NAD+: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

NAD+ nie jest peptydem, lecz koenzymem, który każda żywa komórka wytwarza sama. Znalazł się tutaj, bo sprzedaje się go w zastrzykach obok peptydów. Chiny to jedyny znaleziony kraj, który dopuścił go do obrotu jako lek, w postaci zastrzyków stosowanych w leczeniu wspomagającym. Niemal wszystkie dane z badań u ludzi dotyczą połykanych prekursorów, NR i NMN. Podczas jedynej zbadanej kroplówki poziom NAD+ we krwi przez dwie godziny w ogóle nie wzrósł.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• To dinukleotyd, a nie peptyd. Wzór sumaryczny to C21H27N7O14P2, masa wynosi 663,43 g/mol i w całej cząsteczce nie ma ani jednego aminokwasu, ani wiązania peptydowego ^[1]. Znalazł się tutaj, bo te same sklepy, które oferują peptydy badawcze, sprzedają go w zastrzykach.
• Wlew początkowo nie podniósł poziomu NAD+ we krwi. W badaniu wzięło udział jedenastu zdrowych mężczyzn: ośmiu otrzymało sześciogodzinny wlew, a trzech stanowiło grupę kontrolną. Przez pierwsze dwie godziny ani NAD+, ani produkty jego rozpadu nie wzrosły we krwi ^[2].
• Solidne dane dotyczą innej substancji. Przegląd opublikowany w 2026 roku objął lata 2010–2025 i znalazł 113 kwalifikujących się prac, w tym 33 badania u ludzi. Prawie wszystkie testowały połykany NR lub NMN i żadne nie mierzyło twardych wyników zdrowotnych ^[3].
• Połykany NR rzeczywiście podnosi NAD+ we krwi. NAD+ we krwi pełnej wzrósł o 22, 51 i 142 procent przy trzech rosnących dawkach. Wzrost pojawił się w ciągu dwóch tygodni i utrzymał się do końca ośmiotygodniowego badania ^[4].
• Droga może prowadzić przez jelita. U 65 zdrowych dorosłych, którzy przez 14 dni przyjmowali NR, NMN lub nikotynamid, bakterie jelitowe przekształcały NR i NMN w kwas nikotynowy. We krwi badanej poza organizmem silnie podnosił NAD+ tylko kwas nikotynowy ^[5].
• Wlew był źle tolerowany. Według przeglądu własnej dokumentacji, przeprowadzonego przez firmę oferującą wlewy, każda z sześciu osób, które otrzymały NAD+, spowalniała kroplówkę z powodu dolegliwości żołądkowo-jelitowych, szybszego tętna i ucisku w klatce piersiowej. Wlewy trwały średnio 97 minut wobec 37 minut przy NR ^[6].
• Zastrzyków pod skórę i do mięśnia nie zbadano u ludzi. Żadne opublikowane badanie u ludzi nie opisuje bólu, pieczenia ani poziomów we krwi po żadnej z tych dróg podania. Zarejestrowane badanie, którego głównym mierzonym wynikiem jest ból przy wstrzyknięciu, nie opublikowało wyników ^[54].
• Dopuszczony do obrotu tylko w Chinach, a kroplówka to zakazana metoda w sporcie. Chiny dopuściły NAD+ w zastrzykach do leczenia wspomagającego ^[49], ^[53]. Dwa wyszukiwania w amerykańskiej bazie dopuszczeń zwróciły wynik „No matches found” (brak wyników) ^[7]. Lista zabroniona na 2026 rok nie wymienia tej substancji, ale jako metodę zakazuje wlewów powyżej 100 mililitrów na 12 godzin ^[8].

Czym jest NAD+

NAD+ to skrót od dinukleotydu nikotynamidoadeninowego. Jest koenzymem, czyli małą cząsteczką pomocniczą, bez której enzymy nie mogą pracować. Składa się z dwóch nukleotydów połączonych mostkiem z dwóch grup fosforanowych: jeden zawiera adeninę, drugi nikotynamid, a każda z tych grup jest przyłączona do pierścienia cukru – rybozy ^[1].

Każda komórka go wytwarza i zużywa. Organizm buduje NAD+ trzema szlakami: jednym z aminokwasu tryptofanu, drugim z kwasu nikotynowego i trzecim, który ponownie wykorzystuje nikotynamid, jedną z form witaminy B3 ^[9].

Nikt tej cząsteczki nie wynalazł. Opisano ją w 1906 roku w ekstrakcie z drożdży pod nazwą kozymaza, a jej dawne nazwy wciąż figurują w bazach chemicznych ^[1].

Nie opracowała jej żadna konkretna firma. Substancja ma międzynarodową nazwę niezastrzeżoną „nadide”, nadaną w amerykańskim, międzynarodowym, brytyjskim i japońskim systemie nazewnictwa ^[1]. Taka nazwa jest jedynie konwencją nazewniczą, a nie dopuszczeniem do obrotu, a międzynarodowy indeks, który przydziela lekom kody klasyfikacyjne, nie zwraca dla niej żadnego wyniku ^[10].

Istnieje jednak jeden dopuszczony do obrotu lek. W Chinach NAD+ jest sprzedawany pod nazwą „Coenzyme I for Injection” (注射用辅酶Ⅰ, koenzym I do wstrzykiwań) jako liofilizowany proszek do sporządzania zastrzyków, dopuszczony do leczenia wspomagającego przy niskiej liczbie białych krwinek, chorobie wieńcowej i zapaleniu mięśnia sercowego ^[49], ^[50], ^[52], ^[53].

Najważniejsze dane

Jedna właściwość rozstrzyga większość sporu o zastrzyki. Cząsteczka jest duża, niesie dwa ładunki ujemne i jest wyjątkowo hydrofilowa, dlatego sama nie przenika przez błony komórkowe ^[1].

Jak działa

NAD+ pełni jednocześnie dwie funkcje i obie należą do ugruntowanej biochemii, a nie do hipotez na temat jakiegoś produktu. Przenosi elektrony, przechodząc na zmianę między dwiema postaciami, NAD+ i NADH, w reakcjach, które uwalniają energię z pożywienia. Jest też zużywany jako surowiec przez kilka rodzin enzymów ^[9].

• Jest zużywany, a nie tylko wykorzystywany. Kilka rodzin enzymów rozkłada NAD+ w trakcie swojej pracy. Należą do nich sirtuiny, enzymy naprawy DNA zwane PARP, enzymy powierzchniowe CD38 i CD157 oraz enzym nerwowy SARM1 ^[9].
• Poziom spada z wiekiem, a znaczenie tego spadku jest niejasne. Prace przeglądowe opisują spadek poziomu NAD+ w tkankach jako możliwy czynnik chorób związanych z wiekiem. Wprost zaznaczają, że to hipoteza, a nie udowodniona przyczyna u ludzi ^[9], ^[12].
• Podniesienie poziomu mogłoby zwiększyć aktywność tych enzymów. Na tym pomyśle opiera się każdy produkt w tej dziedzinie. Czy przekłada się to na cokolwiek odczuwalnego dla człowieka, tego właśnie badania u ludzi nie wykazały ^[3].
• Połykane prekursory mogą działać za pośrednictwem bakterii jelitowych. Badanie opublikowane w 2026 roku wykazało, że drobnoustroje jelitowe przekształcają NR i NMN w kwas nikotynowy. Ten kwas zasila następnie jeden z trzech szlaków budowy NAD+ ^[5].
• Wstrzyknięty NAD+ wydaje się najpierw ulegać rozkładowi. W jedynym pomiarze wlewu u ludzi wzorzec substancji pojawiających się w moczu odpowiadał rozszczepianiu przez dwa enzymy, które rozkładają NAD+ poza komórkami ^[2].

