Tymalina: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Tymalina nie jest pojedynczą cząsteczką, lecz mieszaniną peptydów pozyskiwanych z grasicy cieląt. W Rosji jest dopuszczona do obrotu jako lek na receptę, a na żadnym innym rynku sprawdzonym na potrzeby tej strony nie jest. Nie ma określonej struktury, a więc nie ma też wzoru, numeru rejestrowego ani własnego wpisu w bazach danych. Identyfikator, który krąży pod jej nazwą w listach peptydów, należy do innej substancji. Twierdzenia na jej temat opierają się na niewielkim zbiorze niezarejestrowanych prac, opublikowanych głównie po rosyjsku przed 2000 rokiem przez zespół, który ją opracował.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• To wyciąg, a nie zdefiniowany peptyd. Surowcem jest grasica cieląt i bydła w wieku poniżej jednego roku, przetwarzana tak, by duże białka uległy rozkładowi, a zachowały się fragmenty mniejsze niż 10 kDa ^[1], ^[2].
• Identyfikator podawany w katalogach peptydów należy do innej substancji. Zapytanie o tę nazwę w PubChem prowadzi do wpisu 3085284 zatytułowanego Nonathymulin, który opisuje tymulinę: zdefiniowany peptyd z dziewięciu aminokwasów o wzorze C33H54N12O15, masie 858,9 i numerze rejestrowym 63958-90-7 ^[3].
• Nigdy nie nadano jej kodu międzynarodowego. Rosyjska ulotka podaje jedynie kod grupy L03AX, pod którym indeks WHO wymienia 23 substancje – tej wśród nich nie ma ^[4], ^[5].
• Dopuścił ją do obrotu jeden kraj. Rosja zarejestrowała ją radzieckim zarządzeniem ministerialnym z 10 listopada 1982 roku i odnowiła pozwolenie 21 czerwca 2024 roku, jako lek na receptę. Pięć sprawdzeń rejestrów w innych krajach 17 września 2026 roku nie przyniosło wyników, choć za każdym razem odnaleziono substancję kontrolną ^[4], ^[2], ^[6], ^[7], ^[8].
• Twierdzenie o wydłużaniu życia opiera się na jednej pracy, opublikowanej dwukrotnie, po rosyjsku w 2002 roku i po angielsku w 2003 roku. W jej większej części 94 osoby podzielono na cztery grupy, czyli po 22 do 24 w każdej ^[2], ^[9].
• Jedyne badanie u pacjentów szpitalnych nie osiągnęło głównych punktów końcowych, p = 0,41 i p = 0,43, przy 80 pacjentach w jednym ośrodku ^[10].

Czym jest Tymalina

Tymalina to wyciąg z narządu. Grasicę cieląt i młodego bydła przetwarza się tak, by duże białka uległy rozbiciu, a krótkie peptydy przetrwały; twórcy podają granicę 10 kDa. To, co zostaje, jest mieszaniną, i właśnie ta mieszanina jest produktem ^[2], ^[1].

Jest to więc coś zupełnie innego niż peptydy, obok których zwykle się ją wymienia, bo tamte są pojedynczymi cząsteczkami o określonej sekwencji. Tymalina nie ma sekwencji, którą można by podać, ponieważ nie jest jedną substancją, lecz wieloma, w proporcjach zależnych od serii produkcyjnej ^[2].

Później wyizolowano z niej trzy krótkie peptydy i opracowano na ich podstawie osobne preparaty: dipeptydy Glu-Trp i Lys-Glu oraz tripeptyd Glu-Asp-Pro. Są to zdefiniowane cząsteczki; wyciąg, z którego pochodzą, nie jest ^[13].

Opracowali ją Wiaczesław Morozow i Władimir Chawinson w Wojskowej Akademii Medycznej w Leningradzie, a później w Petersburskim Instytucie Bioregulacji i Gerontologii – instytucji, która w całej literaturze występuje jednocześnie jako sponsor, autor i orędownik ^[2].

Najważniejsze dane

Jak działa

Mechanizmu działania nie ustalono, a w przypadku mieszaniny zwykłe narzędzia zawodzą: nie ma profilu wiązania z receptorami, bo nie ma pojedynczej cząsteczki, która mogłaby się wiązać ^[1].

