Tymogen: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Tymogen to syntetyczny dipeptyd, czyli cząsteczka złożona tylko z dwóch aminokwasów: kwasu glutaminowego i tryptofanu. Rosja dopuściła go do obrotu, a postać do wstrzykiwań jest tam lekiem na receptę; żaden zachodni urząd nie dopuścił go w jakiejkolwiek postaci. Pod nazwami oglufanide i IM-862 ta sama cząsteczka dotarła na Zachodzie do randomizowanego badania fazy 3 i w nim zawiodła, a sześć kolejnych zachodnich badań skończyło się tak samo. Jej odbicie lustrzane, zbudowane z form D tych samych dwóch aminokwasów, to osobny rosyjski lek, który zamiast pobudzać układ odpornościowy, hamuje go.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Największe badanie było randomizowane, podwójnie zaślepione i negatywne. Spośród 202 pacjentów 104 otrzymywało substancję, a 98 placebo; odpowiedź na leczenie wystąpiła u 23 procent wobec 21 procent, p = 0,46. Autorzy napisali, że substancja „was not superior to placebo” (nie była lepsza od placebo) ^[1].
• W tym samym badaniu pacjenci przyjmujący substancję wypadli gorzej w jednym pomiarze. Mediana (wartość środkowa) czasu do postępu choroby wyniosła 16 tygodni wobec 35 tygodni w grupie placebo, p = 0,012. Autorzy zauważyli, że substancja „may accelerate time to progression” (może skracać czas do postępu choroby) ^[1].
• Dwa kolejne badania, jedno prospektywne i jedno z randomizacją, nie wykazały żadnego efektu. Badanie z udziałem 25 pacjentów nie przyniosło ani jednej obiektywnej odpowiedzi, a badanie z udziałem 71 pacjentów nie wykazało przewagi nad placebo, p = 0,39 ^[2], ^[3].
• Dopuścił go do obrotu jeden kraj. Rosja zarejestrowała spray do nosa w marcu 2022 roku, a postać do wstrzykiwań w lutym 2023 roku, w obu przypadkach na rzecz jednego producenta z Petersburga ^[4], ^[5]. Amerykański, europejski i kanadyjski rejestr leków sprawdzono 20 września 2026 roku i żaden nie zwrócił wyników, choć za każdym razem odnaleziono substancję kontrolną ^[6], ^[7], ^[8].
• Trzy czwarte literatury jest po rosyjsku. Spośród 103 wpisów w PubMed 77 jest po rosyjsku, a 23 po angielsku; około 60 procent ukazało się w latach 90., a cztery mają oznaczenie randomizowanego badania kontrolowanego ^[9].
• Cząsteczka lustrzana to inny lek o przeciwnym działaniu. D-Glu-(D-Trp) to Thymodepressin, zarejestrowany w Rosji w 2008 roku, który hamuje układ odpornościowy ^[10].
• Amerykański regulator wskazał go jako niekwalifikujący się do sporządzania leków recepturowych w liście ostrzegawczym z grudnia 2025 roku, obok tezofensyny, elamipretydu i kagrilintydu ^[11].

Czym jest Tymogen

Tymogen to dipeptyd: dwa aminokwasy, kwas glutaminowy i tryptofan, połączone zwykłym wiązaniem peptydowym. To cała cząsteczka. Jest najmniejszą substancją w tym rejestrze i wytwarza się ją syntetycznie, więc nie zawiera tkanek zwierzęcych ^[12], ^[13].

Nazwę tłumaczy jego historia. W latach 80. zespół z Moskwy wyodrębnił z tkanki grasicy krótkie peptydy i wybrał z nich najaktywniejszy. Twórcy opisują to wprost: „The most active peptide Glu-Trp has been studied and developed into the immunostimulating drug Thymogen” (Najaktywniejszy peptyd, Glu-Trp, zbadano i opracowano na jego podstawie lek pobudzający odporność, Tymogen) ^[10], ^[14].

Potem cząsteczka zyskała drugie życie na Zachodzie. Amerykańska firma Cytran rozwijała tę samą substancję pod kodem IM-862 do podawania do nosa zamiast we wstrzyknięciach, a Światowa Organizacja Zdrowia nadała jej nazwę oglufanide. Rosyjski lek i zachodni preparat badany w próbach klinicznych to jeden i ten sam związek ^[15], ^[16].

