Pancragen: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Pancragen to syntetyczny łańcuch czterech aminokwasów z instytutu w Petersburgu, przypisany trzustce i sprzedawany z myślą o poziomie cukru we krwi. Nigdzie nie zarejestrowano żadnego jego badania. Ludzie otrzymali go w trzech udokumentowanych sytuacjach; żadnej z nich nie zarejestrowano, nie zaślepiono ani nie poddano niezależnej ocenie, a w najlepiej opisanej zgłaszana zmiana wystąpiła tylko u połowy z dwunastu uczestników. Nigdzie nie jest dopuszczony do obrotu jako lek, a w sporcie jest zakazany przez cały czas.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Nigdy nie zarejestrowano żadnego badania u ludzi. Zapytanie do rejestru z 20 września 2026 roku nie zwróciło ani jednego wyniku dla haseł Pancragen, Pankragen i KEDW, zarówno jako badanej interwencji, jak i w wyszukiwaniu pełnotekstowym. Zapytanie kontrolne o semaglutyd zwróciło 755 badań ^[1].
• Cała literatura to kilkanaście prac. PubMed zwraca pod tą nazwą dziewięć wpisów, Europe PMC sześć dotyczących tej substancji. Niemal wszystkie pochodzą od zespołu twórców lub jego współautorów, a żadne laboratorium spoza tego kręgu nie powtórzyło ani jednego wyniku ^[2].
• Ludzie otrzymali go w trzech udokumentowanych sytuacjach i żadnej z nich nie zarejestrowano. Jest doniesienie z 2011 roku o starszych osobach z cukrzycą typu 2 i doniesienie z 2013 roku o dwunastu starszych osobach z upośledzoną tolerancją glukozy. Trzecia sytuacja to przykład z patentu wynalazców, obejmujący 36 pacjentów ^[3], ^[4], ^[5].
• W najlepiej opisanej z nich zgłaszana zmiana wystąpiła u połowy uczestników. Dwanaście osób przyjmowało 500 mikrogramów dwa razy dziennie przez cztery tygodnie. Autorzy podają, że podczas testu z 75 gramami glukozy poziom cukru istotnie spadł u 50 procent z nich; nie było grupy kontrolnej i nie podano wielkości efektu ^[4].
• Doniesienie z 2011 roku nie podaje żadnych liczb dotyczących peptydu. Stwierdza, że poprawiły się poziom glukozy na czczo, tolerancja glukozy, poziom insuliny i wskaźnik insulinooporności, ale nie podaje dawki, drogi podania, czasu trwania, liczebności grupy ani jednej liczby. Jedyna podana wartość dotyczy melatoniny, której w grupie z cukrzycą było o 70 procent mniej ^[3].
• U starych małp lepiej wypadł dopuszczony do obrotu lek w tabletkach. Pięć zwierząt otrzymywało 50 mikrogramów dziennie domięśniowo przez dziesięć dni, a cztery glimepiryd doustnie. Oba preparaty obniżyły poziom glukozy na czczo; dopuszczony lek działał silniej i dłużej ^[6].
• Nie ma go w żadnej z podstawowych baz danych chemicznych. Brak wpisu w PubChem, numeru CAS, kodu substancji u regulatora i wpisu w otwartej bazie wiedzy. Zapytania kontrolne o pokrewny peptyd z tej samej serii działają w każdej z nich ^[7], ^[8], ^[9].
• Badana cząsteczka i sprzedawany proszek są deklarowane inaczej. Wszystkie prace i patent opisują formę amidową, Lys-Glu-Asp-Trp-NH2. Zachodni sprzedawcy deklarują wolny kwas. Żadna opublikowana praca nie badała wolnego kwasu ^[5], ^[10], ^[11].
• W Rosji jest to żywność, a nie lek. Kapsułki i tabletki zawierają 100 mikrogramów kompleksu peptydowego, a wpis stwierdza wprost, że nie jest to produkt leczniczy ^[12].
• Krążące schematy wstrzyknięć są od 200 do 500 razy wyższe. Strony sprzedawców podają 2 do 5 miligramów dziennie przez 20 do 30 dni, podczas gdy przykład z patentu opisuje 10 mikrogramów dziennie przez dziesięć dni ^[5], ^[13].
• W sporcie zakazany przez cały czas na mocy kategorii obejmującej każdą substancję, której nie dopuścił żaden urząd zdrowia ^[14].

Czym jest Pancragen

Pancragen to wytworzony w laboratorium tetrapeptyd: lizyna, kwas glutaminowy, kwas asparaginowy i tryptofan, połączone w tej kolejności i zwykle zapisywane jako KEDW. Przy czterech aminokwasach i masie 575,62 jest to bardzo mała cząsteczka, chemicznie zbliżona do zwykłego fragmentu strawionego białka. Amerykańska Narodowa Biblioteka Medyczna indeksuje go pod sekwencją, a nie pod nazwą handlową ^[5], ^[10].