• Ulotka opisuje efekt, a nie mechanizm. Stwierdza, że preparat przywraca zaburzoną reaktywność immunologiczną oraz reguluje liczbę limfocytów T i B i proporcje między nimi – to podsumowanie deklarowanego działania ^[1].
• Nie ma żadnych danych farmakokinetycznych. Sprawdzono trzy niezależne przedruki rosyjskiej ulotki i żaden nie zawiera części o tym, jak organizm wchłania, rozprowadza, przetwarza i wydala substancję ^[1].
• Współczesna hipoteza jest epigenetyczna. Mniej więcej od 2017 roku zespół twórców wysuwa hipotezę, że krótkie peptydy z wyciągu wiążą się w jądrze komórkowym z dwuniciowym DNA i z histonami, wpływając w ten sposób na to, które geny są odczytywane ^[14].
• Tę hipotezę sprawdzano na wyizolowanych peptydach, a nie na wyciągu. Praca z 2023 roku modeluje i mierzy Glu-Trp oraz Lys-Glu. Nie wykazano, by te peptydy docierały do jakiegokolwiek jądra komórkowego po wstrzyknięciu wyciągu człowiekowi ^[14].
• Badanie laboratoryjne opisuje zmianę markerów komórkowych. W hodowanych ludzkich krwiotwórczych komórkach macierzystych dwa markery niedojrzałości (CD44 i CD117) spadły dwu- do trzykrotnie, a marker dojrzałych limfocytów T (CD28) wzrósł 6,8-krotnie. Autorzy interpretują to jako ukierunkowanie komórek na różnicowanie ^[15].

Co wykazały badania

Większość dostępnych prac jest stara, niewielka i rosyjska, a liczbę publikacji łatwo pomylić z siłą dowodów ^[11].

Spośród 293 wpisów 254 są po rosyjsku, 30 po angielsku, 8 po ukraińsku i jeden po niemiecku, a w 100 jako autor występuje Chawinson lub Morozow ^[11].

Badanie, na którym opiera się twierdzenie o wydłużaniu życia

Kontrolowane badanie kliniczne Niemal całe to twierdzenie opiera się na jednej publikacji, złożonej z dwóch części: 94 kobiet w wieku od 66 do 94 lat z petersburskiego domu weteranów, obserwowanych w latach 1996–2001, oraz 152 kobiet i mężczyzn z Kijowa leczonych w latach 1992–1994 i obserwowanych do 1999 roku ^[2].

Te same dane ukazały się rok wcześniej po rosyjsku. Wersja angielska nie informuje, że jest publikacją wtórną, i w spisach literatury obie bywają liczone jako osobne dowody ^[9].

Projekt badania jest słaby właśnie tam, gdzie to najważniejsze. Część petersburska dzieli 94 osoby na cztery grupy po 22 do 24: placebo, ta substancja, epitalamina (preparat z szyszynki) oraz oba preparaty razem. Tylko jedna grupa sprawdza więc samą tę substancję. Praca nazywa badanie podwójnie zaślepionym, ale nie opisuje, jak przeprowadzono zaślepienie, ani sprawdzenia, czy zaślepienie zostało utrzymane ^[2].

Kontrolowane badanie kliniczne Jeszcze słabiej wypada opis statystyki. Praca podaje odsetki i krotności zmian odniesione do ogólnych progów (p mniejsze niż 0,03 i p mniejsze niż 0,001), bez przedziałów ufności, bez krzywych przeżycia i bez analizy czasu do zdarzenia. Wymienia sześć testów statystycznych, nie mówiąc, którego gdzie użyto, i nic nie podaje o osobach, które w ciągu sześciu do ośmiu lat odpadły z badania lub z którymi utracono kontakt, choć chodzi o grupę w wieku od 66 do 94 lat ^[2].

Czterdzieści cztery parametry mierzono w czterech grupach: 17 dotyczyło odporności, 8 hormonów, a 19 przemiany materii. Nie podano poprawki na wielokrotne porównania. Przy tylu porównaniach niektóre różnice pojawią się czysto przypadkowo ^[2].