Według obecnych danych do wnętrza komórki docierają fragmenty, a nie cała cząsteczka. W tym miejscu NAD+ różni się od leku peptydowego, który jest projektowany po to, by przyłączyć się do receptora i wywołać sygnał.

Co wykazały badania

Dane wyraźnie dzielą się na dwie części. Połykane NR i NMN sprawdzono w trzydziestu kilku badaniach kontrolowanych ^[3]. Za NAD+ podawanym dożylnie stoi jeden pilotażowy pomiar, jeden przegląd dokumentacji, jedno nieopublikowane badanie firmowe i dwa małe chińskie badania w niewydolności serca ^[2], ^[6], ^[51], ^[49], ^[50].

Poziomy we krwi i to, co naprawdę robi kroplówka

Badanie pilotażowe u ludzi Udział wzięło jedenastu zdrowych mężczyzn w wieku od 30 do 55 lat: ośmiu w grupie leczonej i trzech w grupie kontrolnej. Ta ósemka otrzymała NAD+ rozpuszczony w roztworze soli w powolnej kroplówce trwającej sześć godzin, ze stałą szybkością, którą badacze przejęli z klinik.

Przez pierwsze dwie godziny ani NAD+, ani żaden produkt jego rozpadu nie wzrósł we krwi. Autorzy uznali to za oznakę szybkiego i całkowitego usuwania z osocza przy tej szybkości wlewu ^[2].

Później obraz się zmienił. Pod koniec sześciu godzin NAD+ w osoczu był o 398 procent wyższy niż na początku (p < 0,0001) i wciąż pozostawał podwyższony dwie godziny po zatrzymaniu kroplówki. W moczu wzrosło stężenie metylonikotynamidu i NAD+, ale nie nikotynamidu ^[2].

Sam roztwór do wlewu pochodził z apteki recepturowej, a nie od zatwierdzonego producenta ^[2].

Jak długo utrzymuje się w organizmie

Nikt nie zmierzył okresu półtrwania NAD+ podanego w kroplówce lub zastrzyku, ani u ludzi, ani u zwierząt. Jedynym przebiegiem w czasie zbadanym u ludzi jest opisana wyżej sześciogodzinna kroplówka, a pobieranie próbek zakończono w niej dwie godziny po zatrzymaniu wlewu, gdy NAD+ wciąż był podwyższony ^[2].

U zdrowych ludzi NAD+ krążący poza komórkami występuje zwykle tylko w niewielkich ilościach, od 0,1 do 0,5 mikromola na litr. Kilka enzymów na powierzchni komórek, w tym CD38 i CD73, rozkłada go i w ten sposób decyduje o tym, ile go jest dostępne ^[60].

Doświadczenia na hodowlach komórek pokazują, jak szybko może się to dziać. W obecności ludzkich komórek po 12 godzinach pozostało mniej niż 40 procent dodanego NAD+, a po 48 godzinach nie dało się go już wykryć. Bez komórek i surowicy w ciągu 24 godzin rozpadło się tylko około 10 procent ^[61].

Te same prace wykazały, że NAD+ znajdujący się poza komórką musi zostać pocięty na mniejsze fragmenty, zanim komórka będzie mogła go wykorzystać. Pasuje to do obrazu produktów rozpadu w badaniu kroplówki u ludzi ^[61], ^[2].

Wynikają z tego dwa praktyczne wnioski. Badanie krwi kilka dni po kroplówce niewiele mówi o samej kroplówce, a twierdzenia, że zastrzyk „działa” przez określoną liczbę dni, nie mają żadnego oparcia w pomiarach.

Niewydolność serca: chińskie badania z zastrzykami

Badanie randomizowane W jednym chińskim szpitalu 180 dorosłych z niewydolnością serca po uszkodzeniu mięśnia sercowego wskutek zwężenia tętnic otrzymywało przez siedem dni, obok standardowego leczenia, dopuszczony do obrotu chiński NAD+ w zastrzykach albo kroplówkę z placebo. Głównym mierzonym wynikiem była frakcja wyrzutowa, czyli odsetek krwi, który serce wypompowuje przy każdym skurczu. Po miesiącu wynosiła 45,44 procent wobec 42,44 procent (p = 0,024) ^[49].

Poważne incydenty sercowe i mózgowe w ciągu sześciu miesięcy wystąpiły u 14,6 wobec 24,7 procent pacjentów, a ta różnica była zbyt mała, by wykluczyć przypadek (p = 0,089). Producent dostarczył lek i część finansowania ^[49].

Badanie randomizowane U 60 starszych pacjentów z niewydolnością serca siedem dni tego samego preparatu w zastrzykach, w porównaniu z kroplówką z roztworu soli, poprawiło dwa wskaźniki pracy serca nieco bardziej, ale różnica nie była istotna statystycznie. To badanie również było częściowo finansowane przez producenta i zarejestrowano je dopiero po jego rozpoczęciu ^[50].

Firmowe porównanie dwóch kroplówek

Badanie randomizowane, preprint Badanie sfinansowane przez producenta preparatu z NR porównało kroplówki z NAD+, z NR i z roztworem soli u zdrowych dorosłych w wieku 40 lat i starszych. Nie przeszło recenzji naukowej. Trzy godziny później poziom NAD+ we krwi był wyższy po kroplówce z NR niż po kroplówce z NAD+ (p < 0,01) ^[51].

Badanie farmakokinetyczne u ludzi Badanie fazy I z 2026 roku mierzyło NAD+ we krwi oraz, za pomocą skanera, w mózgu. Sześć zdrowych osób i sześć osób z chorobą Parkinsona codziennie przyjmowało NR lub NMN. Poziom NAD+ we krwi stabilizował się po około dwóch tygodniach. W mózgu NAD+ wzrósł w mierzalnym stopniu dopiero po czterech tygodniach, a różnice między osobami były duże ^[13].

Metabolizm: badania NR i NMN

Badanie randomizowane U dorosłych z nadwagą, poza tym zdrowych, NAD+ we krwi pełnej wzrósł o 22, 51 i 142 procent przy trzech rosnących dawkach. Wzrost pojawił się w ciągu dwóch tygodni i utrzymał się przez pozostałe sześć z ośmiu tygodni. To dowód, że substancja trafiła w swój cel biochemiczny, a nie dowód korzyści zdrowotnej ^[4].