Pochodzi z Petersburskiego Instytutu Bioregulacji i Gerontologii, czyli z grupy skupionej wokół Władimira Chawinsona, który wraz z trzema współpracownikami objął go ochroną patentową z pierwszeństwem od grudnia 2003 roku. Zgłoszenie międzynarodowe wygasło, a rodzina patentowa ma obecnie status „ceased” (wygasła). Wśród autorów każdej późniejszej pracy o tej substancji figuruje Chawinson lub jeden z jego współautorów ^[5], ^[15], ^[2].

Słowa „bioregulator” i „cytogen” należą do słownika tego instytutu i jego dystrybutorów. Cytogen oznacza w tym wewnętrznym języku syntetyczny krótki peptyd, w odróżnieniu od mieszaniny wyekstrahowanej z tkanek zwierzęcych. Żadne z tych słów nie występuje w żadnej farmakopei, w żadnej klasyfikacji leków ani w definicjach żadnego urzędu ^[16], ^[17].

Na wstępie trzeba wskazać dwa problemy z tożsamością substancji. Opublikowane prace opisują formę amidową, z zablokowanym jednym końcem, natomiast zachodni sprzedawcy deklarują swój proszek jako wolny kwas, bez tego zakończenia. Rosyjska kapsułka deklaruje jedynie „kompleks peptydowy”, wymieniając w składzie jego cztery aminokwasy ^[5], ^[11], ^[12].

Najważniejsze dane

Jak działa

Nikt tego nie wie. Nie zidentyfikowano dla niego żadnego receptora, nigdy nie zmierzono żadnego wiązania, a każdy proponowany mechanizm to albo obliczenie komputerowe, albo opis tego, co zmieniło się w hodowli komórkowej.

Zespół twórców przedstawia to następująco. Peptyd miałby wnikać do komórki za pośrednictwem białka transportowego i docierać do jądra. Tam miałby wiązać się z określonym odcinkiem DNA albo z „ogonami” białek, które DNA pakują, i zmieniać to, które geny są odczytywane. Każdy z tych kroków opiera się na innych i w większości pośrednich dowodach.

• Wnikanie do komórki. Obliczenia z 2023 roku przypisały peptydowi z amidowym zakończeniem wyniki −21,78 i −20,57 przy dwóch modelach przenośników. Towarzysząca im praca wymienia go wśród silniejszych potencjalnych blokerów jednego z przenośników aminokwasów. W obu przypadkach chodzi o wyniki dokowania molekularnego, czyli komputerowego dopasowywania cząsteczek, a transportu tej cząsteczki nigdy nie zmierzono ^[18], ^[16].
• Wiązanie z DNA. Według jednej pracy grupy peptyd wiąże się z odcinkiem zapisanym jako „acct”. Według innej pracy tej samej grupy ta sama cząsteczka wiąże się z odcinkiem „GGCAG” w dużym rowku podwójnej helisy. Obie odpowiedzi są ze sobą sprzeczne i obie pochodzą z obliczeń ^[19], ^[20].
• Wiązanie z białkami pakującymi DNA. Pomiary fluorescencji pokazują, że peptyd wiąże się ze wszystkimi czterema badanymi typami histonów. Histony pochodziły jednak z pszenicy, czyli z modelu roślinnego, a nie z ludzkiej chromatyny, a peptyd był jednym z sześciu badanych ^[21].
• Włączanie genów trzustki. W starzejących się hodowlach ludzkich komórek trzustki zwiększał aktywność kilku genów sterujących dojrzewaniem komórek trzustki, w tym PDX1, PAX4, PAX6, FOXA2 i NKX2.2 ^[22], ^[23].
• Zmiana znakowania DNA. W pracy uzupełniającej zmierzono chemiczne znaczniki na promotorach tych genów, czyli odcinkach, które je włączają. W przypadku trzech genów znaczniki zmieniały się zgodnie z ich aktywnością; przy PAX4 nie zmieniły się wcale, a przy FOXA2 zmieniły się bez żadnego związku z aktywnością genu. Autorzy wnioskują, że muszą tu działać „some other mechanisms” (jakieś inne mechanizmy) ^[24].

Patent dodaje szersze twierdzenie: substancja ma zwiększać wydzielanie insuliny i wrażliwość tkanek na insulinę. Późniejsza praca grupy nazywa ją mimetykiem peptydów insulinotropowych, czyli substancją naśladującą sygnały z jelit, które pobudzają uwalnianie insuliny. To określenie opisuje hipotezę, a nie zmierzone działanie na receptor ^[5], ^[20].

U podstaw tego wszystkiego leży problem rozmiaru. Łańcuch czterech aminokwasów niesie bardzo mało informacji, o wiele za mało, by wskazać jeden gen w całym genomie. Jego cztery elementy budulcowe krążą ponadto swobodnie we krwi jako zwykłe aminokwasy, a krótkie łańcuchy są szybko rozkładane przez enzymy we krwi i w jelitach ^[16].