Nie określono z góry głównego punktu końcowego, a zapytanie w rejestrze badań 17 września 2026 roku nie zwróciło żadnego wpisu, podczas gdy zapytanie kontrolne zwróciło 426 ^[12], ^[2].

Praca nie zawiera oświadczenia o zgodzie komisji etycznej, informacji o finansowaniu ani deklaracji konfliktu interesów. Autorzy opracowali tę substancję i kierowali stojącą za nią instytucją ^[2].

Dlaczego najczęściej cytowana liczba się nie broni

Bez randomizacji Najczęściej powtarzany wynik w ogóle nie pochodzi z randomizowanej części badania. Pochodzi z osobnej grupy 20 osób, dziesięciu kobiet i dziesięciu mężczyzn, które przez cały sześcioletni okres co roku otrzymywały tę substancję razem z epitalaminą. Liczba przypisywana tej substancji nie dotyczy więc jej samej ^[2].

Grupa ta stoi poza podziałem na cztery grupy, ma na starcie niższą średnią wieku, 79,4 wobec 80,2 roku, i obejmuje mężczyzn, podczas gdy grupy randomizowane składają się wyłącznie z kobiet. Mimo to porównuje się ją z tą samą grupą kontrolną ^[2].

Jest też problem głębszy niż niedopasowanie grup. Kto w szóstym roku nadal jest leczony, siłą rzeczy przeżył te sześć lat, więc długie przeżycie jest warunkiem tego leczenia, a nie tylko jego możliwym skutkiem. Ten mechanizm, nazywany błędem czasu nieśmiertelności (immortal time bias), systematycznie sprawia, że leczenie wygląda na ochronne, i dlatego takiej grupy nie można zestawiać z grupą kontrolną dobraną losowo ^[2].

Drugi wynik, w którym grupa porównuje się sama ze sobą

Kontrolowane badanie kliniczne Często cytowany wynik dotyczący chorób układu oddechowego to porównanie w obrębie jednej grupy. Przypis do tabeli mówi wprost, że oznaczenie wskazuje istotność względem wartości wyjściowej tej samej grupy, a nie względem grupy kontrolnej ^[2].

Na dodatek leczona grupa zaczynała z najwyższą wartością wyjściową spośród trzech. Gdy grupa przypadkiem startuje od wartości skrajnej, późniejsze pomiary same z siebie przesuwają się w stronę średniej, bez udziału jakiegokolwiek leczenia; statystycy nazywają to regresją do średniej. Nie podano tu bezpośredniego porównania między grupami, a mimo to literatura wtórna przedstawia tę zmianę jako efekt substancji ^[2].

Badanie u pacjentów szpitalnych

Badanie randomizowane, pojedynczo zaślepione W 2020 roku zespół z Czyty przeprowadził w jednym ośrodku badanie z udziałem 80 pacjentów hospitalizowanych z powodu ciężkiego COVID-19, w średnim wieku około 62 lat. Przydziałem do grup zajmował się niezależny statystyk, a grupa porównawcza otrzymywała sól fizjologiczną ^[10].

Badanie nie osiągnęło punktów końcowych, które samo wskazało jako główne. Dla czasu do poprawy klinicznej uzyskano p = 0,41, a dla wyniku badania obrazowego w 14. dniu p = 0,43. Badanie stało się szeroko cytowane dzięki wynikom drugorzędnym ^[10].

Grupy nie startowały z tego samego poziomu. Wentylację inwazyjną stosowano u 45,4 procent osób z grupy kontrolnej wobec 25 procent w grupie leczonej, p = 0,06, a wyjściowa liczba limfocytów również przemawiała na korzyść grupy kontrolnej: 0,89 ± 0,12 wobec 0,61 ± 0,09 razy dziesięć do potęgi dziewiątej na litr. Żadna z tych różnic nie jest formalnie istotna, ale w badaniu z udziałem 80 osób taka różnica w najsilniejszym czynniku rokowniczym jest poważnym czynnikiem zakłócającym, a nie podano żadnej korekty uwzględniającej tę różnicę ^[10].

Badania nigdy nie zarejestrowano z wyprzedzeniem i nie podano w nim obliczenia wielkości próby. Autorzy deklarują brak konfliktu interesów, choć jeden z nich kieruje instytutem, który opracował tę substancję ^[10], ^[12].