Najważniejsze dane

Jak działa

Nikt nie zidentyfikował receptora. Istnieją doświadczenia z wiązaniem, opis w rosyjskiej ulotce i jedno badanie mechanizmu na zwierzętach. Uczciwie trzeba powiedzieć, że mechanizmu działania nigdy nie ustalono.

• Rosyjska ulotka opisuje regulację, a nie punkt uchwytu. Stwierdza, że preparat działa na komórkową i humoralną (zależną od przeciwciał) odpowiedź odpornościową, normalizuje liczbę i proporcje podgrup limfocytów T oraz pobudza komórki odpornościowe do pochłaniania i usuwania szkodliwych cząstek. Nie wymienia żadnego celu molekularnego ^[5].
• Miejsce wiązania istnieje, ale nigdy go nie zidentyfikowano. Jeden zespół pracował z blisko spokrewnionym izomerem i stwierdził silne, wysycalne wiązanie z mysimi komórkami żernymi i komórkami grasicy. Stałe dysocjacji wynosiły 2,1 ± 0,1 i 3,1 ± 0,2 nmol/l. Nieznakowany Tymogen wypierał go przy stężeniach 0,9 i 1,1 nmol/l ^[20].
• Partnerem wiązania jest białko na powierzchni komórki. Po potraktowaniu komórek enzymem rozkładającym białka przestawały one cokolwiek wiązać. Na tym identyfikacja się kończy: nie ma genu ani sklonowanego receptora ^[20].
• U myszy efekt zależał wyłącznie od komórek NK (naturalnych zabójców). Znikał u zwierząt pozbawionych perforyny, białka, za pomocą którego te komórki tworzą otwory w komórkach docelowych, i słabł bez interleukiny-12. Na ludzkie komórki w hodowli dipeptyd nie działał bezpośrednio ^[21].
• W hodowli komórkowej jest jednym z kilku i niczym się nie wyróżnia. W bezpośrednim porównaniu z czterema innymi rosyjskimi peptydami-bioregulatorami w ludzkiej linii komórek odpornościowych wyciszał te same sygnały zapalne co pozostałe. Badanie nie rozróżniło ich pod względem siły działania ^[22].

Nic z tego nie przełożyło się na ludzi. Opisane wyżej prace na zwierzętach i w laboratorium były powodem podjęcia zachodnich badań klinicznych, a te, opisane poniżej, ich nie potwierdziły ^[1], ^[2], ^[3].

Co wykazały badania

W latach 1999–2007 na Zachodzie przeprowadzono siedem badań klinicznych tej substancji. Cztery z nich wpisano do amerykańskiego rejestru badań, trzy pozostałe opublikowano bez rejestracji, i żadne nie dało pozytywnego wyniku w porównaniu z grupą kontrolną. Większość rosyjskich peptydów-bioregulatorów w ogóle nie ma zachodnich badań, więc nie miała okazji zawieść; ten peptyd sprawdzono i zawiódł ^[17].

Randomizowane badanie fazy 3

RCT fazy 3 Do badania losowo przydzielono 202 pacjentów, 104 do grupy otrzymującej substancję i 98 do grupy placebo, a przez 24 tygodnie prowadzono je metodą podwójnie ślepej próby. Odsetek odpowiedzi wyniósł 23 procent, z przedziałem ufności od 15 do 32 procent, wobec 21 procent w grupie placebo, z przedziałem od 14 do 31 procent. Różnica mieściła się w granicach przypadku, p = 0,46 ^[1].

RCT fazy 3 Drugi wynik idzie w niekorzystnym kierunku. Mediana czasu do postępu choroby wyniosła 16 tygodni w grupie otrzymującej substancję, z przedziałem ufności od 13 do 27 tygodni, i 35 tygodni w grupie placebo, z przedziałem od 26 do 114 tygodni, p = 0,012. Autorzy napisali, że substancja „may accelerate time to progression” (może skracać czas do postępu choroby). Obie grupy różniły się też nieco na starcie pod względem leczenia podstawowego, 88 wobec 96 procent, p = 0,042 ^[1].