Warto też wyraźnie oddzielić go od pokrewnych produktów tego instytutu. Ten sam instytut sprzedaje pod osobną marką również mieszaniny wyekstrahowane z tkanek, które w ogóle nie są pojedynczymi cząsteczkami. Pancragen to określony łańcuch syntetyczny i wyników jednej z tych kategorii nie należy traktować jako dowodu dla drugiej ^[17].

Co wykazały badania

Cały dorobek to garść niewielkich prac jednej szkoły badawczej, z których dwie dotyczą małp, a dwie ludzi, oraz patent, który zawiera najbardziej szczegółowe liczby ze wszystkich. Niczego z tego nie zarejestrowano, nie zaślepiono ani nie powtórzono gdzie indziej ^[1], ^[2].

Dwa doniesienia z Kijowa, jedyne opublikowane dane o ludziach

Niezarejestrowana obserwacja Doniesienie z 2011 roku obejmuje 30 zdrowych starszych osób i 33 starszych pacjentów z cukrzycą typu 2. Jedyna konkretna liczba, jaką podaje, w ogóle nie dotyczy peptydu: nocne wytwarzanie melatoniny było w grupie z cukrzycą o 70 procent mniejsze niż u zdrowych osób w tym samym wieku ^[3].

Niezarejestrowana obserwacja Następnie autorzy stwierdzają, że u pacjentów z cukrzycą spadły poziom glukozy na czczo, poziom glukozy w standardowym teście tolerancji, poziom insuliny w osoczu i wskaźnik insulinooporności, a u uczestników, którzy nie otrzymali niczego, nie zaszła żadna zmiana. Streszczenie nie podaje dawki, drogi podania, czasu trwania, żadnych liczb ani informacji o tym, jak utworzono grupy ^[3].

Niezarejestrowana obserwacja W doniesieniu z 2013 roku wstępnie przebadano 150 osób: 39 młodych, 42 w średnim wieku i 69 starszych. Dwanaście osób ze starszej grupy z upośledzoną tolerancją glukozy przyjmowało 500 mikrogramów dwa razy dziennie przez cztery tygodnie. Poziom glukozy mierzono po 0, 30, 60 i 120 minutach od przyjęcia 75 gramów glukozy ^[4].

Niezarejestrowana obserwacja Jako wynik podano istotny spadek poziomu glukozy w osoczu podczas tego testu „in 50 percent” (u 50 procent) z dwunastu osób, czyli u sześciu. Nie było grupy kontrolnej, randomizacji ani zaślepienia i nie podano wielkości efektu, rozrzutu wyników ani wartości p ^[4].

Żadne z tych doniesień nie może wykazać, czy substancja działa. Oba mają wynalazcę wśród współautorów, żadne nie figuruje w rejestrze badań i żadne nie podaje numeru zgody komisji etycznej. To obserwacje tego, co się wydarzyło, opublikowane bez liczb, które pozwoliłyby komukolwiek je sprawdzić ^[1], ^[3], ^[4].

Przykład z patentu, który nie jest badaniem

Przykład z patentu, nie badanie Patent opisuje 36 pacjentów, siedmiu mężczyzn i 29 kobiet w wieku od 16 do 83 lat, z których 23 miało cukrzycę typu 1, a 13 cukrzycę typu 2; 32 osoby przyjmowały insulinę. Szesnaście osób otrzymywało 10 mikrogramów domięśniowo codziennie przez dziesięć dni, w porównaniu z 16 osobami z grupy kontrolnej ^[5].

Przykład z patentu, nie badanie Dokument podaje, że ośmiu leczonych zużywało mniej insuliny, sześciu tyle samo, a dwóch potrzebowało jej więcej, podczas gdy w grupie kontrolnej więcej insuliny potrzebowało 14 z 16 osób. Czterech kolejnych pacjentów przyjmowało 100 mikrogramów doustnie dwa razy dziennie przez dziesięć dni ^[5].

Tych liczb nie można traktować jako dowodów klinicznych, a powody tkwią w samej konstrukcji dokumentu. Zgłoszenie patentowe sprawdza się pod kątem nowości, a nie wyników medycznych. Nie ma tu randomizacji, zaślepienia, rejestracji, dokumentacji etycznej, wyliczenia liczebności próby ani żadnego testu statystycznego ^[1], ^[5].

Nie należy ich też traktować jako wyniku, który da się osiągnąć. Dokument nie opisuje kontroli poziomu cukru we krwi, żadnego punktu końcowego dotyczącego bezpieczeństwa ani zasady, według której zmieniano dawki insuliny. Insulinę i inne leki obniżające poziom cukru przepisuje i dostosowuje lekarz, a nic na tej stronie nie jest powodem, by zmieniać którykolwiek z nich.