Niespójne dane Kolejna praca tego samego zespołu podaje w streszczeniu angielskim i rosyjskim dwie różne liczby zgonów w szpitalu dla tej samej grupy leczonej, a obie różnią się od liczby z raportu z 2021 roku ^[17], ^[10].

Badania laboratoryjne i na zwierzętach

Dane z badań na zwierzętach, niezależne Ukraiński zespół niezwiązany z twórcami badał gojenie ubytków kości żuchwy u 48 dorosłych szczurów w czterech grupach po dwanaście i opisał zmiany w miejscowych populacjach komórek odpornościowych w ciągu 28 dni, nie podając w streszczeniu wartości liczbowych ^[18], ^[19].

Dane laboratoryjne Zespół z Władywostoku użył preparatu jako punktu odniesienia, z którym porównywano inny produkt peptydowy; oba zwiększały wytwarzanie cytokin, czyli przekaźników układu odpornościowego, w hodowanych komórkach krwi, więc substancja była tu miarą, a nie przedmiotem badania. Niezależnie od tego modelowano oddziaływanie wyizolowanych dipeptydów z DNA i testowano w modelu zapalenia – to prace nad mechanizmem działania składników, a nie dowody dotyczące wyciągu ^[20], ^[14].

Czego wciąż nie wiadomo o Tymalinie

• Co organizm z nią robi. Nie ma danych o wchłanianiu, dystrybucji, okresie półtrwania ani wydalaniu u żadnego gatunku, a ulotka nie ma takiej części ^[1].
• Co rzeczywiście zawiera dana seria. Skład wynika z procesu produkcji, a nie ze specyfikacji; nie ma niezależnej analizy różnic między seriami, ani żadnej analizy fiolki sprzedawanej w internecie ^[2], ^[21].
• Czy układ odpornościowy na nią reaguje. Brak danych o immunogenności, mimo że wielokrotnie wstrzykuje się mieszaninę obcych białek ^[13].
• Czy jakikolwiek wynik u ludzi da się powtórzyć. Żaden zespół spoza postradzieckiego środowiska naukowego nigdy jej nie badał: nie ma prac z Europy Zachodniej, Ameryki Północnej, Australii, Japonii ani Chin ^[11].
• Co przewidywałaby współczesna hipoteza. Nikt nie wykazał, że krótkie peptydy docierają do jądra komórkowego po wstrzyknięciu wyciągu ^[14].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Dane o bezpieczeństwie są skąpe, a nie uspokajające: rosyjska ulotka wymienia jedno działanie niepożądane, opisane jednym słowem ^[1].

• Reakcje alergiczne to jedyne wymienione działanie niepożądane, bez określenia częstości i bez tabelarycznego zestawienia, jakiego dziś się oczekuje ^[1].
• Podano trzy przeciwwskazania: indywidualną nadwrażliwość, ciążę i karmienie piersią. Nie ma części o interakcjach z innymi lekami ^[1].
• Surowiec niesie teoretyczne ryzyko przeniesienia zakażeń. Twórcy sami to przyznają: materiał pochodzenia zwierzęcego może zawierać priony, czynniki zakaźne lub kwasy nukleinowe. Ich zapewnienie, że badania niczego takiego nie wykryły, pochodzi od samego producenta ^[2].
• Często cytowane zdanie nie jest wynikiem oceny bezpieczeństwa. Stwierdzenie, że preparat praktycznie nie ma skutków ubocznych, pochodzi z przeglądu napisanego przez zespół twórców i streszcza wrażenia, a nie zebrane dane o bezpieczeństwie ^[13].
• Amerykański regulator osobno zwrócił uwagę na reklamowanie preparatu dla dzieci. W liście z 2024 roku do sprzedawcy stwierdza, że szczególnie niepokoi go to, iż produkt reklamowano do stosowania u dzieci ^[21].
• Towar z szarego rynku to nie jest zarejestrowany produkt. To, co sprzedaje się w internecie, pozostaje poza jakimkolwiek farmaceutycznym systemem jakości, co w przypadku nieokreślonej mieszaniny ma większe znaczenie niż w przypadku syntetycznej cząsteczki ^[21].