Wcześniejszy wynik, który został podważony

Faza 1/2 Badanie z udziałem 44 pacjentów odnotowało znaczącą odpowiedź u 36 procent, w tym pięć odpowiedzi całkowitych i jedenaście częściowych. Pacjentów losowo przydzielano do dwóch ramion leczenia, ale nie było grupy placebo, więc nic w tym badaniu nie pokazywało, co stałoby się bez substancji. Mediana czasu do odpowiedzi wynosiła sześć tygodni, w zakresie od trzech do 26. U dwudziestu jeden kolejnych pacjentów choroba pozostała stabilna ^[23].

RCT fazy 3 Późniejsze badanie wyjaśniło, skąd wzięła się ta liczba. Standardowe leczenie przeciwwirusowe, wówczas nowo dostępne, „alone was associated with a substantial rate of sustained tumor response and may have contributed to prior estimates of IM-862 response” (samo wiązało się z dużym odsetkiem trwałych odpowiedzi guza i mogło wpłynąć na wcześniejsze szacunki odpowiedzi na IM-862). Kto dziś cytuje 36 procent, powołuje się na nieaktualny wynik ^[1], ^[23].

Pozostałe badania

Faza 2 Badanie prospektywne z udziałem 25 pacjentów nie przyniosło żadnej obiektywnej odpowiedzi. U ośmiu pacjentów choroba była stabilna, a u 17 postępowała. Mediana przeżycia wyniosła 7,9 miesiąca, w zakresie od 2,7 do 20, a mediana czasu do postępu choroby 1,9 miesiąca, w zakresie od 1,2 do 12,6. Stężenie we krwi sygnału pobudzającego wzrost naczyń krwionośnych mierzalnie spadło, ale nie zmieniło to niczego w stanie klinicznym ^[2].

Faza 2 Autorzy wypowiedzieli się bez ogródek. Substancja „does not lead to any significant objective responses” (nie prowadzi do żadnych istotnych obiektywnych odpowiedzi) w tej grupie i „should not be further evaluated as a single agent … for this population of patients” (nie powinna być dalej oceniana jako samodzielny lek … w tej populacji pacjentów) ^[2].

Badanie randomizowane, podwójnie zaślepione Badanie z udziałem 71 mężczyzn, których wyniki dało się ocenić, porównywało substancję z placebo przez sześć miesięcy. Postęp choroby wystąpił u 14 z 34, czyli 41 procent, wobec 18 z 37, czyli 49 procent, p = 0,39. W żadnej z grup nie osiągnięto mediany czasu do postępu choroby. Opublikowany wniosek brzmi, że substancja „failed to demonstrate superiority over placebo” (nie wykazała przewagi nad placebo) ^[3].

Faza 1 Jeszcze jedno zarejestrowane badanie, prowadzone przez uniwersytet w Kalifornii z udziałem 43 pacjentów w latach 1999–2001, figuruje jako zakończone. Nie udało się znaleźć publikacji jego wyników, co pozostawia największą lukę w dokumentacji ^[17].

Przerwane Kolejne zarejestrowane badanie, łączące substancję z dwoma lekami stosowanymi w chemioterapii, przerwano przedwcześnie po włączeniu 18 pacjentów. Ostatnie zarejestrowano w 2001 roku i od tamtej pory jego status pozostaje nieznany ^[17].

Literatura rosyjska

Badanie obserwacyjne Rosyjskich dowodów jest dużo, ale metodologicznie są słabe. Spośród 103 wpisów w PubMed 77 jest po rosyjsku, 23 po angielsku i trzy po ukraińsku; około 60 procent opublikowano w latach 90. Dziewięć ma oznaczenie badania klinicznego, a cztery randomizowanego badania kontrolowanego – i trzy z tych czterech to negatywne badania zachodnie ^[9].

Badanie obserwacyjne Poszczególne rosyjskie doniesienia to niewielkie serie przypadków bez grup kontrolnych, zwykle z substancją podawaną razem z kilkoma innymi metodami leczenia, publikowane w czasopismach o niewielkim zasięgu międzynarodowym. Autorzy jednej rosyjskiej pracy określają ją jako podwójnie zaślepione, randomizowane badanie kontrolowane placebo u starszych pacjentów przed dużą operacją w obrębie jamy brzusznej. Jej streszczenie nie podaje liczby uczestników, wielkości efektu ani wartości p ^[24].