Zwierzęta, na których przeprowadzono większość prac

Dane z badań na zwierzętach U starych samic rezusów 50 mikrogramów na zwierzę dziennie, podawane domięśniowo przez dziesięć dni, przyspieszyło usuwanie glukozy z krwi i przybliżyło przebieg wydzielania insuliny i C-peptydu do tego, jaki obserwuje się u młodych zwierząt. Część efektu miała się utrzymywać jeszcze trzy tygodnie później ^[25].

Dane z badań na zwierzętach Porównanie na małpach z 2015 roku jest najbardziej pouczającą pracą w tym zbiorze i nie przemawia na korzyść substancji. Pięć zwierząt otrzymywało ją domięśniowo, a cztery dopuszczony do obrotu lek w tabletkach, glimepiryd, doustnie, w obu przypadkach przez dziesięć dni. Oba preparaty obniżyły poziom glukozy na czczo; glimepiryd działał silniej i dłużej ^[6].

Dane z badań na zwierzętach U szczurów z cukrzycą wywołaną chemicznie substancja podawana doustnie obniżała poziom cukru we krwi w czasie leczenia. Podawana domięśniowo normalizowała przyleganie komórek do wyściółki drobnych naczyń krwionośnych, ale nie zmieniła przepuszczalności tych naczyń. Żadne ze streszczeń nie podaje dawki ani liczebności grupy ^[26].

Komórki w hodowli

Hodowla komórkowa W starzejących się hodowlach ludzkich komórek trzustki substancja zwiększała aktywność genów sterujących dojrzewaniem tych komórek. Na tej podstawie autorzy wnioskują, że mogłaby być skutecznym narzędziem w leczeniu cukrzycy i zapalenia trzustki, co daleko wykracza poza to, co może pokazać hodowla komórkowa ^[22].

Hodowla komórkowa Rosyjskojęzyczna praca tej samej grupy podaje wyższe poziomy enzymów MMP2 i MMP9 oraz PCNA i Ki67, dwóch markerów podziału komórek, a także niższy poziom p53. Wzrost poziomu tych dwóch enzymów przedstawia się tu jako korzystny, choć ta sama grupa w przypadku innych peptydów uznaje za korzystne hamowanie MMP-9 ^[27].

Tkanka zwierzęca Najstarsza praca, z 2006 roku, dodawała 0,05 nanograma na mililitr do hodowli narządowych trzustki, serca, płuc i prostaty pobranych od szczurów w wieku trzech tygodni i 18 miesięcy. Każdy z czterech peptydów miał działać na przypisaną mu tkankę. Streszczenie nie zawiera żadnych liczb ^[28].

Wyniki negatywne i brakujące

• Przepuszczalność naczyń się nie zmieniła. W badaniu na szczurach wskaźnik, który miałby największe znaczenie dla powikłań cukrzycy, według autorów jednoznacznie pozostał bez zmian ^[26].
• Wyjaśnienie oparte na znakowaniu genów nie jest spójne. Aktywność PAX4 zmieniła się bez żadnej zmiany znakowania, a znakowanie FOXA2 zmieniło się bez żadnego związku z aktywnością genu ^[24].
• Dopuszczony lek porównawczy wypadł lepiej. W jedynym doświadczeniu, w którym substancję zestawiono z dopuszczonym lekiem, to dopuszczony lek działał silniej ^[6].
• Dwie prace podają dwa różne miejsca wiązania na DNA dla tej samej cząsteczki; oba wyniki pochodzą z obliczeń tej samej grupy ^[19], ^[20].
• Jedno streszczenie nie podaje żadnego wyniku. Praca z 2010 roku o aktywności biologicznej substancji opisuje metodę i na tym się kończy ^[29].
• Druga praca na szczurach to jedno zdanie. Stwierdza, że wykryto działanie na tkankę trzustki, nie podając dawki, liczebności grupy ani żadnej liczby ^[30].

Czego wciąż nie wiadomo

• Wszystko o tym, co organizm robi z substancją. Nie ma danych o okresie półtrwania, wchłanianiu, dystrybucji, rozkładzie ani wydalaniu, dla żadnej drogi podania i żadnego gatunku ^[18].
• Czy droga doustna w ogóle działa. Rosyjski produkt się połyka, w patencie i pracach na małpach substancję wstrzykiwano, a nikt nie zmierzył, czy cokolwiek się wchłania ^[12], ^[5].
• Czy którykolwiek wynik da się odtworzyć. Żadne laboratorium spoza kręgu twórców nie powtórzyło ani jednego wyniku; jedyna niedawna wzmianka z zewnątrz po prostu cytuje prace grupy ^[2], ^[31].
• Co dzieje się po czterech tygodniach. Najdłuższe udokumentowane podawanie u ludzi trwało 28 dni ^[4].
• Co zawiera sprzedawany materiał. Bez monografii farmakopealnej i bez oficjalnej substancji wzorcowej sprzedawanej fiolki nie ma z czym porównać ^[11].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Nie ma żadnych danych o bezpieczeństwie. Nie oznacza to dobrej tolerancji, lecz to, że nigdy nie zebrano systematycznie niczego, o czym można by napisać ^[1], ^[2].