Dlaczego ta strona nie podaje dawek

Ta strona nie podaje dla Tymaliny żadnych ilości, w żadnej jednostce, ani długości kuracji, odstępów między wstrzyknięciami czy schematów powtarzania. Tam, gdzie jest dopuszczona do obrotu, jest lekiem na receptę, a jej ulotka pozostawia decyzję lekarzowi przepisującemu ^[1].

Gdy preparat jest dopuszczony na jednym rynku i niedopuszczony wszędzie indziej, liczba na stronie informacyjnej działałaby jak instrukcja, a nie jak cytat, niezależnie od tego, czy pochodzi z ulotki, czy z tabeli w badaniu. To samo dotyczy rekonstytucji i wstrzykiwania. Nic na tej stronie nie zostało napisane po to, by to wykonywać ^[4].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Tymalina jest dopuszczonym lekiem w jednym kraju od 1982 roku i nigdzie indziej nie była oceniana. Nie było zachodniego programu badań fazy 1, 2 ani 3, ponieważ nigdy nie złożono zachodniego wniosku ^[2], ^[4].

Za osią czasu stoją: radzieckie zarządzenie nr 1008 z 10 listopada 1982 roku z rejestracją 82.1008.8, rosyjska rejestracja LS-000267 z 26 lutego 2010 roku, list ostrzegawczy z 7 lutego 2024 roku oraz obecna rejestracja z 21 czerwca 2024 roku, wydana bezterminowo firmie Samson-Med z Petersburga ^[2], ^[10], ^[21], ^[4].

Pięć z tych wpisów opiera się na zapytaniach do rejestrów wykonanych 17 września 2026 roku, za każdym razem równolegle z substancją kontrolną w tej samej bazie, więc pusty wynik oznacza rzeczywisty brak, a nie wadliwe zapytanie. Dwa wpisy są słabsze i zostały tak oznaczone: brytyjski rejestr zwraca wyniki tylko za pomocą skryptów, których nie udało się odczytać, a australijska baza produktów była tego dnia niedostępna, więc w całości dało się przeszukać jedynie australijski akt dotyczący klasyfikacji substancji ^[6], ^[7], ^[8], ^[22], ^[23], ^[24], ^[25].

Jako zarejestrowane w Rosji wskazanie ulotka podaje stany niedoboru odporności – to informacja o tym, co obejmuje pozwolenie, a nie o tym, co substancja faktycznie osiąga ^[1].

W Stanach Zjednoczonych nie figuruje na żadnej liście surowców farmaceutycznych zgłoszonych do sporządzania leków recepturowych w aptekach, nie ma więc legalnej drogi, by wytwarzać ją dla ludzi. W Niemczech sprowadzanie niedopuszczonego leku ogranicza się do zaopatrzenia pojedynczego pacjenta na receptę za pośrednictwem apteki, co nie obejmuje prywatnego importu. Zobacz czy peptydy są legalne i peptydy dopuszczone przez FDA ^[26], ^[6], ^[23].

Antydoping

Tymaliny nie wymieniono na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Przeszukanie pełnego tekstu 17 września 2026 roku dało tylko dwa zbliżone trafienia, oba dotyczące tymozyny β4 i jej pochodnych w kategorii S2.3 ^[27].

Załącznik do niemieckiej ustawy antydopingowej i australijski Poisons Standard dały ten sam wynik: figurują tam tymozyna β4 i somatropina, a ta substancja nie, przy czym wyszukiwania kontrolne w obu dokumentach przyniosły trafienia, więc brak jest rzeczywisty ^[28], ^[25].

Brak na liście nie oznacza przyzwolenia. Sportowiec, który wstrzykuje sobie preparat, którego nie ocenił żaden urząd, nadal ponosi ryzyko zanieczyszczenia, a zasada odpowiedzialności obiektywnej sprawia, że jest to jego własne ryzyko. Zobacz peptydy zakazane w sporcie ^[27].

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Tabela pokazuje to, co ukrywa wspólna sylaba. Cztery z pięciu pozycji to pojedyncze cząsteczki ze wzorem, masą i numerem rejestrowym; jedna jest mieszaniną bez żadnej z tych cech, a dwie z porównywanych substancji mają własne kody WHO, podczas gdy Tymalina ma tylko kod grupy podany w ulotce ^[3], ^[16], ^[5].