Czego wciąż nie wiadomo

• Co organizm z nim robi. Brak danych o okresie półtrwania, biodostępności i stężeniach we krwi dla żadnej z trzech dróg podania. Rosyjska ulotka podaje jedynie opis słowny ^[5].
• Czym jest miejsce wiązania. Jedno białko na jednym typie komórek u jednego gatunku, nigdy dokładniej nie zidentyfikowane ^[20].
• Czy efekty immunologiczne mają znaczenie. Wyników laboratoryjnych nigdy nie powiązano z mierzonym wynikiem klinicznym w warunkach kontrolowanych ^[22].
• Dlaczego w badaniu fazy 3 choroba postępowała szybciej. Tego sygnału nigdy nie zbadano, ponieważ program zakończono ^[1].
• Cokolwiek o długotrwałym stosowaniu. Najdłuższe udokumentowane stosowanie w warunkach kontrolowanych trwało 24 tygodnie ^[1].
• Cokolwiek o ciąży lub karmieniu piersią. Sprawdzone źródła nie zawierają na ten temat żadnych danych ^[5].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Opisane skutki uboczne są nieliczne, łagodne i słabo udokumentowane ilościowo. Nie oznacza to dobrego profilu bezpieczeństwa: w badaniach, w których substancja wydawała się znakomicie tolerowana, również nie działała ^[1], ^[2].

• Rosyjska ulotka wymienia dwa hasła. W części o działaniach niepożądanych podaje reakcje alergiczne i reakcje nadwrażliwości, w obu przypadkach bez określenia częstości ^[4].
• Postać donosowa dodaje jedną pozycję. Alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, również bez określenia częstości ^[5].
• W badaniach zachodnich działania niepożądane były łagodne. Ból głowy, zmęczenie, mrowienie i nudności, wszystkie przemijające. Żadnych zmian w morfologii krwi nie przypisano leczeniu ^[23].
• W dwóch badaniach nie odnotowano praktycznie żadnej toksyczności. W jednym nie stwierdzono niczego w stopniu 2 ani 3 u 24 pacjentów, których wyniki dało się ocenić; w drugim podano, że nie wystąpiły istotne objawy toksyczne ^[2], ^[3].
• Jedynym twardym sygnałem jest wynik dotyczący postępu choroby. Czas do postępu choroby był krótszy w grupie otrzymującej substancję niż w grupie placebo, p = 0,012, w jedynym dużym badaniu z randomizacją. Nigdy go nie wyjaśniono ^[1].
• Ulotka ostrzega przed łączeniem go z dużymi dawkami sterydów, ponieważ ich działanie hamujące odporność zniosłoby zamierzone pobudzenie ^[5].
• Ulotka zawiera krótką część o przedawkowaniu. Połknięcie postaci donosowej traktuje jako sytuację wymagającą pomocy lekarskiej, a zbyt duża ilość w nosie powoduje zwiększone wydzielanie z nosa, które ustępuje po odstawieniu ^[4], ^[5].
• Przeciwwskazania są nieliczne. Nadwrażliwość na substancję oraz niemowlęta – według jednego źródła poniżej szóstego miesiąca życia w przypadku postaci do wstrzykiwań, według drugiego poniżej pierwszego roku życia w przypadku postaci bez recepty ^[4], ^[5].

Najbardziej konkretne ryzyko dotyczy preparatu kupionego poza apteką i ma charakter chemiczny. Cząsteczkę z dwóch aminokwasów łatwo i tanio wytworzyć, a sam proszek w żaden sposób nie zdradza, którą jej wersję wyprodukowano, więc napis na opakowaniu jest jedyną wskazówką, jaką ma kupujący ^[25].

Jeśli oba aminokwasy zamieni się w ich formy lustrzane, powstaje Thymodepressin. To osobny rosyjski lek, zarejestrowany w 2008 roku, który hamuje czynność układu odpornościowego i powstrzymuje uwalnianie komórek krwiotwórczych. Twórcy opisują tę parę jako „a rare phenomenon when enantiomeric molecules demonstrate reciprocal (i.e., opposite) biological activities” (rzadkie zjawisko, gdy cząsteczki będące swoimi odbiciami lustrzanymi wykazują przeciwstawne działanie biologiczne). Literatura zapisuje tę cząsteczkę na dwa sposoby: jako zwykłą parę lustrzaną oraz jako wariant połączony przez drugi koniec kwasu glutaminowego, i obie postacie opisuje jako hamujące odporność ^[10], ^[26].