• Nie ma zgłoszeń zdarzeń niepożądanych. Amerykańska baza nadzoru nad bezpieczeństwem leków nie zwróciła 20 września 2026 roku żadnego wpisu dla tej nazwy, a w literaturze nie znaleziono opisu przypadku ^[8], ^[2].
• Jedyne dostępne zapewnienie pochodzi od wynalazców. Praca na małpach kończy się wnioskiem, że substancja jest skuteczna i bezpieczna. Opiera się na pięciu leczonych zwierzętach obserwowanych przez dziesięć dni, bez grupy placebo i bez podanych pomiarów bezpieczeństwa ^[6].
• Nie opublikowano żadnych badań toksykologicznych. Nie ma badania toksyczności ostrej ani przewlekłej, stopniowego zwiększania dawki ani ustalonego poziomu bez działań niepożądanych, dla żadnego gatunku ^[2].
• Oczywistego ryzyka nigdy nie sprawdzono. Substancję opisuje się jako obniżającą poziom cukru we krwi. Żadna z opublikowanych prac nie zbadała, czy może obniżyć go zbyt mocno, i nigdzie nie pojawia się żaden schemat kontroli ^[5], ^[20].
• Nic nie wiadomo o interakcjach. Ta luka ma znaczenie, ponieważ zarówno przykład z patentu, jak i rosyjskie materiały sprzedażowe opisują osoby przyjmujące substancję razem z lekami obniżającymi poziom cukru ^[5], ^[32].
• Postać do wstrzykiwań jest najmniej kontrolowana ze wszystkich. Fiolki z 10 do 50 miligramami sprzedaje się poza jakimkolwiek farmaceutycznym systemem jakości, a ich jałowość, zawartość endotoksyn i rzeczywista zawartość peptydu pozostają nieznane ^[11].

Luki w danych ciągną się przez całą dokumentację. Nic nie wiadomo o reakcjach układu odpornościowego na samą substancję, o ryzyku nowotworów, o wpływie na rozrodczość ani o stosowaniu w ciąży, podczas karmienia piersią, u dzieci i przy osłabionej czynności wątroby lub nerek ^[2].

Jedna rozbieżność sama w sobie stanowi zagrożenie. Fiolka zawiera od 10 do 50 miligramów, a jedyna ilość, jaką kiedykolwiek wstrzyknięto człowiekowi, wynosiła 10 mikrogramów dziennie. Fiolka zawiera więc od tysiąca do pięciu tysięcy razy więcej, przez co błąd w odmierzaniu staje się czymś spodziewanym, a nie rzadkim wypadkiem ^[5], ^[11].

Cukrzyca i upośledzona tolerancja glukozy to stany, które wymagają właściwej opieki medycznej. Nic na tej stronie nie opisuje leczenia, a pytania dotyczące kontroli poziomu cukru we krwi należy kierować do lekarza.

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować.

Cztery wiersze tej tabeli dotyczą ludzi i pochodzą z trzech źródeł: dwa wiersze z jednego przykładu w zgłoszeniu patentowym i po jednym z każdej z dwóch niezarejestrowanych obserwacji z Kijowa. Żaden z nich nie pochodzi z zarejestrowanego ani zrecenzowanego badania. Wymieniono je, ponieważ istnieją, a nie dlatego, że cokolwiek wykazują.

Stężenia w hodowli komórkowej nie da się przeliczyć na ilość dla organizmu; tak samo nie da się przeliczyć ilości podanej szczurowi czy małpie. Między najmniejszą a największą wartością w tej tabeli jest różnica wielu tysięcy razy i żadne badanie ustalające dawkę niczego z tego nie wyjaśnia ^[2].

Ostatni wiersz z patentu wymaga szczególnej ostrożności. Podana wartość to sformułowanie z opisu patentowego i nigdy nie sprawdzano jej jako dawki. Zastrzeżenia tego samego patentu podają ten sam zakres w jednostkach tysiąc razy większych. Już samo to wystarcza, by nie traktować tego dokumentu jako źródła informacji o ilościach ^[5].

Schematy krążące na stronach sprzedawców leżą poza tym wszystkim. Jedna rosyjska strona handlowa podaje 2 do 5 miligramów dziennie przez 20 do 30 dni we wstrzyknięciach ^[13].

To od 200 do 500 razy więcej niż jedyna ilość, jaką kiedykolwiek wstrzyknięto człowiekowi, i od 40 do 100 razy więcej niż ilość podawana małpom. Nie wynika to z żadnego badania, bo badanie tego rodzaju nie istnieje ^[5], ^[13].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Nie ma żadnego programu rozwoju. Nigdy niczego nie złożono w urzędzie rejestracji leków, nie rozpoczęła się żadna faza badań klinicznych, a rodzina patentowa, od której wszystko się zaczęło, wygasła ^[1], ^[15].