Badanie randomizowane U 40 mężczyzn z otyłością dwanaście tygodni przyjmowania NR nie poprawiło wrażliwości na insulinę, wytwarzania glukozy, jej wychwytu ani spalania. Nie zmieniły się też wydatek energetyczny w spoczynku, uwalnianie i spalanie tłuszczu ani skład ciała. Autorzy stwierdzili, że dawka była bezpieczna, ale nie poprawiła metabolizmu glukozy ^[14].

Badanie randomizowane Dwadzieścia pięć kobiet po menopauzie ze stanem przedcukrzycowym przyjmowało NMN przez dziesięć tygodni, a wychwyt glukozy przez mięśnie pod wpływem insuliny wzrósł. Ten wynik jest sporny.

Opublikowany komentarz zwraca uwagę, że 13 kobiet przyjmujących NMN miało na starcie 6,3 procent tłuszczu w wątrobie, a 12 kobiet z grupy placebo 14,8 procent. Ta różnica raczej nie jest dziełem przypadku (p = 0,003), więc grupy nie były porównywalne już na początku ^[15], ^[16].

Badanie randomizowane Trzydzieści osób dorosłych z nadwagą lub otyłością, w wieku 45 lat i starszych, przyjmowało przez 28 dni krystaliczną postać NMN. Masa ciała spadła o 1,9 kg bardziej niż przy placebo (p = 0,008), niższa z dwóch wartości ciśnienia tętniczego o 7,0 mmHg (p = 0,034), cholesterol całkowity o 26,9 mg/dl (p = 0,004), a cholesterol LDL o 18,7 mg/dl (p = 0,007).

Nie zmieniły się siła mięśni, ich męczliwość, moc przy wchodzeniu po schodach, wydolność tlenowa, wrażliwość na insulinę, tłuszcz w wątrobie ani tłuszcz brzuszny ^[17].

Badanie randomizowane U 13 osób z nadwagą sześć tygodni przyjmowania NR podniosło wskaźniki wytwarzania NAD+ w mięśniach i nieznacznie zwiększyło beztłuszczową masę ciała, z 61,32 do 62,65 procent. Wrażliwość na insulinę, praca mitochondriów, tłuszcz w wątrobie, ciśnienie tętnicze i wskaźniki stanu zapalnego pozostały bez zmian ^[18].

Choroba Parkinsona

Badanie randomizowane fazy I W badaniu NADPARK 30 pacjentów ze świeżo rozpoznaną i jeszcze nieleczoną chorobą przyjmowało NR lub placebo przez 30 dni. NAD+ w mózgu wzrósł, ale nierównomiernie. Tylko u osób, u których poziom w mózgu rzeczywiście wzrósł, zmieniło się też wykorzystanie glukozy przez mózg, czemu towarzyszyła łagodna poprawa kliniczna. Wskaźniki stanu zapalnego we krwi i w płynie mózgowo-rdzeniowym spadły ^[19].

Randomizowane badanie bezpieczeństwa W badaniu NR-SAFE 20 pacjentów otrzymywało przez cztery tygodnie najwyższą dawkę dobową, jaką dotąd sprawdzono u ludzi. Nie wystąpiły umiarkowane ani ciężkie działania niepożądane, a NAD+ we krwi wzrósł nawet pięciokrotnie. Homocysteina w surowicy początkowo nieznacznie wzrosła.

Pozorna poprawa wyników w skalach objawów zbiegła się z krótszym odstępem od ostatniej dawki lewodopy. Autorzy sami wskazują ten czynnik zakłócający ^[20].

Mięśnie, chód i starzenie się

Badanie randomizowane U zdrowych starszych mężczyzn codzienne przyjmowanie NMN istotnie podniosło NAD+ we krwi. Szybkość chodu i siła chwytu lewej ręki poprawiły się, ale autorzy opisują ten wynik jako istotny jedynie nominalnie i wymagający potwierdzenia. Skład ciała się nie zmienił ^[21].

Badanie randomizowane U 90 osób ze słabym krążeniem w nogach sześć miesięcy przyjmowania NR zmieniło dystans pokonywany w sześciominutowym teście chodu o +7,0 metra, wobec -10,6 metra przy placebo. Różnica wyniosła 17,6 metra, a 31,0 metra wśród osób, które przyjęły co najmniej 75 procent kapsułek. Dodanie resweratrolu dało w tej grupie 26,9 metra, nie przyniosło więc przewagi nad samym NR.

Główny wynik podano z jednostronnym 90-procentowym przedziałem ufności, którego dolna granica wynosiła 1,8 metra, a autorzy postulują przeprowadzenie większego badania potwierdzającego ^[22].

Badanie randomizowane U 80 zdrowych osób w średnim wieku NAD+ we krwi wzrósł przy wszystkich trzech dawkach zarówno w porównaniu z placebo, jak i z wartością wyjściową (wszędzie p ≤ 0,001), najsilniej przy dwóch wyższych dawkach. Dystans w sześciominutowym teście chodu poprawił się bardziej niż przy placebo, natomiast insulinooporność nie różniła się między grupami.

Wiek biologiczny oszacowano za pomocą bezpłatnego kalkulatora internetowego, a nie zwalidowanego wskaźnika ^[23].

Nieosiągnięte i negatywne punkty końcowe

Badanie randomizowane U 20 starszych osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi dziesięć tygodni przyjmowania NR podniosło NAD+ we krwi 2,6-krotnie, a wynik testu poznawczego pozostał bez zmian. Przepływ krwi w jednej z sieci mózgowych spadł przy NR, ale – jak przyznają autorzy – ten wynik nie utrzymałby się po korekcie na wielokrotne testowanie. Szybkość chodu poprawiła się w grupie placebo, a nie w grupie NR ^[24].

Badanie randomizowane Jeden główny punkt końcowy został osiągnięty. U 40 osób z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) stężenie interleukiny-8, cząsteczki sygnałowej stanu zapalnego, w plwocinie było przy NR o 52,6 procent niższe niż przy placebo, a różnica utrzymywała się jeszcze 12 tygodni po zakończeniu leczenia. To wskaźnik stanu zapalnego, a nie wynik kliniczny ^[25].

Badanie otwarte U 30 osób z niewydolnością serca NR mniej więcej podwoił NAD+ we krwi pełnej i okazał się bezpieczny. Wielkość wzrostu u danej osoby wiązała się z oddychaniem komórkowym jej krwinek i z mniejszą aktywnością jednego z mechanizmów uruchamiających stan zapalny. To korelacje dotyczące mechanizmu, a nie wyniki kliniczne ^[26].

Badanie randomizowane Zdrowi dorośli w średnim i starszym wieku przyjmowali NR przez dwa sześciotygodniowe okresy w układzie naprzemiennym. Substancja była dobrze tolerowana i w mierzalny sposób pobudzała metabolizm NAD+.

W kwestii ciśnienia tętniczego i sztywności tętnic autorzy niczego nie twierdzą. Piszą jedynie, że przyszłe badania powinny sprawdzić, czy NR mógłby je obniżać, to zaś jest pytanie, a nie wynik ^[27].