Fiolka opisana wyłącznie jako Glu-Trp lub EW nie mówi więc nic o tym, która z dwóch cząsteczek jest w środku. Ich odróżnienie wymaga analizy chiralności, której nikt w nieformalnym handlu nie wykonuje ^[10].

Do tej części należy jeszcze jeden fakt regulacyjny. W grudniu 2025 roku FDA wymieniła Tymogen w liście ostrzegawczym do dystrybutora surowców farmaceutycznych, wśród substancji, których nie wolno używać do sporządzania leków recepturowych w aptekach, obok tezofensyny, elamipretydu i kagrilintydu ^[11].

Dlaczego ta strona nie podaje dawek

Ta strona nie podaje dla Tymogenu żadnych ilości w jakiejkolwiek jednostce: ani miligramów, ani mikrogramów, ani mocy preparatu, ani liczby dawek sprayu, ani częstotliwości wstrzyknięć, ani długości leczenia. Dotyczy to zarówno rosyjskiej informacji o leku, jak i schematów z badań.

Powodem jest status prawny substancji. Jedna z jej dopuszczonych postaci, sprzedawana w Rosji postać do wstrzykiwań, jest lekiem na receptę na podstawie rejestracji ЛП-№(001808)-(РГ-RU), a informator lekowy stwierdza, że preparat wydaje się na receptę. Strona informacyjna przeznaczona dla ogółu odbiorców nie podaje dawkowania leku na receptę ^[4].

Nic się przez to nie traci. Każde zachodnie badanie, które sprawdzało określoną ilość, odnotowało, że ta ilość nie działa, a stosowane tam ilości nie mają żadnego związku z niczym, co dziś sprzedaje się pod tą nazwą. Liczby, które mają znaczenie – uczestnicy, odsetki odpowiedzi, wartości p, tygodnie – znajdują się na tej stronie ^[1], ^[2], ^[3].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Tymogen jest dopuszczony do obrotu w Rosji i nigdzie więcej. Na Zachodzie był preparatem badanym, któremu zabrakło dowodów i którego porzucono około 2007 roku ^[17].

• Lata 80.: dipeptyd zostaje wyodrębniony z materiału z grasicy, uznany za najaktywniejszą frakcję, a następnie wytworzony syntetycznie ^[10], ^[14].
• 1999–2001: cztery zachodnie badania zostają zarejestrowane pod kodem IM-862, sponsorowane przez firmę Cytran i uniwersytet w Kalifornii ^[17].
• 2000–2007: opublikowane badania zachodnie przynoszą wyniki negatywne lub zostają przerwane przedwcześnie, a ostatnie z nich to badanie z randomizacją z 2007 roku ^[1], ^[2], ^[3], ^[17].
• 2009: 10 czerwca wydano najwcześniejsze świadectwo rejestracji, jakie udało się zweryfikować, dla sprayu do nosa; żadnej wcześniejszej daty rosyjskiego dopuszczenia nie udało się potwierdzić w źródle pierwotnym ^[10].
• Marzec 2022 i luty 2023: wydano rosyjskie rejestracje sprayu do nosa i postaci do wstrzykiwań, obie bez terminu ważności ^[4], ^[5].
• Grudzień 2025: FDA wymienia substancję w liście ostrzegawczym dotyczącym surowców farmaceutycznych dostarczanych aptekom sporządzającym leki recepturowe ^[11].

Pięć z tych wpisów opiera się na zapytaniach do rejestrów wykonanych tego samego dnia równolegle z substancją kontrolną w tej samej bazie danych. Pusty wynik oznacza więc rzeczywisty brak, a nie wadliwe zapytanie ^[6], ^[7], ^[8], ^[27], ^[28].

Dwa wpisy są słabsze i zostały tak oznaczone. Brytyjski rejestr wczytuje wyniki wyłącznie za pomocą skryptów i nie dało się go odczytać. Australijski rejestr produktów był niedostępny, więc ten wpis opiera się wyłącznie na pełnym tekście australijskiego Poisons Standard ^[29], ^[30].