• 2003 grupa z Petersburga zgłasza rodzinę patentową obejmującą tetrapeptyd, który ma regulować poziom glukozy we krwi ^[5].
• 2005 publikacja zgłoszenia międzynarodowego obejmującego 15 krajów i regionów; później zgłoszenie wygasa ^[15].
• 2006 i 2007 ukazują się pierwsze prace na hodowlach tkanek i na szczurach, wszystkie z tego samego kręgu ^[28], ^[26], ^[30].
• 2009 udzielenie patentu w Stanach Zjednoczonych, sześć lat po zgłoszeniu ^[5].
• 2011 w Kijowie ukazuje się pierwsze doniesienie o podaniu substancji ludziom, bez liczb ^[3].
• 2013 drugie i ostatnie doniesienie o ludziach opisuje dwanaście osób obserwowanych przez cztery tygodnie ^[4].
• 2014 i 2015 ukazują się dwa niewielkie badania na małpach; w drugim substancję porównano z dopuszczonym lekiem w tabletkach ^[25], ^[6].

Trzy wiersze wymagają ostrożnej lektury. Wpis australijski oznacza, że substancji nigdy nie ujęto w wykazie, a nie że wolno ją dostarczać; niedopuszczone peptydy badawcze traktuje się tam w praktyce jak substancje dostępne wyłącznie na receptę. Wpisy dla Unii Europejskiej, Wielkiej Brytanii i Szwajcarii opierają się na braku wpisów we wszystkich pozostałych rejestrach, ponieważ tych rejestrów nie dało się odczytać ^[35], ^[34].

Wiersz rosyjski jest najczęściej błędnie odczytywany. Suplement diety rejestruje się jako żywność i nie przechodzi on żadnej oceny skuteczności. Wpis wymienia producenta, podaje wielkości kapsułek i tabletek i stwierdza wprost, że produkt nie jest produktem leczniczym ^[12].

Dla pełności obrazu trzeba tu wspomnieć o jeszcze jednym twierdzeniu sprzedażowym. Rosyjska strona handlowa opisuje badanie 42 pacjentów z 2007 roku, przy czym u wszystkich poziom cukru we krwi miał się unormować w ciągu pięciu do dziesięciu dni, i formułuje dalsze twierdzenia o lekach przeciwcukrzycowych tych pacjentów. Nie istnieje żadna publikacja ani wpis w rejestrze dotyczący czegokolwiek z tego ^[32].

Wszystkie rejestry sprawdzono 20 września 2026 roku. Szerszy obraz prawny przedstawiają strony czy peptydy są legalne i peptydy dopuszczone przez FDA.

Antydoping

Pancragen jest zakazany przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie wymieniono go na liście WADA na 2026 rok. Kategoria S0 obejmuje „any pharmacological substance which is not addressed by any of the subsequent sections of the List and with no current approval by any governmental regulatory health authority for human therapeutic use” (każdą substancję farmakologiczną, której nie obejmuje żaden z dalszych działów listy i która nie ma aktualnego dopuszczenia przez jakikolwiek rządowy urząd zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi) ^[14].

Takie przyporządkowanie jest kwestią oceny, ale nietrudnej, bo nigdzie nie ma dopuszczenia, o które można by się spierać. Substancje z kategorii S0 są substancjami określonymi, co wpływa na wymiar kary, a nie na to, czy zakaz obowiązuje ^[14].

Warto zaznaczyć jedno rozgraniczenie. Lista na 2026 rok zakazuje też w osobnej kategorii „Insulins and insulin-mimetics” (insulin i mimetyków insuliny). Pancragen opisuje się jako mimetyk sygnałów z jelit, które pobudzają uwalnianie insuliny, a nie samej insuliny, więc ta kategoria go nie obejmuje. Nie wiadomo, by jakikolwiek organ antydopingowy rozstrzygnął tę kwestię ^[14], ^[20].

Niemieckie prawo antydopingowe działa inaczej. Jego załącznik wymienia zakazane substancje pojedynczo i nie wymienia żadnego tetrapeptydu trzustkowego, więc posiadanie go nie jest tam przestępstwem. To luka w zamkniętym wykazie, a nie zezwolenie ^[37].

Nie opublikowano żadnego zwalidowanego testu, który pozwalałby wykryć substancję w próbce, a wykrycie łańcucha czterech zwykłych aminokwasów byłoby trudne ^[2]. Pełny obraz przedstawia przegląd peptydów zakazanych w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

To porównanie nie dotyczy siły działania, bo nie ma bezpośredniego porównania skuteczności z żadnym z tych peptydów. Najwięcej mówią dwa wiersze: semaglutyd pokazuje, jak w rejestrze wygląda opracowany lek obniżający poziom cukru, a Epitalon pokazuje, że nawet w obrębie tego samego instytutu ta cząsteczka przyciągnęła ułamek uwagi ^[1], ^[2].