Przegląd systematyczny Ogólny obraz z 33 badań u ludzi jest spójny. Połykane NR i NMN niezawodnie trafiały w swój cel biochemiczny i przez tygodnie lub miesiące były na ogół dobrze tolerowane. Wpływ na sprawność, metabolizm, naczynia krwionośne i inne ważne dla zdrowia punkty końcowe był mieszany, a często go nie było albo ograniczał się do jednego pomiaru ^[3].

Ustalenia dotyczące bezpieczeństwa, które wskazują w przeciwną stronę

Badanie obserwacyjne Badaniem objęto grupę wyjściową (odkrywczą) liczącą 1162 osoby i dwie grupy walidacyjne liczące 2331 i 832 osoby. Wyższe stężenia we krwi 2PY i 4PY, końcowych produktów rozkładu nadmiaru niacyny, wiązały się z większym ryzykiem poważnych incydentów sercowych w ciągu trzech lat.

W przypadku 4PY skorygowane ryzyko było w obu grupach walidacyjnych wyższe o 89 i 99 procent (współczynnik ryzyka, czyli hazard ratio: 1,89 i 1,99) ^[28].

To badanie dotyczyło pacjentów kardiologicznych i niacyny, a nie produktów z NAD+. Ma tu jednak znaczenie, bo 2PY i 4PY są także końcowymi produktami rozkładu NR i NMN ^[28].

Badanie farmakokinetyczne u ludzi U 14 zdrowych mężczyzn dawka NMN podana pod język prowadziła do powstania istotnie większej ilości tych samych produktów rozkładu niż dawka połknięta. Stężenia NMN, nikotynamidu i NAD+ we krwi nie różniły się między obiema drogami podania ^[29].

Dane z badań na zwierzętach W mysim modelu potrójnie ujemnego raka piersi podawanie NR istotnie zwiększyło zarówno częstość występowania guzów, jak i ich przerzuty do mózgu. Autorzy wnioskują, że w określonych grupach pacjentów stosowanie takich suplementów trzeba starannie rozważyć ^[30].

Przegląd badań przedklinicznych Badania nad nowotworami idą w przeciwnym kierunku. Komórki nowotworowe szybko zużywają i odtwarzają NAD+ i zależą od jednego enzymu, który go odzyskuje. Inhibitory tego enzymu, obniżające poziom NAD+, są rozwijane jako leki przeciwnowotworowe ^[31].

Czego wciąż nie wiadomo

• Czy NAD+ podawany we wlewie w ogóle działa w zastosowaniach, w których się go sprzedaje. Nie istnieje żadne randomizowane badanie kontrolowane placebo z dożylnym NAD+ pod kątem dobrego samopoczucia czy starzenia się; jedyne badania kontrolowane placebo to dwa małe chińskie badania w niewydolności serca ^[32], ^[33], ^[49], ^[50].
• Jaka ilość byłaby właściwa. Ilości stosowane w klinikach nie pochodzą z badania ustalającego dawkę ^[2].
• Jak długo wstrzyknięty NAD+ utrzymuje się w organizmie. Okresu półtrwania nie zmierzono dla żadnej drogi podania ^[2].
• Czy połknięty NAD+ wchłania się w nienaruszonej postaci. Nie ma na ten temat żadnych danych z badań u ludzi, a wielkość, ładunek i hydrofilowość cząsteczki przemawiają przeciwko temu ^[1].
• Czy poziom we krwi mówi cokolwiek o tkankach. NAD+ w mózgu wzrósł dopiero po czterech tygodniach, a różnice między osobami były duże ^[13].
• Co dzieje się po upływie roku. Najdłuższy okres leczenia w literaturze to 26 tygodni na ramię badania, w rzadkiej chorobie dziedzicznej ^[34].
• Spraye do nosa, plastry i wstrzyknięcia podskórne. Na temat żadnej z tych form nie opublikowano wyników, choć istnieją zarejestrowane badania ^[3], ^[54].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Kroplówki i zastrzyki z NAD+ nie mają profilu działań niepożądanych w takim sensie, w jakim ma go lek dopuszczony do obrotu w Europie czy Ameryce, bo badań, które by go ustaliły, nie przeprowadzono. Istnieje kilka małych opisów kroplówek, a na temat zastrzyków podskórnych nie ma niczego.

Co wiadomo o tolerancji

• Objawy podczas kroplówki były na tyle częste, że wlew spowalniano. W przeglądzie dokumentacji prowadzonym przez firmę oferującą wlewy każda z sześciu osób, które otrzymały NAD+, zgłaszała w trakcie kroplówki umiarkowane do ciężkich skurcze żołądka, biegunkę, nudności, wymioty, przyspieszone tętno, ból gardła, uczucie zatkanego nosa i ucisk w klatce piersiowej. Wszystko to ustępowało, gdy tylko kroplówka się kończyła. Wlewy NR wywoływały u pięciu z ośmiu osób łagodne mrowienie języka, żuchwy i ramienia oraz łagodne skurcze ^[6].
• Ten raport jest słabym dowodem zarówno za, jak i przeciw. Był retrospektywny, nie miał grupy kontrolnej, zaślepienia ani skali oceny objawów i napisali go pracownicy firmy sprzedającej wlewy. Wskaźniki wątrobowe i nerkowe, hormon tyreotropowy (TSH) i wskaźnik stanu zapalnego hsCRP się nie zmieniły ^[6].
• Badanie firmowe pokazało ten sam obraz. W preprincie sfinansowanym przez producenta preparatu z NR większość osób otrzymujących kroplówkę z NAD+ oceniała swój komfort jako niski i opisywała nudności, ból głowy, niepokój, parcie na stolec, ucisk w klatce piersiowej i uderzenia gorąca. Po kroplówce wzrosła u nich liczba białych krwinek, czego nie obserwowano przy NR ani przy roztworze soli ^[51].
• Kroplówki spowalniały same osoby, które je otrzymywały. W obu raportach osoby otrzymujące NAD+ mogły same ustawiać szybkość wlewu. Ich kroplówki trwały średnio 97 minut wobec 37 przy NR w przeglądzie dokumentacji oraz 182,9 minuty wobec 127,2 w preprincie ^[6], ^[51]. Żadne badanie nie porównało stałych szybkości wlewu, więc popularne twierdzenie, że szybsza kroplówka wywołuje więcej objawów, opiera się na tym samodzielnym dostosowywaniu, a nie na teście.
• Badanie z sześciogodzinnym wlewem niczego nie zaobserwowało. U ośmiu zdrowych mężczyzn, którzy otrzymali powolną kroplówkę ze stałą szybkością, nie stwierdzono działań niepożądanych. Jeden wlew u ośmiu osób, bez obserwacji dłuższej niż osiem godzin, nie jest jednak wynikiem dotyczącym bezpieczeństwa ^[2].
• Chińskie badanie w niewydolności serca nie odnotowało prawie niczego. Spośród 90 pacjentów otrzymujących dopuszczony do obrotu preparat w zastrzykach jeden zgłosił łagodne zawroty głowy, które minęły po mniej więcej godzinie; w grupie placebo jedna osoba zgłosiła dyskomfort w klatce piersiowej ^[49]. Chińska ulotka wymienia sporadyczną suchość w ustach, nudności, zawroty głowy i kołatanie serca ^[50], ^[53].
• Formy połykane były dobrze tolerowane. W 33 badaniach u ludzi NR i NMN były na ogół dobrze tolerowane przez tygodnie lub miesiące, w badanych ilościach i przez badany czas ^[3].
• Wysoka dawka NR lekko przesunęła jeden parametr krwi. Przy najwyższej dawce dobowej sprawdzonej u ludzi homocysteina w surowicy na początku nieznacznie wzrosła. Rozkład nikotynamidu zużywa grupy metylowe, więc stałe wysokie spożycie uszczupla ich zapas ^[20].
• W amerykańskiej bazie zgłoszeń działań niepożądanych przybywa raportów. Pod nazwą produktu „NAD” zarejestrowano 44 zgłoszenia, z czego 28 zakwalifikowano jako poważne. Rybozyd nikotynamidu miał 36 zgłoszeń, w tym 21 poważnych. Skupiają się w latach 2025 i 2026 ^[35].