Jedna rosyjska kwestia jest sporna. Informator lekowy Vidal określa postać do wstrzykiwań jako lek na receptę, podczas gdy rejestr RLS wymienia wszystkie trzy postacie jako dostępne bez recepty, a sam rejestr państwowy jest ukryty za captchą. Ta strona przyjmuje surowszą interpretację ^[4], ^[5], ^[31].

Sytuacja w Niemczech wynika z braku jakiegokolwiek pozwolenia. Niedopuszczonego leku nie wolno wprowadzać do obrotu, a substancji nie ma nigdzie w załączniku do rozporządzenia o lekach wydawanych na receptę ^[27].

Szerszy obraz prawny przedstawiają strony czy peptydy są legalne i peptydy dopuszczone przez FDA.

Antydoping

Tymogenu nie wymieniono na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Przeszukanie pełnego tekstu listy 20 września 2026 roku dało tylko dwa zbliżone trafienia, oba w brzmieniu „Thymosin-ß4 and its derivatives e.g. TB-500” (tymozyna β4 i jej pochodne, np. TB-500), czyli dotyczące innej substancji w innej kategorii ^[32].

Ten sam wynik dało przeszukanie załącznika do niemieckiej ustawy antydopingowej i australijskiego Poisons Standard, każdego w całości, z hasłami kontrolnymi, które zostały odnalezione ^[29], ^[33].

Brak na liście nie oznacza przyzwolenia. Substancja nie ma wskazania związanego z wydolnością, więc agencja nie miała powodu jej wpisywać. Sportowca nadal obowiązuje zasada odpowiedzialności obiektywnej, a niedopuszczony preparat z nieformalnego handlu niesie ryzyko zanieczyszczenia substancjami, które na liście są ^[32].

Pełny obraz przedstawia strona peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Wspólna historia jest prawdziwa, ale wynik dotyczący jednej z tych substancji nie przenosi się na inną. Tymogen wyodrębniono z Tymaliny, więc w dokumentacji obie są ze sobą powiązane, a jednak jedna jest pojedynczą, określoną cząsteczką, a druga mieszaniną wielu. Badanie wyciągu nic więc nie mówi o dipeptydzie ^[10].

Najprostszą wskazówką są różnice wielkości. Dwa aminokwasy wobec dziewięciu, 28 albo niepoliczalnej mieszaniny – to różne substancje o różnej historii regulacyjnej, a własny kod WHO ma tylko tymozyna alfa-1 ^[19], ^[34].

Dwa ostatnie wiersze tabeli to substancje, które najłatwiej pomylić z Tymogenem i których pomylenie ma najpoważniejsze skutki. Zbudowane są z tych samych dwóch aminokwasów i różnią się jedynie chiralnością tych aminokwasów albo tym, które wiązanie chemiczne je łączy, a ta różnica wystarcza, by odwrócić działanie biologiczne ^[10], ^[20].