Wiersze Vesugenu i Bronchogenu wyjaśniają powracający argument. Twierdzenie grupy o swoistości tkankowej opiera się na tym, że w jednym doświadczeniu trzy peptydy działały na trzy różne tkanki, a to pojedynczy, niepowtórzony wynik, a nie ogólna zasada ^[23].

Częste nieporozumienia

• „Są badania u ludzi, więc był testowany na ludziach”. Udokumentowano trzy sytuacje: żadnej nie zarejestrowano ani nie zaślepiono, żadna nie podaje zgody komisji etycznej i żadna nie podaje wielkości efektu. Dwie to obserwacje, a jedna znajduje się w zgłoszeniu patentowym ^[1], ^[3], ^[4], ^[5].
• „36 pacjentów z patentu to dowód kliniczny”. Patent sprawdza się pod kątem nowości i poziomu wynalazczego, a nie wyników medycznych. Tego przykładu nie ma w żadnym rejestrze ani czasopiśmie, a rodzina patentowa od tamtej pory wygasła ^[5], ^[15].
• „W Rosji jest zarejestrowany”. Zarejestrowano go tam jako żywność, w kapsułkach i tabletkach, a wpis stwierdza, że nie jest to produkt leczniczy. Rejestracja żywności nie obejmuje żadnej próby, czy produkt działa ^[12].
• „Kapsułka i zastrzyk to to samo”. Rosyjski suplement zawiera 100 mikrogramów kompleksu peptydowego z dodatkiem substancji wypełniających. Zachodnia fiolka zawiera od 10 do 50 miligramów proszku do wstrzykiwań. Żadne dane nie łączą tych dwóch produktów ^[12], ^[11].
• „Proszek sprzedawany na Zachodzie to badana cząsteczka”. Wszystkie prace i patent opisują formę amidową. Sprzedawcy deklarują wolny kwas, który różni się ładunkiem i tempem rozkładu przez enzymy i nigdy nie był badany ^[5], ^[10], ^[11].
• „To mimetyk insuliny”. W literaturze pada określenie mimetyk peptydów insulinotropowych, czyli sygnałów z jelit, które pobudzają uwalnianie insuliny. To hipoteza z pracy obliczeniowej i nie zidentyfikowano żadnego receptora ^[20].
• „Mechanizm epigenetyczny jest ustalony”. Dwie prace tej samej grupy wskazują dwa różne miejsca wiązania na DNA, a własne badanie znakowania przeprowadzone przez grupę ujawniło dwa geny, które zachowują się wbrew tej hipotezie ^[19], ^[20], ^[24].
• „Bioregulator i cytogen to oficjalne kategorie”. To wewnętrzne określenia jednego instytutu i jego dystrybutorów, nieobecne w żadnej farmakopei, klasyfikacji ani definicji urzędowej ^[16], ^[17].
• „Nie ma go na liście dopingowej, więc jest dozwolony”. Nie wymieniono go z nazwy, ale kategoria S0 obejmuje każdą substancję, której nie dopuścił żaden urząd zdrowia, a to dokładnie jego sytuacja ^[14].
• „Wyszukanie KEDW pokazuje mnóstwo badań”. Dwa z sześciu trafień w PubMed dla tego ciągu znaków są fałszywe: to adres e-mail autora i zestaw inicjałów autora w niezwiązanych z tematem pracach kardiologicznych ^[38].
• „Praca o organoidach wysp trzustkowych dotyczy tego peptydu”. Ta praca z 2023 roku bada inny peptyd, pochodzący z kolagenu, a ten cytuje jedynie przy okazji ^[39].

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest Pancragen?

To syntetyczny łańcuch czterech aminokwasów: lizyny, kwasu glutaminowego, kwasu asparaginowego i tryptofanu, zapisywany jako Lys-Glu-Asp-Trp lub KEDW. Opublikowane prace i patent opisują go z amidowym zakończeniem na jednym końcu, o wzorze C26H37N7O8 i masie 575,62. Pochodzi z instytutu w Petersburgu, który nazywa takie cząsteczki bioregulatorami i cytogenami. To określenia wewnętrzne, bez żadnego umocowania w oficjalnych klasyfikacjach.

Czy Pancragen był kiedykolwiek badany u ludzi?

Nie w zarejestrowanym badaniu. Przeszukanie rejestru 20 września 2026 roku nie przyniosło żadnych wyników dla żadnej pisowni nazwy. Ludzie otrzymali go w trzech udokumentowanych sytuacjach: opisują je dwa doniesienia kijowskiej grupy badawczej i jeden przykład z patentu wynalazców. Żadnej z nich nie zarejestrowano, nie zaślepiono ani nie poddano niezależnej ocenie i żadna nie podaje wielkości efektu.