Same te zgłoszenia niczego nie dowodzą. Są dobrowolne, nie potwierdzają związku przyczynowego i nie wiadomo, do jakiej liczby użytkowników je odnieść. W większości z nich NAD+ figuruje jako coś, co dana osoba przyjmowała dodatkowo, a nie jako podejrzana przyczyna: dotyczy to 64 z 76 zgłoszeń pod trzema sprawdzonymi nazwami. Działa to też w drugą stronę: substancje sprzedawane poza regulowanym systemem leków rzadko w ogóle generują zgłoszenia ^[35].

Dwie kolejne wątpliwości pochodzą z dokumentów samych urzędów. Europejscy eksperci ds. bezpieczeństwa żywności napisali w 2021 roku, że dane doświadczalne wskazują na kilka dróg, którymi nikotynamid lub jego prekursory mogłyby wywoływać niepożądane skutki przy spożyciu znacznie przekraczającym potrzeby organizmu ^[36].

W badaniu na szczurach, na którym opiera się opinia o NMN z 2026 roku, zaobserwowano wpływ na narządy rozrodcze. Kobiety w ciąży i karmiące piersią są wyłączone z obu pozytywnych ocen europejskich ^[37], ^[11].

Wreszcie kroplówka niesie ryzyka, które nie mają nic wspólnego z jej zawartością: zakażenie w miejscu wkłucia, zapalenie żyły, obciążenie płynami oraz błędy przy przygotowaniu i sterylizacji roztworu ^[33].

Ból i pieczenie w miejscu wstrzyknięcia oraz uderzenia gorąca

Wiele osób pyta, dlaczego zastrzyk z NAD+ piecze lub kłuje. Uczciwa odpowiedź brzmi: nikt tego nie zbadał. Żadne opublikowane badanie u ludzi nie opisuje bólu, pieczenia ani kłucia po wstrzyknięciu NAD+ pod skórę lub do mięśnia ^[54].

Jedno zarejestrowane badanie ma zmierzyć właśnie to. Porównuje NAD+, NR i zwykłą wodę bakteriostatyczną podawane pod skórę, do mięśnia lub bezpośrednio do żyły, a głównym mierzonym wynikiem jest standardowy kwestionariusz bólu wypełniany minutę po wstrzyknięciu. Miało się zakończyć w czerwcu 2025 roku, a do 9 października 2026 roku nie opublikowano żadnych wyników ^[54].

Amerykańska baza zgłoszeń działań niepożądanych zawiera trzy zgłoszenia z dolegliwościami w miejscu wstrzyknięcia u osób, które wymieniły NAD+ wśród przyjmowanych preparatów. W każdym z nich jako podejrzaną przyczynę wskazano inny wstrzykiwany lek, a NAD+ tylko jako coś, co przyjmowano dodatkowo ^[35].

Jedyne bezpośrednie obserwacje tkanek pochodzą z badań na zwierzętach. W testach bezpieczeństwa chińskiego preparatu powtarzane wstrzyknięcia do mięśni szczurów powodowały uszkodzenia w miejscu wstrzyknięcia i w pobliskim nerwie kulszowym, które zagoiły się po zaprzestaniu wstrzyknięć. W tym samym programie wyższe pojedyncze dawki przyspieszały u psów tętno i obniżały ciśnienie krwi ^[55].

Uderzenia gorąca i zaczerwienienie opisywano wyłącznie przy kroplówkach. Osoby otrzymujące kroplówkę z NAD+ opisywały w firmowym preprincie uderzenia gorąca ^[51]. W amerykańskiej bazie wśród najczęstszych reakcji zgłoszonych pod nazwą „NAD” są zaczerwienienie skóry (5 zgłoszeń) i uderzenia gorąca (2 zgłoszenia), bez dowodu związku przyczynowego ^[35]. W preprincie słowa „burning” (pieczenie) i „slightly painful” (lekko bolesne) padły z ust osób otrzymujących kroplówkę z NR, a nie z NAD+ ^[51].

Barwa roztworu

Lekko żółty odcień roztworu NAD+ często uznaje się za oznakę, że preparat się zepsuł. Nie udało się znaleźć żadnego opublikowanego badania, które wiązałoby żółte zabarwienie roztworu NAD+ z jego rozkładem ^[56], ^[57], ^[59].

Producent laboratoryjnego NAD+ podaje w specyfikacji, że roztwór jego produktu może być „colorless to faintly yellow” (od bezbarwnego do lekko żółtego), więc słabe zabarwienie może mieścić się w normie. Postać zredukowana, NADH, to inna substancja: jej proszek jest od białego do jasnożółtego i pochłania światło o długości fali, przy której NAD+ go nie pochłania ^[58], ^[59]. Więcej na ten temat zawiera strona o żółknięciu NAD+.

Przechowywanie rozpuszczonego roztworu

Nie udało się znaleźć danych o trwałości NAD+ przygotowanego do wstrzykiwań, ani w wodzie jałowej, ani w wodzie bakteriostatycznej, i żadne źródło nie podaje, że taką fiolkę trzeba trzymać w lodówce ^[57]. To, co wiadomo, pochodzi z badań NAD+ o czystości laboratoryjnej i z prac chemicznych.

• Kwas i zasada. Między pH 2 a pH 7 NAD+ rozkłada się powoli i w stałym tempie, a w silnie zasadowym środowisku tysiące razy szybciej ^[56].
• Ciepło i bufor. Ciepło przyspiesza rozkład, o około 11 procent na każdy stopień w zmierzonym zakresie od 60 do 100 °C. Przyspieszają go także fosforany ^[56]. W 43-dniowym teście w lekko zasadowym roztworze w temperaturze 19 °C NAD+ w buforze Tris stracił około 4 procent, a w buforze HEPES rozłożył się niemal całkowicie ^[59].
• Przechowywanie roztworów laboratoryjnych w chłodzie. W rozcieńczonym kwasie NAD+ nie wykazał ubytku po tygodniu w temperaturze 4 °C ani −85 °C, ale w −20 °C stracił około 15 procent ^[56]. Jeden z producentów podaje co najmniej dwa tygodnie w 0 °C dla roztworów obojętnych lub lekko kwaśnych oraz co najmniej sześć miesięcy w −70 °C dla porcji jednorazowych o pH od 2 do 6 ^[57].
• Światło i wilgoć. Ten sam producent opisuje roztwory jako wrażliwe na światło, a proszek jako silnie pochłaniający wilgoć ^[57].