Częste nieporozumienia

• „Tymogen i Tymalina to to samo”. Nie. Tymalina to wyciąg z grasicy cieląt bez sekwencji i bez wzoru; Tymogen to określony syntetyczny dipeptyd. Związek jest historyczny: dipeptyd wyizolowano z wyciągu, a następnie odtworzono w laboratorium ^[10], ^[35].
• „Tymogen to tymulina”. Nie. Tymulina to peptyd z dziewięciu aminokwasów o wzorze C33H54N12O15 i masie bliskiej 858,9. Tymogen ma dwa aminokwasy i masę 333,34 ^[34], ^[12].
• „Tymogen to tymozyna alfa-1”. Nie. Tamta substancja ma 28 aminokwasów, masę bliską 3108, międzynarodową nazwę tymalfazyna i kod WHO L03AX25. Tymogen nie ma własnego kodu WHO ^[19], ^[5].
• „Jest spokrewniony z TB-500, więc musi być zakazany w sporcie”. Nie. Tymozyna β4 to fragment białka z 43 aminokwasów i figuruje na liście; Tymogenu nie ma na żadnej z trzech sprawdzonych list. Podobne nazwy nie oznaczają wspólnej klasyfikacji ^[32], ^[33].
• „Badania kliniczne wykazały, że działa”. Jest odwrotnie. Wczesny wynik 36 procent, uzyskany bez grupy kontrolnej, podważyło randomizowane badanie z udziałem 202 pacjentów, które wykazało 23 wobec 21 procent, p = 0,46. Pozostałe badania nie wykazały odpowiedzi ani przewagi nad placebo albo zostały przerwane przedwcześnie ^[1], ^[2], ^[3], ^[23].
• „Wyniki dotyczące grypy u myszy dowodzą, że działa przeciw wirusom”. W tych doświadczeniach badano połączenie z kwasem glicyryzynowym. Te same prace stwierdzają, że „the agents used alone had a lower efficacy than rimantadine” (każdy ze środków stosowany osobno był mniej skuteczny niż rymantadyna), czyli substancja porównawcza. Sam związek wypadł słabiej ^[36].
• „Rosyjskie badania glutamylo-tryptofanu to badania Tymogenu”. Niekoniecznie. Kilka z nich dotyczy preparatów Bestim lub Thymodepressin, czyli innych izomerów, a przynajmniej jedno kończy się poparciem dla preparatu Bestim, a nie Tymogenu ^[20], ^[37].
• „Spray do nosa jest w Rosji dostępny bez recepty, więc jest nieszkodliwy”. Łączy się tu dwie odrębne sprawy. Wymóg recepty w Rosji dotyczy postaci do wstrzykiwań. W Niemczech, Stanach Zjednoczonych i na pozostałych sprawdzonych rynkach substancja nie ma żadnego pozwolenia ^[4], ^[11].
• „Tymogen to peptyd przeciwstarzeniowy”. Żadne badanie u ludzi nie sprawdzało jego wpływu na starzenie ani długość życia. To twierdzenie przylgnęło do niego od grupy rosyjskich peptydów-bioregulatorów, obok których jest sprzedawany, a nie wynika z danych o tej cząsteczce ^[9].

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest Tymogen?

To syntetyczny dipeptyd: kwas glutaminowy połączony z tryptofanem, wzór C16H19N3O5, masa 333,34 g/mol, numer rejestrowy 38101-59-6. Jest więc najmniejszym peptydem w tym rejestrze. Po raz pierwszy wyizolowano go w latach 80. z Tymaliny, wyciągu z grasicy cieląt, a od tamtej pory wytwarza się go syntetycznie, dlatego nie zawiera materiału z tkanek zwierzęcych.

Czy Tymogen to ta sama substancja co oglufanide i IM-862?

Tak. Oglufanide to międzynarodowa nazwa niezastrzeżona tej cząsteczki, a IM-862 był kodem rozwojowym amerykańskiej firmy Cytran. PubChem, ChEMBL, ChEBI i amerykański rejestr substancji przypisują Tymogen i oglufanide do jednej struktury. Ma to znaczenie przy wyszukiwaniu: rejestr badań klinicznych nie zwraca nic dla nazwy Tymogen, a dla IM-862 zwraca cztery badania.

Co wykazały zachodnie badania Tymogenu?

Wyniki były negatywne. Największe badanie było randomizowane i podwójnie zaślepione, z udziałem 202 pacjentów: odpowiedź uzyskano u 23 procent pacjentów otrzymujących substancję wobec 21 procent w grupie placebo, p = 0,46, przy czym czas do postępu choroby był krótszy w grupie otrzymującej substancję, 16 tygodni wobec 35, p = 0,012. Badanie prospektywne z udziałem 25 pacjentów nie przyniosło ani jednej obiektywnej odpowiedzi, badanie z randomizacją u 71 mężczyzn nie wykazało przewagi nad placebo, a jedno z zarejestrowanych badań przerwano przedwcześnie po włączeniu 18 pacjentów.

Czy Tymogen jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu?

Tylko w Rosji. Zarejestrowano tam trzy postacie na rzecz jednego producenta z Petersburga: postać do wstrzykiwań, spray do nosa i krem. Według informatora lekowego Vidal postać do wstrzykiwań jest lekiem na receptę; dwie pozostałe sprzedaje się bez recepty. Podczas sprawdzenia rejestrów 20 września 2026 roku nie znaleziono pozwolenia w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Niemczech, Kanadzie ani Szwajcarii.