Ta różnica nie jest kosmetyczna: dowody dotyczą określonej cząsteczki i idą za nią, natomiast dowody dotyczące mieszaniny są związane z procesem, w którym ją wytworzono, więc wyniki dla tymozyny alfa-1 czy tymopentyny nic nie mówią o tym preparacie. TB-500 to jedyna pozycja w tabeli, która trafiła na listę zabronioną, za sprawą cząsteczki macierzystej, i z tego powodu o tej substancji zakłada się, że również jest zakazana – tylko przez skojarzenie ^[5], ^[27].

Częste nieporozumienia

• „Tymalina ma wzór C33H54N12O15 i masę 858,9”. Te wartości należą do tymuliny, zdefiniowanego peptydu z dziewięciu aminokwasów. Nazwa figuruje w tamtym wpisie tylko wśród ponad trzydziestu synonimów dodanych przez zgłaszających ^[3].
• „Tymalina to peptyd taki jak inne w rejestrze”. To wyciąg z tkanki bydlęcej, bez sekwencji i bez jednej masy ^[2], ^[1].
• „Tymalina i tymozyna alfa-1 to dwie nazwy tego samego”. To niepowiązane produkty: tymozyna alfa-1 jest syntetyczna i zdefiniowana, nosi międzynarodową nazwę tymalfazyna i ma własny kod WHO ^[16], ^[5].
• „Tymogen, Vilon i Crystagen to inne nazwy Tymaliny”. To pojedyncze peptydy wyizolowane z wyciągu, a następnie wytwarzane syntetycznie, każdy jako osobny preparat. Wyniki dotyczące tych peptydów nie są wynikami dotyczącymi mieszaniny ^[13].
• „Słynna 15-letnia obserwacja dowodzi, jak działa Tymalina”. W tamtym badaniu oceniano epitalaminę, preparat z szyszynki, u 39 wobec 40 pacjentów. Ta substancja w ogóle się w nim nie pojawia ^[29].
• „Jest zarejestrowana w Rosji od 1992 roku”. Ta data jest szeroko powtarzana, ale nie udało się jej powiązać z żadnym źródłem pierwotnym. Udokumentowane są radzieckie dopuszczenie z 1982 roku oraz rosyjskie rejestracje z 2010 i 2024 roku ^[2], ^[10], ^[4].
• „Thymi extractum na europejskich listach leków to to samo”. Ten termin oznacza wyciąg z tymianku, zioła kuchennego, i występuje w lekach na kaszel. Podobieństwo dotyczy wyłącznie nazwy ^[22].
• „Pojawia się w każdym liście ostrzegawczym dotyczącym peptydów”. List z 2026 roku do innego sprzedawcy wymienia inne peptydy, a tej substancji nie; ustalenie z 2024 roku dotyczyło konkretnego przypadku ^[30].

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest Tymalina?

To wyciąg, a nie zdefiniowany peptyd: mieszanina polipeptydów pozyskiwanych z grasicy cieląt i młodego bydła, wytwarzana tak, by zachowały się fragmenty mniejsze niż 10 kDa. Mieszanina nie ma jednej struktury, dlatego Tymalina nie ma sekwencji, wzoru ani masy cząsteczkowej. To cecha samej substancji, a nie luka w dokumentacji.

Czy Tymalina ma numer CAS albo wpis w PubChem?

Nie. Wyszukiwanie w PubChem prowadzi do związku 3085284, ale ten wpis nosi tytuł Nonathymulin i opisuje tymulinę, zdefiniowany peptyd z dziewięciu aminokwasów o numerze CAS 63958-90-7. Nazwa Thymalin figuruje tam tylko wśród ponad trzydziestu synonimów dodanych przez zgłaszających. Dla samego wyciągu nie ma żadnego wpisu, a mieszaniny i tak nie dałoby się przedstawić w bazie struktur chemicznych.

Czy Tymalina jest gdziekolwiek dopuszczona do obrotu?