Te liczby dotyczą odczynników laboratoryjnych w ściśle określonych roztworach, które ich producenci oznaczają jako nieprzeznaczone do produkcji leków. Nie mówią, jak długo fiolka przygotowana do wstrzykiwań pozostaje jałowa i nienaruszona ^[57].

Dlaczego ta strona nie podaje dawek

NAD+ jest w Chinach dopuszczonym do obrotu lekiem na receptę w postaci zastrzyków ^[49], ^[50], ^[53]. Jeśli lek jest dopuszczony do obrotu, o jego dawkowaniu decydują oficjalna informacja o leku oraz lekarz lub farmaceuta, który się nim zajmuje, a nie strona informacyjna.

Żadne badanie nie ustaliło dawki NAD+ do wstrzykiwań ani wlewów, a ilość zastosowaną w jedynym pomiarze kroplówki u ludzi przejęto z klinik ^[2]. Nie istnieje więc oparta na dowodach tabela dawkowania zastrzyków z NAD+. Ilości stosowane w opisanych wyżej badaniach dobrano na potrzeby tych badań i nie można ich przenieść na zdrowego czytelnika. Ta strona nie podaje żadnych ilości, stężeń, harmonogramów ani instrukcji, w żadnym kierunku.

Podskórnie, domięśniowo czy dożylnie: co stosowano w badaniach

• Do żyły. Prawie wszystkie dane z badań u ludzi dotyczące samego NAD+ pochodzą z kroplówek: z sześciogodzinnego badania pilotażowego, z przeglądu dokumentacji, z firmowego preprintu i z dwóch chińskich badań w niewydolności serca ^[2], ^[6], ^[51], ^[49], ^[50]. Kilka chińskich badań szpitalnych zarejestrowanych w ostatnich latach również stosuje kroplówki ^[54].
• Do mięśnia. Dopuszczony do obrotu chiński preparat jest według ulotki przeznaczony do wstrzykiwań domięśniowych ^[53]. Jedno zarejestrowane chińskie badanie w nagłej głuchocie planowało tę drogę podania i nie opublikowało wyników ^[54]. Stosowano ją też w testach bezpieczeństwa tego samego preparatu na zwierzętach ^[55].
• Pod skórę. Żadne opublikowane badanie u ludzi nie podawało NAD+ w ten sposób. Jedynym zarejestrowanym badaniem jest opisane wyżej badanie bólu przy wstrzyknięciu, które nie przedstawiło wyników ^[54].
• Doustnie. Drogę doustną reprezentują niemal wyłącznie prekursory NR i NMN, opisane wyżej przy badaniach. Nie ma danych z badań u ludzi, czy połknięty sam NAD+ wchłania się w nienaruszonej postaci ^[3], ^[1].

Żadne badanie nie porównało tych dróg podania pod kątem jakiegokolwiek odczuwalnego efektu. Jedyne bezpośrednie porównanie dwóch kroplówek wykazało więcej NAD+ we krwi po kroplówce z NR niż po kroplówce z NAD+ ^[51].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

• 1906 – cząsteczka zostaje opisana w ekstrakcie z drożdży jako kozymaza ^[1].
• 2010 – 8 grudnia 2010 roku zostaje zatwierdzona ulotka chińskiego NAD+ w zastrzykach ^[53].
• 2016–2020 – ukazują się pierwsze badania kontrolowane połykanego NR, w tym negatywny wynik dotyczący insuliny ^[38], ^[14].
• 2019 – ukazuje się jedyne badanie farmakokinetyczne wlewu NAD+ u ludzi ^[2].
• 2020 – Unia Europejska dopuszcza chlorek NR jako nową żywność, wyłącznie w suplementach ^[11].
• 2021–2023 – pojawiają się badania NMN, z których jedno jest publicznie kwestionowane, bo jego grupy nie były porównywalne ^[15], ^[16].
• 2026 – cztery przełomowe wydarzenia: przegląd systematyczny 113 prac, pozytywna opinia europejska o NMN, dowody, że formy połykane działają za pośrednictwem bakterii jelitowych, oraz kontrolowane placebo chińskie badanie dopuszczonego preparatu w zastrzykach w niewydolności serca ^[3], ^[37], ^[5], ^[49].

Tabelę sprawdzono po raz pierwszy 7 września 2026 roku. Tam, gdzie podaje „nie sprawdzono”, nie przeszukiwano żadnego rejestru krajowego i nie formułuje się żadnego twierdzenia. Najpewniejszym punktem jest sytuacja w USA: dwa wyszukiwania w bazie dopuszczeń zwróciły wynik „No matches found” (brak wyników), a powtórzone 9 października 2026 roku dały ten sam wynik ^[7].

Wiersz dotyczący Chin dodano 9 października 2026 roku. Preparat to liofilizowany proszek NAD+ do sporządzania zastrzyków, zarejestrowany pod numerami dopuszczenia H41024721 i H41025094. Jego ulotka wymienia leczenie wspomagające przy niskiej liczbie białych krwinek, chorobie wieńcowej i zapaleniu mięśnia sercowego ^[52], ^[53].

Bazy danych samego chińskiego urzędu nie dało się przeszukać automatycznie. Wpis opiera się więc na dwóch opublikowanych badaniach, które przytaczają numer dopuszczenia, na wykazie produktów producenta i na ulotce w postaci, w jakiej podaje ją fachowa baza danych o lekach ^[49], ^[50], ^[52], ^[53].

Amerykańskich etykiet, które wymieniają „nadide” jako składnik, jest 44 i wszystkie dotyczą homeopatycznych preparatów bez recepty. Każda zawiera informację, że jej deklaracje nie zostały ocenione ^[40].

Jeszcze jedna kwestia należy do tego miejsca, bo często przedstawia się ją na odwrót. NAD+ nie figuruje na amerykańskiej liście substancji farmaceutycznych, które mogą stwarzać istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Nie ma go też na liście substancji dozwolonych do sporządzania leków recepturowych ^[42], ^[43].

Nieobecność na obu listach oznacza, że nigdy go nie oceniono, a nie, że oceniono go i uznano za bezpieczny.

Antydoping

Substancja nie jest wymieniona na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Wyszukiwanie pełnotekstowe haseł nikotynamid, NAD, rybozyd, mononukleotyd, niacyna i dinukleotyd nie daje żadnego wyniku ^[8].