Dlaczego pomylenie Tymogenu z jego odbiciem lustrzanym jest niebezpieczne?

Ponieważ odbicie lustrzane działa odwrotnie. Gdy cząsteczkę zbuduje się z form D tych samych dwóch aminokwasów, powstaje Thymodepressin – rosyjski lek zarejestrowany w 2008 roku, który hamuje układ odpornościowy i działanie komórek krwiotwórczych. Twórcy nazywają tę parę rzadkim przypadkiem cząsteczek lustrzanych o przeciwstawnym działaniu. Materiał opisany wyłącznie jako Glu-Trp lub EW nie mówi nic o tym, która z nich jest w fiolce.

Czy Tymogen to to samo co Tymalina, tymulina albo tymozyna alfa-1?

Nie, choć te cztery substancje są nagminnie mylone. Tymalina to nieokreślony wyciąg z grasicy cieląt, bez wzoru. Tymulina to peptyd z dziewięciu aminokwasów o masie około 858,9. Tymozyna alfa-1 ma 28 aminokwasów, masę bliską 3108 i własny kod WHO L03AX25. Tymogen ma dwa aminokwasy i w ogóle nie ma własnego kodu WHO.

Co wiadomo o tym, jak Tymogen zachowuje się w organizmie?

W liczbach – bardzo niewiele. Dla żadnej z trzech dróg podania nie opublikowano okresu półtrwania, biodostępności ani danych o stężeniu we krwi. Chemicznie jest silnie hydrofilowy, czyli łatwo rozpuszcza się w wodzie, i słabo przenika przez błony komórkowe, więc po podaniu doustnym nie jest biodostępny, a enzymy rozkładające peptydy rozbijają go z powrotem na dwa aminokwasy, które trafiają do zwykłej przemiany aminokwasów. Na tym kończy się opublikowany opis.

Czy Tymogen jest zakazany w sporcie?

Nie figuruje na liście zabronionej WADA na 2026 rok, w załączniku do niemieckiej ustawy antydopingowej ani w australijskim Poisons Standard; wszystkie trzy dokumenty przeszukano w całości 20 września 2026 roku. Jedyne zbliżone trafienia dotyczą tymozyny β4, czyli innej substancji. Brak na liście nie oznacza przyzwolenia, a niedopuszczony preparat z nieformalnego handlu niesie ryzyko zanieczyszczenia, za które sportowiec odpowiada na zasadzie odpowiedzialności obiektywnej.

Co amerykański regulator mówi o Tymogenie?

W grudniu 2025 roku FDA wymieniła go w liście ostrzegawczym do dystrybutora surowców farmaceutycznych wśród substancji, których nie wolno używać do sporządzania leków recepturowych w aptekach na podstawie sekcji 503A. Figuruje tam obok tezofensyny, elamipretydu i kagrilintydu. W Stanach Zjednoczonych nie ma dopuszczonego produktu, wpisu w krajowym katalogu kodów leków ani etykiety.

Jak mocne są rosyjskie dowody dotyczące Tymogenu?

Według dzisiejszych standardów słabe. Spośród 103 wpisów w PubMed dla tej nazwy 77 jest po rosyjsku, około 60 procent pochodzi z lat 90., a tylko cztery mają oznaczenie randomizowanego badania kontrolowanego – trzy z nich to negatywne zachodnie badania onkologiczne. Rosyjskie doniesienia to głównie niewielkie serie przypadków bez grupy kontrolnej, pochodzące z kręgu samego producenta, bez rejestracji i bez podanej wielkości efektu.

Jak cytować tę stronę

Informacje na tej stronie sprawdzono 20 września 2026 roku i tego samego dnia przeszukano każdy rejestr, na którym opiera się tabela statusu. Dwie kwestie pozostają otwarte: rosyjskie źródła nie zgadzają się co do tego, czy postać do wstrzykiwań jest lekiem na receptę, a brytyjskiego rejestru nie udało się odczytać.

myPeptides Research & Editing. (2026). Tymogen: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 20 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/thymogen

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; cały rejestr znajduje się w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 20 września 2026. Następny przegląd: po wyjaśnieniu rosyjskiego statusu wydawania, po pojawieniu się nowego zarejestrowanego badania lub po zmianie klasyfikacji antydopingowej.