Co naprawdę wykazały opisy podawania Pancragenu ludziom?

Bardzo niewiele, co dałoby się sprawdzić. Doniesienie z 2011 roku nie podaje dawki, drogi podania, czasu trwania ani jednej liczby opisującej działanie peptydu. Doniesienie z 2013 roku opisuje dwanaście starszych osób z upośledzoną tolerancją glukozy, które przyjmowały go przez cztery tygodnie; zgłaszana zmiana wystąpiła u połowy z nich. Żadne z nich nie jest badaniem z grupą kontrolną i żadne nie może wykazać, czy substancja działa.

Czy Pancragen jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu jako lek?

Nie, w żadnym kraju. Sprawdzenie rejestrów 20 września 2026 roku nie wykazało pozwolenia w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie, Szwajcarii ani w Rosji. W Rosji sprzedaje się go jako suplement diety w kapsułkach i tabletkach, a sam wpis stwierdza wprost, że nie jest to lek.

Czy patent na Pancragen oznacza, że został dopuszczony do obrotu albo że jego działanie udowodniono?

Nie. Udzielony patent to prawo wyłączne do wynalazku, sprawdzane pod kątem nowości i poziomu wynalazczego, a nie działania, bezpieczeństwa czy prawa do sprzedaży. W jego udzieleniu nie uczestniczył żaden urząd rejestracji leków, a międzynarodowa rodzina patentowa wygasła przed laty.

Czy Pancragen sprzedawany na Zachodzie to ta sama cząsteczka, którą badano?

Według deklaracji sprzedawców nie. Opublikowane prace i patent opisują formę amidową, Lys-Glu-Asp-Trp-NH2. Zachodni sprzedawcy deklarują swój proszek jako wolny kwas, H-Lys-Glu-Asp-Trp-OH. To zakończenie zmienia ładunek cząsteczki i tempo, w jakim enzymy rozkładają łańcuch, a żadna opublikowana praca nie badała wolnego kwasu.

Ile Pancragenu kiedykolwiek podano człowiekowi?

Opisano trzy ilości: 10 mikrogramów domięśniowo przez dziesięć dni i 100 mikrogramów doustnie dwa razy dziennie przez dziesięć dni, obie w przykładzie z patentu, oraz 500 mikrogramów doustnie dwa razy dziennie przez cztery tygodnie w doniesieniu z 2013 roku. Żadna z nich nie pochodzi z zarejestrowanego ani zrecenzowanego badania. Schematy wstrzyknięć krążące na stronach sprzedawców sięgają 2 do 5 miligramów dziennie, czyli setki razy więcej niż opisana ilość podawana we wstrzyknięciu, i nie pochodzą z żadnego badania.

Czy Pancragen jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Jego nazwy nie ma na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Kategoria S0 obejmuje każdą substancję farmakologiczną, której żaden rządowy urząd zdrowia nie dopuścił do stosowania u ludzi, a ten opis dokładnie do niej pasuje.

Jakie skutki uboczne ma Pancragen?

Nikt tego nie wie, bo żadne badanie ich nie zbierało. Nie ma opublikowanych badań toksykologicznych, zgłoszeń zdarzeń niepożądanych w amerykańskiej bazie ani opisów przypadków w literaturze. Oczywistego pytania w przypadku substancji, która ma obniżać poziom cukru we krwi, czyli czy może obniżyć go zbyt mocno, nigdy nie zbadano.

Czy rosyjska kapsułka Pancragenu to to samo co proszek do wstrzykiwań?

Nie. Rosyjski produkt to suplement diety zawierający 100 mikrogramów kompleksu peptydowego z dodatkiem substancji wypełniających, połykany w postaci kapsułki lub tabletki. Zachodni produkt to fiolka z 10 do 50 miligramami proszku do wstrzykiwań. Dzieli je kilka rzędów wielkości, a dla żadnej z tych dróg podania nie ma danych o wchłanianiu.

Jak cytować tę stronę

Przeszukanie literatury i sprawdzenie rejestrów, na których opiera się ta strona, przeprowadzono 20 września 2026 roku. W przypadku substancji niemal pozbawionej dorobku naukowego data, w której te wyszukiwania nie przyniosły prawie żadnych wyników, sama jest częścią ustaleń. Ten obraz mogą jeszcze zmienić trzy rzeczy: zarejestrowane badanie, niezależne powtórzenie któregokolwiek wyniku albo zmiana klasyfikacji antydopingowej.

myPeptides Research & Editing. (2026). Pancragen: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 20 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/pancragen

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; pełny rejestr znajduje się w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 20 września 2026. Następny przegląd: po pojawieniu się jakiegokolwiek zarejestrowanego badania, niezależnego powtórzenia wyników z badań na małpach lub u ludzi albo zmiany klasyfikacji antydopingowej.