Inaczej jest z metodą. Sekcja M2.2 zakazuje przez cały czas „intravenous infusions and/or injections of more than a total of 100 mL per 12-hour period except for those legitimately received in the course of hospital treatments, surgical procedures or clinical diagnostic investigations” (wlewów dożylnych i/lub wstrzyknięć o łącznej objętości powyżej 100 ml w ciągu 12 godzin, z wyjątkiem podanych zasadnie w ramach leczenia szpitalnego, zabiegów chirurgicznych lub diagnostyki klinicznej) ^[8].

Zwykłe kroplówki z NAD+ mają znacznie większą objętość, a wlew „wellness” nie mieści się w tym wyjątku.

Klasa S0, czyli klauzula zbiorcza, obejmuje wyłącznie substancje, których żaden rządowy urząd ds. zdrowia nie dopuścił obecnie do stosowania terapeutycznego u ludzi. NAD+ nie jest wymieniony na liście, a wobec chińskiego dopuszczenia nie spełnia już tego warunku ^[8], ^[53]. W przypadku połykanego NR i NMN przepis o metodzie nie ma zastosowania: tabletka nie jest wlewem ^[8]. Więcej szczegółów zawiera strona peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

W praktyce najbliższym sąsiadem jest glutation. To druga wytwarzana przez organizm substancja, którą sprzedaje się w kroplówkach kosmetycznych lub „wellness” obok peptydów badawczych, i podobnie jak NAD+ jest cząsteczką, którą organizm i tak wytwarza w każdej komórce.

5-Amino-1MQ to ciekawe przeciwieństwo. Działa na tym samym szlaku witaminy B3, ale od drugiego końca: zamiast dostarczać prekursor, blokuje enzym, który metyluje nikotynamid ^[46].

MOTS-c to sąsiad, obok którego NAD+ najczęściej stoi na półce, choć niewiele je łączy. Jeden jest łańcuchem 16 aminokwasów, który organizm koduje w swoich mitochondriach ^[47], drugi nie zawiera żadnego aminokwasu ^[1].

Częste nieporozumienia

• „NAD+ to peptyd”. Nie zawiera żadnego aminokwasu ani wiązania peptydowego. To dwa nukleotydy połączone mostkiem fosforanowym, 663,43 g/mol. Pomyłka bierze się wyłącznie z kanału sprzedaży: substancję oferują te same katalogi co peptydy badawcze, i przylgnęła do niej ta sama etykieta ^[1].
• „NAD+, NMN, NR i niacyna to w zasadzie to samo”. Tworzą łańcuch, ale różnią się wielkością, drogą podania i statusem prawnym, przy masach 663, 334, 255 i 122 g/mol. NADH, postać zredukowana, to piąta substancja. Niemal wszystkie dane z badań u ludzi dotyczą NR i NMN, więc badanie tych substancji niczego nie dowodzi w sprawie kroplówki ^[48], ^[3].
• „Kroplówka napełnia komórki NAD+”. Jedyny pomiar u ludzi mówi co innego. Przez pierwsze dwie godziny sześciogodzinnego wlewu NAD+ we krwi w ogóle nie wzrósł, a substancje pojawiające się w moczu odpowiadały rozkładaniu cząsteczki ^[2].
• „Kroplówka jest lepsza od tabletki, bo omija jelita”. Dane wskazują raczej na coś przeciwnego. Bakterie jelitowe przekształcają NR i NMN w kwas nikotynowy, a tylko kwas nikotynowy silnie podnosił NAD+ we krwi badanej poza organizmem. Jeśli to się potwierdzi, ominięcie jelit oznacza ominięcie mechanizmu ^[5].
• „Więcej NAD+ to z pewnością lepiej”. Biologia mówi, że niekoniecznie. Komórki nowotworowe zależą od enzymu, który odzyskuje NAD+, a jego inhibitory rozwija się jako leki przeciwnowotworowe. W jednym modelu mysim NR zwiększył częstość guzów i ich przerzuty do mózgu. Nic z tego nie dowodzi szkody u ludzi, ale podważa samo założenie ^[31], ^[30].
• „Nie ma go na liście dopingowej, więc w sporcie nie ma problemu”. Substancji na liście nie ma. Metoda jest. Wlewy powyżej 100 mililitrów na 12 godzin są zabronione przez cały czas poza leczeniem szpitalnym, zabiegami chirurgicznymi i diagnostyką kliniczną, niezależnie od tego, co w nich rozpuszczono ^[8].

Najczęściej zadawane pytania

Czy NAD+ jest peptydem?

Nie. NAD+ to dinukleotyd, czyli koenzym zbudowany z dwóch nukleotydów połączonych mostkiem fosforanowym, o masie 663,43 g/mol. Nie zawiera aminokwasów ani wiązań peptydowych. Pojawia się obok peptydów, bo sprzedaje się go w zastrzykach tymi samymi kanałami, a nie dlatego, że należy do tej samej klasy chemicznej.

Co dzieje się z NAD+ podanym we wlewie dożylnym?

W jedynym pomiarze u ludzi ośmiu zdrowych mężczyzn otrzymało NAD+ w kroplówce trwającej sześć godzin. Przez pierwsze dwie godziny poziom NAD+ we krwi w ogóle nie wzrósł, co autorzy tłumaczą tym, że cząsteczka była usuwana równie szybko, jak napływała. Pod koniec kroplówki był o 398 procent wyższy niż na początku i dwie godziny później wciąż pozostawał podwyższony. Substancje wykryte w moczu odpowiadały rozkładaniu NAD+ przez enzymy.

Czy jakieś badanie wykazało, że wlewy NAD+ działają?

Nie w zastosowaniach, w których się je sprzedaje. Żadne randomizowane badanie kontrolowane placebo nie sprawdzało kroplówek z NAD+ pod kątem dobrego samopoczucia czy starzenia się. Dwa małe chińskie badania podawały dopuszczony do obrotu NAD+ w zastrzykach osobom z niewydolnością serca, obok ich zwykłego leczenia: w jednym po miesiącu nieco poprawił się wskaźnik pracy serca jako pompy, w drugim nie stwierdzono istotnej różnicy. Przegląd z 2026 roku zalicza dożylne terapie długowieczności do metod eksperymentalnych.

Czy NAD+, NMN i NR to to samo?

Nie. To ogniwa jednego łańcucha, ale różnią się wielkością, drogą podania i statusem prawnym: NAD+ ma 663 g/mol, NMN 334, a NR 255. Nikotynamid, jedna z form witaminy B3, jest jeszcze mniejszy i ma 122. Niemal wszystkie dane z kontrolowanych badań u ludzi dotyczą NR i NMN przyjmowanych doustnie.

Czy prekursory NAD+ podnoszą poziom NAD+ w organizmie?

Tak, te połykane podnoszą. W ośmiotygodniowym badaniu NAD+ we krwi pełnej wzrósł o 22, 51 i 142 procent przy trzech rosnących dawkach NR. Wzrost jest powolny: poziom we krwi stabilizuje się po około dwóch tygodniach, a w mózgu mierzalny wzrost pojawił się dopiero po czterech tygodniach, przy dużych różnicach między osobami.

Czy badania prekursorów NAD+ poprawiły coś, co dałoby się odczuć?

Rzadko i niespójnie. Przegląd 33 badań u ludzi wykazał wiarygodne efekty biochemiczne, ale mieszane wyniki dotyczące sprawności, metabolizmu i naczyń krwionośnych, często bez żadnego efektu. Dwanaście tygodni przyjmowania NR nie poprawiło wrażliwości na insulinę u 40 mężczyzn z otyłością, a dziesięć tygodni nie poprawiło funkcji poznawczych u 20 starszych osób.

Jakie skutki uboczne mają zastrzyki i wlewy NAD+?

Opublikowane opisy dotyczą wyłącznie kroplówek. W przeglądzie dokumentacji firmy oferującej wlewy każda z sześciu osób, które otrzymały NAD+, miała umiarkowane do ciężkich dolegliwości żołądkowo-jelitowe, szybsze tętno i ucisk w klatce piersiowej, ustępujące po zakończeniu kroplówki; osoby te spowalniały wlew, który trwał przez to średnio 97 minut wobec 37 minut przy NR. Preprint sfinansowany przez firmę opisuje nudności, ból głowy, ucisk w klatce piersiowej i uderzenia gorąca. Na temat zastrzyków podskórnych i domięśniowych nic nie opublikowano.

Dlaczego zastrzyk z NAD+ piecze lub kłuje?

Żadne badanie tego nie zmierzyło. Nie ma opublikowanych danych z badań u ludzi o bólu, pieczeniu czy kłuciu po wstrzyknięciu NAD+ pod skórę lub do mięśnia, a amerykańska baza zgłoszeń działań niepożądanych nie zawiera żadnego zgłoszenia dotyczącego miejsca wstrzyknięcia, w którym NAD+ wskazano jako podejrzaną przyczynę. Zarejestrowane badanie, którego głównym mierzonym wynikiem jest ból przy wstrzyknięciu, nie opublikowało wyników. U szczurów wstrzyknięcia domięśniowe powodowały miejscowe uszkodzenia tkanek, które się zagoiły.

Jak długo NAD+ utrzymuje się w organizmie po zastrzyku lub kroplówce?

Dokładnie tego nikt nie wie, bo nie zmierzono okresu półtrwania ani po kroplówce, ani po zastrzyku. Podczas sześciogodzinnej kroplówki poziom NAD+ we krwi przez dwie godziny się nie zmieniał, potem wzrósł i wciąż był podwyższony dwie godziny po jej zakończeniu, kiedy przestano pobierać próbki. W doświadczeniach na hodowlach komórek enzymy działające poza komórkami tną NAD+ na mniejsze fragmenty, zanim komórki go przyjmą.

Czy w badaniach NAD+ podaje się pod skórę, do mięśnia czy do żyły?

Prawie wszystkie dane z badań u ludzi dotyczą kroplówek dożylnych. Dopuszczony do obrotu chiński preparat jest według ulotki przeznaczony do wstrzykiwań domięśniowych, a jedno zarejestrowane chińskie badanie planowało tę drogę podania, ale nie przedstawiło żadnych wyników. Żadne opublikowane badanie u ludzi nie podawało NAD+ pod skórę; jedno zarejestrowane badanie porównuje wszystkie trzy drogi pod kątem bólu przy wstrzyknięciu i również nie przedstawiło wyników.

Czy NAD+ trzeba przechowywać w lodówce?

Nie udało się znaleźć żadnego badania gotowych fiolek NAD+ do wstrzykiwań, więc nie ma dla nich sprawdzonego okresu trwałości. W przypadku NAD+ o czystości laboratoryjnej chemia jest znana: najlepiej zachowuje się w roztworze obojętnym lub lekko kwaśnym, szybko rozkłada się pod wpływem ciepła i w roztworze zasadowym, a do tego jest wrażliwy na światło. Jeden z producentów podaje co najmniej dwa tygodnie w temperaturze 0 °C i co najmniej sześć miesięcy po zamrożeniu w −70 °C.

Dlaczego roztwór NAD+ zrobił się żółty?

Żadne opublikowane badanie nie wiąże żółtego zabarwienia roztworu NAD+ z jego rozkładem. Specyfikacja jednego z producentów laboratoryjnego NAD+ dopuszcza roztwór od bezbarwnego do lekko żółtego, więc samo słabe zabarwienie niewiele mówi. Postać zredukowana, NADH, to inna substancja i sama ma żółtawy odcień. Szerzej omawia to osobna strona o żółknięciu NAD+.

Czy NAD+ jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu jako lek?

Z tego, co udało się ustalić, tylko w Chinach. Tam NAD+ w zastrzykach jest dopuszczony do leczenia wspomagającego przy niskiej liczbie białych krwinek, chorobie wieńcowej i zapaleniu mięśnia sercowego. Wyszukiwanie w amerykańskiej bazie dopuszczeń haseł „nadide” i „nicotinamide adenine dinucleotide” zwróciło 9 października 2026 roku wynik „No matches found” (brak wyników), a dopuszczenia nie znaleziono też w Europie, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Australii ani Szwajcarii.

Czy da się zmierzyć poziom NAD+, żeby sprawdzić, czy działa?

Taki test mierzy NAD+ we krwi. Czy odzwierciedla to ilość w mięśniach, mózgu lub wątrobie, pozostaje niewyjaśnione. W jednym badaniu poziom w mózgu wzrósł dopiero po czterech tygodniach, podczas gdy we krwi ustabilizował się już po dwóch, a w badaniu w chorobie Parkinsona metabolizm mózgu zmienił się tylko u osób, u których poziom w mózgu rzeczywiście wzrósł.

Czy NAD+ jest zakazany w sporcie?

Sama substancja nie jest wymieniona na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Zakazana jest jednak metoda: wlewy i wstrzyknięcia powyżej 100 mililitrów na 12 godzin są zabronione przez cały czas, chyba że podano je zasadnie w ramach leczenia szpitalnego, zabiegu chirurgicznego lub diagnostyki klinicznej. Zwykłe kroplówki z NAD+ przekraczają tę objętość. Tabletek z NR lub NMN to nie dotyczy.

Jak cytować tę stronę

Każdy fakt na tej stronie sprawdzono 7 września 2026 roku i tego samego dnia przeprowadzono każde wyszukiwanie w rejestrach, na którym opiera się tabela statusu. W przypadku substancji sprzedawanej poza systemem dopuszczonych leków data sprawdzenia jest równie ważna jak sam tekst. Wersja 1.1 z 9 października 2026 roku dodała chińskie dopuszczenie, ustalenia dotyczące miejsca wstrzyknięcia, przebieg w organizmie w czasie, drogi podania, barwę i przechowywanie; na jej potrzeby powtórzono wyszukiwanie w amerykańskiej bazie dopuszczeń, pozostałych wyszukiwań w rejestrach nie powtarzano.

myPeptides Research & Editing. (2026). NAD+: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.1, 9 października 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/nad

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; pełny rejestr znajduje się pod adresem peptydy.