Tylko w Rosji, jako lek na receptę. Radzieckie dopuszczenie pochodzi z zarządzenia z 10 listopada 1982 roku, a obecną rejestrację wydano 21 czerwca 2024 roku. Podczas sprawdzenia rejestrów 17 września 2026 roku nie znaleziono pozwolenia w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej, Niemczech, Kanadzie ani Szwajcarii; rejestrów brytyjskiego i australijskiego nie udało się odczytać.

Jak mocne jest twierdzenie, że Tymalina wydłuża życie?

Opiera się na jednej pracy, opublikowanej dwukrotnie: po rosyjsku w 2002 roku i po angielsku w 2003 roku. W jej większej części 94 uczestniczki podzielono na cztery grupy; praca nie podaje przedziałów ufności, mierzy 44 parametry bez poprawki na wielokrotne porównania i nie zawiera oświadczenia o zgodzie komisji etycznej ani o konflikcie interesów. Autorami byli twórcy preparatu.

Dlaczego najczęściej cytowany wynik dotyczący Tymaliny jest niewiarygodny?

Ponieważ pochodzi z grupy, której nie dobrano losowo i która nie otrzymywała samej tej substancji. Dwadzieścia osób, dziesięć kobiet i dziesięciu mężczyzn, przyjmowało ją co roku przez sześć lat razem z epitalaminą, preparatem z szyszynki, a następnie porównano je z losowo dobraną grupą kontrolną złożoną wyłącznie z kobiet. Kto w szóstym roku nadal jest leczony, z definicji przeżył sześć lat – to błędne koło, nazywane błędem czasu nieśmiertelności (immortal time bias).

Jak wypadło badanie Tymaliny u pacjentów z COVID-19?

Nie osiągnęło punktów końcowych, które samo wskazało jako główne: dla czasu do poprawy klinicznej uzyskano p = 0,41, a dla punktu końcowego opartego na badaniu obrazowym w 14. dniu p = 0,43. Rozgłos przyniosły mu wyniki drugorzędne. Badanie było pojedynczo zaślepione, prowadzono je w jednym ośrodku z udziałem 80 osób, nigdy nie zarejestrowano go z wyprzedzeniem i nie podano w nim obliczenia wielkości próby. Jeden z autorów kieruje instytutem, który opracował tę substancję.

Czy Tymalina to to samo co tymozyna alfa-1 albo tymopentyna?

Nie. Tymozyna alfa-1 to syntetyczny peptyd z 28 aminokwasów o międzynarodowej nazwie tymalfazyna i kodzie WHO L03AX25; tymopentyna to syntetyczny peptyd z pięciu aminokwasów o kodzie L03AX09. Obie mają wzór, masę i numer rejestrowy. Tymalina nie ma żadnej z tych rzeczy, więc dane dotyczące tamtych dwóch substancji nic o niej nie mówią.

Czy Tymalina jest zakazana w sporcie?

Nie figuruje na liście zabronionej WADA na 2026 rok, w załączniku do niemieckiej ustawy antydopingowej ani w australijskim Poisons Standard; wszystkie trzy dokumenty przeszukano w całości 17 września 2026 roku, a jedyne zbliżone trafienia dotyczą tymozyny β4. Brak na liście nie oznacza przyzwolenia: sportowiec, który wstrzykuje sobie niedopuszczony preparat, nadal ponosi ryzyko zanieczyszczenia, a za wynik odpowiada na zasadzie odpowiedzialności obiektywnej.

Jak cytować tę stronę

Informacje na tej stronie sprawdzono 17 września 2026 roku i tego samego dnia przeszukano każdy rejestr, na którym opiera się tabela statusu. Dwa wpisy mogą się jeszcze zmienić: nie udało się odczytać brytyjskiego ani australijskiego rejestru produktów, a sam rosyjski rejestr państwowy jest ukryty za captchą, więc jego dane opierają się na dwóch niezależnych przedrukach ulotki.

myPeptides Research & Editing. (2026). Tymalina: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 17 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/thymalin

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; cały rejestr znajduje się w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 17 września 2026. Następny przegląd: po pojawieniu się zarejestrowanego badania, niezależnego powtórzenia wyników, zmiany rosyjskiego pozwolenia lub zmiany klasyfikacji antydopingowej.