”. To przykłady z patentu. Przeglądy grupy, w której powstał peptyd, przytaczają ten patent jako źródło określenia „kardioprotektor”, w jednej pracy jako pozycję 164, w innej jako 123 ^[5], ^[6], ^[7].
• „Jest sprzedawany w Rosji, więc jest tam dopuszczony”. Sprzedaje się go tam jako suplement diety w kapsułkach i tabletkach zawierających po 100 mikrogramów. Suplementy nie przechodzą żadnej oceny skuteczności, a postać do wstrzykiwań również nie ma w Rosji pozwolenia ^[9].
• „Cardiogen to kompleks peptydów serca A-14”. A-14 to mieszanina wyekstrahowana z tkanki serca zwierząt. Cardiogen to pojedynczy syntetyczny peptyd. W Rosji sprzedaje się je jako osobne produkty ^[33].
• „Bioregulator oznacza uznaną klasę leków”. To wewnętrzny termin grupy, w której powstał peptyd, podobnie jak „cytogen”. Nie używa go żadna farmakopea, żaden system klasyfikacji ani żaden urząd ^[12], ^[13].
• „Dwie niedawne prace pokazują, że działa na komórki nerwowe”. Dwie prace z 2024 i 2025 roku wymieniają AEDR w opisie metod, podczas gdy ich tytuły, streszczenia i wyniki opisują AEDG, czyli Epitalon. To niemal na pewno błąd w zapisie i żadnej z nich nie można tu traktować jako dowodu ^[34].
• „Nie ma go na liście dopingowej, więc jest dozwolony”. Nie jest wymieniony z nazwy, ale kategoria S0 obejmuje każdą substancję, której nie dopuścił żaden urząd. To dokładnie jego sytuacja ^[11].

Najczęściej zadawane pytania

Czy Cardiogen kiedykolwiek badano u ludzi?

Nie. Rejestr ClinicalTrials.gov nie zawierał 20 września 2026 roku żadnego badania tego peptydu, a w bazach PubMed i Europe PMC nie ma żadnego doniesienia klinicznego. Nawet artykuły przeglądowe grupy, która go wymyśliła, opisują wyłącznie badania na zwierzętach i komórkach. Nie istnieje żaden opublikowany pomiar tego, co substancja robi w organizmie człowieka.

Czy Cardiogen to to samo co CardioGen-82?

Nie, i to najczęstsza pomyłka związana z tą nazwą. CardioGen-82 to generator rubidu-82 firmy Bracco Diagnostics, służący do badań obrazowych serca, dopuszczony do obrotu w Stanach Zjednoczonych pod numerem NDA 019414, a w Szwajcarii pod numerem 62332. To radioaktywny produkt do obrazowania. Peptyd nie ma dopuszczenia nigdzie, a oba produkty łączy tylko nazwa.

Jaką sekwencję ma Cardiogen?

Cztery aminokwasy: alanina, kwas glutaminowy, kwas asparaginowy i arginina, zapisywane jako Ala-Glu-Asp-Arg albo AEDR. Patent podaje wzór C18H31N7O9 i masę 489,48 g/mol. Wszystkie cztery to zwykłe aminokwasy, które i tak swobodnie krążą we krwi.

Skąd pochodzi twierdzenie, że Cardiogen chroni serce?

Ze zgłoszenia patentowego, a nie z badania. Najczęściej cytowane liczby występują w przykładach amerykańskiego patentu 7,662,789 B2. Jedna z nich to spadek śmiertelności szczurów po wywołanym zawale serca z 45 do 15%. Artykuły przeglądowe twórców przytaczają jako dowód właśnie ten patent. Nigdy nie ocenili go inni naukowcy i nigdy nie został opublikowany w czasopiśmie.

Czy Cardiogen jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu jako lek?

Nie, w żadnym kraju. Nie ma pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie, Szwajcarii ani w Rosji. Nie ma wpisu w amerykańskiej bazie substancji, monografii farmakopealnej ani kodu klasyfikacji leków.

Co jest sprzedawane jako Cardiogen w Rosji?

Suplement diety w kapsułkach i tabletkach, z których każda zawiera 100 mikrogramów kompleksu peptydowego, przyjmowany doustnie. Suplement diety nie przechodzi żadnej oceny skuteczności. Rosyjski opis produktu wymienia chorobę serca jako obszar zastosowania, ale to deklaracja sprzedawcy, a nie decyzja urzędu.

Czy Cardiogen jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Kategoria S0 listy zabronionej WADA na 2026 rok obejmuje każdą substancję o działaniu farmakologicznym, której żaden urząd zdrowia nie dopuścił do stosowania u ludzi, a dokładnie tak jest w przypadku tego peptydu. Nie jest wymieniony na liście z nazwy, ale ten brak nie jest luką w przepisach. Rosyjskie kapsułki podlegają tej samej zasadzie.

Jakie skutki uboczne ma Cardiogen?

Nikt nie wie, bo nikt ich nie zbierał. Nie ma badania u ludzi, opisu przypadku ani niezależnej toksykologii. Jedyne dane o bezpieczeństwie pochodzą z patentu samych twórców. Nie odnotowuje on szkód u myszy, szczurów i świnek morskich, ale wskazuje też na wzrost liczby białych krwinek u świnek morskich po trzech i sześciu miesiącach.

Ile Cardiogenu jest w fiolce w porównaniu z ilościami stosowanymi u zwierząt?

Znacznie więcej. W doświadczeniach na zwierzętach stosowano 0,05 mikrograma na szczura albo 0,2 mikrograma na kilogram jako ilość, którą twórcy uznali za najlepszą. Fiolki sprzedawane na Zachodzie zawierają 20 miligramów, czyli w jednej fiolce mieści się około czterystu tysięcy pojedynczych dawek zwierzęcych. Żadnego krążącego schematu dawkowania nie da się powiązać z niczym, co kiedykolwiek przebadano.

Czy Cardiogen jest spokrewniony z Epitalonem i innymi peptydami Chawinsona?

Tak, blisko, i dlatego tak często się je myli. Epitalon, Chonluten i Cortagen mają te same trzy pierwsze aminokwasy i różnią się tylko czwartym, a Cartalax to ten sam łańcuch bez czwartego aminokwasu. Każdy z nich opatentowano osobno dla innego narządu. Wyszukiwanie kodu AEDR prowadzi do tego peptydu; wyszukiwanie nazwy handlowej prowadzi głównie do radioaktywnego produktu do obrazowania.

Jak cytować tę stronę

Sprawdzenia rejestrów i przeszukania literatury, na których opiera się ta strona, przeprowadzono 20 września 2026 roku. W przypadku substancji, której cała dokumentacja dotycząca serca mieści się w dwudziestoletnim patencie, data, w której te wyszukiwania nie przyniosły wyników, jest częścią ustaleń.

myPeptides Research & Editing. (2026). Cardiogen: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 20 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/cardiogen

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; pełny rejestr znajduje się w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 20 września 2026. Następny przegląd: po pojawieniu się jakiegokolwiek badania u ludzi, jakiegokolwiek niezależnego powtórzenia wyników z patentu lub po każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej.