Dihexa: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Dihexa to syntetyczna cząsteczka wywodząca się z angiotensyny IV, zaprojektowana tak, by wzmacniała w mózgu sygnał pewnego czynnika wzrostu. W żadnym zarejestrowanym badaniu nie podano jej człowiekowi. Jej postać fosforanowa, fosgonimeton, była badana u 554 osób z chorobą Alzheimera i nie przyniosła żadnej różnicy, po czym rozwój leku wstrzymano. Pracę, która uzasadniała mechanizm działania, wycofano w kwietniu 2025 roku z powodu sfałszowanych rycin, a pierwszy opis Dihexy wciąż opatrzony jest nierozstrzygniętym ostrzeżeniem redakcji czasopisma.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Najmocniejsze dane z badań u ludzi są negatywne. Do badania LIFT-AD włączono 554 osoby z łagodną lub umiarkowaną chorobą Alzheimera. Po 26 tygodniach główna miara różniła się od placebo o -0,08 odchylenia standardowego (p = 0,70), a wszystkie miary dodatkowe także nie osiągnęły celu ^[1], ^[2].
• Sama Dihexa nigdy nie była badana klinicznie. Wyszukiwanie w amerykańskim i europejskim rejestrze badań nie daje żadnych wyników ^[3]. FDA stwierdza, że nie znalazła żadnych danych o podawaniu tej substancji ludziom, niezależnie od drogi podania ^[4].
• Pracę wyjaśniającą mechanizm działania wycofano. Czasopismo zrobiło to 29 kwietnia 2025 roku, po tym, jak dochodzenie wykazało, że ryciny 1B i 2A/C zawierały sfałszowane lub sfabrykowane dane ^[5].
• Pierwszy opis Dihexy jest objęty nierozstrzygniętym ostrzeżeniem redakcji (Notice of Concern), wydanym we wrześniu 2021 roku. Niemal każda liczba, która krąży na temat tej cząsteczki, pochodzi z tej jednej pracy ^[6], ^[7].
• Okres półtrwania wynoszący około dwóch tygodni to wartość zmierzona u trzech szczurów. U ludzi okres półtrwania tej samej cząsteczki wynosił mniej więcej 1,5 godziny ^[6], ^[8].
• Według pomiarów samej firmy rozwijającej lek substancja nie nadaje się do połykania. Po godzinie w sztucznym płynie jelitowym pozostało jej 0,1 procent. Jej maksymalna rozpuszczalność w wodzie nie sięga 50 mikrogramów na mililitr ^[9].
• Sport zakazuje jej przez cały czas, choć nie wymienia jej z nazwy. Obejmują ją dwie klauzule zbiorcze listy zabronionej na 2026 rok, a firma stojąca za cząsteczką zapłaciła cztery miliony dolarów w ramach ugody w sprawie zarzutów fałszowania danych ^[10], ^[11].

Czym jest Dihexa

Dihexa to niewielka syntetyczna cząsteczka, a nie peptyd w ścisłym sensie. Zawiera tylko dwa prawdziwe aminokwasy, tyrozynę i izoleucynę; z jednego końca zamyka je kwas tłuszczowy, a z drugiego przedłuża element budulcowy, którego organizm nie wykorzystuje w białkach ^[12], ^[6]. W publikacjach nazywa się ją peptydomimetykiem albo po prostu małą cząsteczką ^[9].

Zbudował ją zespół Josepha Hardinga i Johna Wrighta z Washington State University, wychodząc od angiotensyny IV, jednego z peptydów sygnałowych mózgu ^[6]. Wcześniejsza praca zawęziła jej aktywną część do trzech aminokwasów ^[13]. Z laboratorium wyrosła firma – najpierw M3 Biotechnology, potem Athira Pharma, a od stycznia 2026 roku LeonaBio ^[14], ^[15].

Dihexa nie ma międzynarodowej nazwy niezastrzeżonej, tylko kody laboratoryjne. Prace rozwojowe szybko przeniesiono na jej postać fosforanową, fosgonimeton, ponieważ sama Dihexa była zbyt słabo rozpuszczalna i zbyt nietrwała w przewodzie pokarmowym, by mogła służyć jako lek ^[9], ^[16].

Najważniejsze dane

Jak działa

Założenie jest takie, że Dihexa wzmacnia sygnał czynnika wzrostu, z którego mózg i tak korzysta, dzięki czemu komórki nerwowe tworzą więcej połączeń. Czy rzeczywiście tak jest, pozostaje nierozstrzygnięte, ponieważ pracę, która przedstawiała na to argumenty biochemiczne, wycofano.

• Może wzmacniać działanie czynnika wzrostu hepatocytów (HGF). Według tej hipotezy Dihexa wiąże ten czynnik wzrostu i pomaga dwóm jego cząsteczkom połączyć się w parę. Ich receptor MET uruchamiałby się wtedy przy stężeniach, które normalnie są na to zbyt niskie ^[18]. Tę hipotezę przedstawiła właśnie wycofana praca ^[5].
• W kwietniu 2025 roku wycofano jeszcze dwie prace tego samego zespołu, obie dotyczące tego samego układu docelowego i tej samej rodziny związków chemicznych ^[19].
• Sporne jest nawet to, na jaki receptor działa angiotensyna IV. Część badaczy uważa, że jest nim enzym zwany aminopeptydazą regulowaną insuliną. Autorzy prac o Dihexie przyznali w 2015 roku, że jego tożsamość budzi kontrowersje, i do dziś żadna publikacja tego nie rozstrzygnęła ^[20].
• Niezależny zespół wskazał szlak sygnałowy, nie sprawdzając samego wiązania. U myszy hodowanych tak, by rozwijały zmiany podobne do alzheimerowskich, Dihexa poprawiła uczenie się w labiryncie i złagodziła stan zapalny. Substancja blokująca enzym PI3K znosiła te efekty ^[21].
• U larw danio pręgowanego efekt zależał od czynnika wzrostu, przynajmniej pośrednio. Substancja blokująca czynnik wzrostu hepatocytów osłabiała ochronę komórek czuciowych, podobnie jak substancje blokujące trzy enzymy działające dalej na tym szlaku ^[22]. Dwóch autorów wycofanej pracy jest tu współautorami.
• W hodowli komórkowej po prostu zastępuje czynnik wzrostu. Kilka niezależnych laboratoriów stosuje ją zamiast rekombinowanego czynnika wzrostu hepatocytów. Robią to wtedy, gdy przekształcają ludzkie komórki macierzyste w komórki podobne do komórek wątroby ^[23], ^[24].

To odróżnia Dihexę od rosyjskich peptydów działających na mózg, obok których zwykle się ją wymienia. Semax i Selank to krótkie łańcuchy naturalnych aminokwasów, każdy z własną, odrębną historią. Dihexa działa na receptorową kinazę tyrozynową, a cząsteczka, z której się wywodzi, angiotensyna IV, działała u zwierząt najlepiej po wstrzyknięciu bezpośrednio do mózgu ^[25].

Co wykazały badania

Postać fosforanową tej cząsteczki sprawdzano w sześciu zarejestrowanych badaniach u ludzi. Tylko trzy z nich sprawdzały, czy pomaga, i żadne z nich nie osiągnęło głównego punktu końcowego. Pozostałe trzy dotyczyły bezpieczeństwa, tego, jak organizm radzi sobie z substancją, oraz otwartego przedłużenia, które zamknięto razem z badaniem macierzystym ^[3]. Samą Dihexę badano wyłącznie na zwierzętach i w komórkach, a wyniki są rozbieżne ^[1], ^[14].

Choroba Alzheimera

RCT fazy 2/3 W badaniu LIFT-AD 554 osoby z łagodną lub umiarkowaną chorobą Alzheimera przydzielono losowo do codziennego wstrzyknięcia podskórnego albo do placebo na 26 tygodni. Główna analiza objęła 287 uczestników, którzy nie przyjmowali równocześnie inhibitora cholinesterazy ^[1], ^[2].

Badanie nie osiągnęło celu. Główna miara łączyła sprawność myślenia i codzienne funkcjonowanie w jeden wystandaryzowany wynik, dlatego podaje się ją w odchyleniach standardowych, a nie w punktach. Różniła się od placebo o -0,08 przy błędzie standardowym 0,10 (p = 0,70). Testy pamięci dały różnicę -0,70 punktu (błąd standardowy 0,77, p = 0,35), a codzienne funkcjonowanie 0,67 punktu (błąd standardowy 0,92, p = 0,61) ^[1].

Wszystkie trzy różnice były małe i wszystkie wskazywały w tę samą stronę, nominalnie na korzyść leku. Żadnej z nich nie dało się odróżnić od przypadku, a autorzy odnotowują, że badanie nie osiągnęło ani pierwszorzędowego, ani drugorzędowych punktów końcowych ^[1].

Zmienił się tylko jeden wskaźnik choroby Alzheimera we krwi, fosforylowane białko tau 217, i to jedynie nominalnie ^[1]. Rozwój leku wstrzymano we wrześniu 2024 roku, a otwarte badanie przedłużające z udziałem 423 uczestników zakończono razem z badaniem macierzystym ^[1], ^[26].

Wcześniejsze badania tej samej cząsteczki

RCT fazy 2 Badanie ACT-AD objęło 77 osób z chorobą Alzheimera i nie osiągnęło głównego punktu końcowego, czyli czasu wystąpienia odpowiedzi fal mózgowych zwanej P300 ^[27]. Późniejsze analizy sugerowały, że mogły w tym przeszkodzić inhibitory cholinesterazy, ale to hipoteza, a nie ustalenie ^[14].

RCT fazy 2 Do badania SHAPE włączono 28 osób z otępieniem w chorobie Parkinsona lub otępieniem z ciałami Lewy'ego i przerwano je przedwcześnie. Jako powód rejestr podaje ograniczenia w projekcie badania, a głównego punktu końcowego nie osiągnięto ^[28].

Faza 1 Pierwsze badanie u ludzi objęło 88 osób ^[8], ^[29]. Było wśród nich 48 zdrowych młodych mężczyzn, którzy dostali jedną dawkę, a także 29 zdrowych starszych ochotników i 11 pacjentów z chorobą Alzheimera; dwie ostatnie grupy otrzymywały lek codziennie przez dziewięć dni. Zawiera ono jedyne dane o samej Dihexie u ludzi – pojawia się ona we krwi jako aktywna postać wstrzykiwanego proleku.

Ekspozycja rosła wraz z dawką, przez dziewięć dni nic się nie kumulowało, a zarówno stężenia szczytowe, jak i całkowita ekspozycja na postać aktywną były od trzech do dwunastu razy wyższe niż w przypadku proleku ^[8]. Eksploracyjna miara fal mózgowych przesunęła się u pacjentów w stronę normy, w porównaniu 7 osób na leku z 4 na placebo (p = 0,027). Tak małe grupy nie pozwalają przypisać temu większej wagi ^[8].

Pamięć u gryzoni

Dane z badań na zwierzętach W pierwszym opisie szczury, którym podano lek blokujący tworzenie się wspomnień, po Dihexie odzyskiwały sprawność w labiryncie wodnym, niezależnie od tego, czy wstrzyknięto ją do mózgu, do jamy otrzewnej, czy podano sondą żołądkową ^[6]. Szczury w wieku dwudziestu czterech miesięcy również szybciej uczyły się tego samego labiryntu (p < 0,03 w teście U Manna-Whitneya), choć badano tylko sześć zwierząt w grupie, trzy samce i trzy samice ^[6].

Dane z badań na zwierzętach Niezależny zespół z Nankinu leczył przez trzy miesiące myszy będące modelem choroby Alzheimera. Zdolność uczenia się poprawiła się, przeżyło więcej komórek nerwowych, a stężenie substancji sygnałowych nasilających stan zapalny spadło, podczas gdy stężenie jednej wyciszającej go wzrosło ^[21]. Praca nie podaje liczebności grup i w tym samym fragmencie wymienia dwie różne drogi wstrzyknięcia.

Zaślepione badanie na zwierzętach, które niczego nie wykazało

Dane z badań na zwierzętach Najstaranniej przeprowadzone badanie tej cząsteczki na zwierzętach dało wynik negatywny. Czterdzieści samców szczurów Wistar otrzymało toksynę naśladującą chorobę Huntingtona, a grupa leczona nie wypadła lepiej pod względem żadnej z miar ^[30].

Masa ciała rosła najsłabiej w grupie leczonej: o 13,31 procent mniej niż u zdrowych zwierząt kontrolnych (p = 0,0078) i o 5,72 procent mniej niż w grupie z toksyną bez leczenia (p = 0,3486). Czas pokonania labiryntu zmienił się o 1,78 sekundy (p = 0,7941). W porównaniu z nieleczoną grupą z toksyną każda wartość p mieściła się między 0,34 a 0,94 ^[30].

Badanie było zaślepione, liczebność grup obliczono z góry, a dawkę przejęto wprost z wcześniejszych prac jako najskuteczniejszą z opisanych tam dawek ^[30].

Komórki w hodowli

In vitro Komórki nerwowe z hipokampa hodowane przez pięć dni z Dihexą w stężeniu jednego pikomola na litr miały prawie trzy razy więcej kolców dendrytycznych, czyli drobnych wypustek, na których powstają synapsy: 41 wobec 15 na 50 mikrometrów dendrytu w grupie z samym rozpuszczalnikiem, na podstawie 200 odcinków dendrytów (p < 0,001) ^[6]. Druga, znacznie krótsza ekspozycja, odczytana w 12. dniu hodowli, dała dużo mniejszą różnicę: 23,9 wobec 17,4 kolca na tym samym odcinku, na podstawie 60 pomiarów (p < 0,0001) ^[6]. Takie efekty przy tak niskim stężeniu były jednym z powodów późniejszych wątpliwości.

In vitro Powtarzalnym zastosowaniem Dihexy jest użycie jej jako odczynnika laboratoryjnego. Niezależne zespoły w Edynburgu i Pekinie stosują ją zamiast rekombinowanego czynnika wzrostu hepatocytów. Otrzymane w ten sposób komórki podobne do komórek wątroby magazynują glikogen i wytwarzają białka osocza ^[23], ^[24].

Czego wciąż nie wiadomo

• Jak Dihexa działa u człowieka. Nie podano jej w żadnym zarejestrowanym badaniu ^[3], ^[4].
• Jak zachowuje się po połknięciu. Jedyne pomiary u ludzi dotyczą podskórnego wstrzyknięcia proleku ^[8], ^[9].
• Czy wywołuje nowotwory. Nie ma żadnego badania rakotwórczości, żadnych długoterminowych badań toksykologicznych ani danych o toksyczności dla rozrodu czy materiału genetycznego ^[4], ^[31].
• Przez jaki receptor działa. Jego tożsamość budzi spory od ponad dziesięciu lat ^[20].
• Dlaczego okres półtrwania u szczurów i u ludzi różni się dwustukrotnie. Żadna praca nie wyjaśniła tej rozbieżności ^[6], ^[8].
• Czy wyniki dotyczące pamięci u gryzoni się potwierdzą. Opierają się w dużej mierze na jednej pracy objętej ostrzeżeniem redakcji, a jedyna zaślepiona próba powtórzenia w innym modelu zakończyła się niepowodzeniem ^[7], ^[30].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Dla samej Dihexy nie istnieją żadne dane o bezpieczeństwie. 15 września 2026 roku PubMed nie zawierał ani jednego opisu przypadku ani zgłoszenia działania niepożądanego tej substancji, a FDA stwierdza, że nie znalazła w ogóle danych o jej podawaniu ludziom ^[32], ^[4]. To, co istnieje, pochodzi z badań proleku, podawanego we wstrzyknięciach, a nie doustnie.

• Reakcje w miejscu wstrzyknięcia były w ciągu 26 tygodni najczęstszym zdarzeniem. Wystąpiły u 128 z 224 osób otrzymujących niższą dawkę i u 78 ze 107 otrzymujących wyższą, wobec 31 z 218 w grupie placebo ^[2].
• Eozynofilia, czyli wzrost liczby jednego z rodzajów białych krwinek, pojawiła się u 16 z 224 i 8 ze 107 osób, a u żadnej z 218 osób w grupie placebo. Sygnał narastał wraz z dawką ^[2].
• Rezygnacje z powodu działań niepożądanych sięgnęły 14,2 procent wobec 4,6 procent w grupie placebo, głównie z powodu reakcji w miejscu wstrzyknięcia ^[1].
• Poważnych zdarzeń nie było więcej: 11 z 224 i 3 ze 107, wobec 15 z 218 w grupie placebo; w żadnej grupie nie było zgonów ^[2].
• W badaniu fazy 1 z udziałem 88 osób nie wystąpiły poważne zdarzenia i nie osiągnięto maksymalnej tolerowanej dawki. Dwie osoby przerwały udział, jedna z powodu umiarkowanej neutropenii, druga z powodu alergii skórnej; w obu przypadkach związek z lekiem uznano za mało prawdopodobny ^[8].

Dwie kwestie zasługują na więcej niż jeden punkt listy.

Sam szlak sygnałowy to onkogen. MET napędza wzrost guzów, gdy jest zwielokrotniony, zmutowany albo połączony z innym genem ^[31]. Zwielokrotnienie MET to dobrze poznany sposób, w jaki rak płuca wymyka się leczeniu celowanemu ^[33]. Dihexa ma ten sam szlak pobudzać jeszcze silniej.

Sprzeczność jest najwyraźniejsza w samym laboratorium, z którego pochodzi. Ten sam zespół opracowywał blisko spokrewnione cząsteczki właśnie po to, by blokować ten czynnik wzrostu i leczyć raka trzustki ^[34]. Te prace również wycofano ^[19]. Nie istnieje żadne badanie rakotwórczości Dihexy, a 26 tygodni obserwacji w LIFT-AD nie mówi nic o ryzyku nowotworów ^[4], ^[2].

Ani nie rozpuszcza się normalnie, ani nie przetrwa w przewodzie pokarmowym. Maksymalna rozpuszczalność w wodzie nie sięga 50 mikrogramów na mililitr, a w badaniach na zwierzętach jako nośnika trzeba było używać czystego dimetylosulfotlenku ^[9]. Po godzinie w sztucznym płynie trawiennym nie zostaje z niej prawie nic.

Nie odnotowano żadnych przeciwwskazań ani ostrzeżeń o interakcjach, ponieważ żaden urząd nigdy nie oceniał produktu, który by ją zawierał ^[4].

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować, i nie można ich przenosić na stosowanie u ludzi.

Każdy wiersz dotyczy zwierząt albo komórek na szalce; dawka Dihexy dla człowieka nie istnieje. Większość wierszy pochodzi z pracy z 2013 roku, objętej ostrzeżeniem redakcji ^[7].

Dawek podawanych zwierzętom w miligramach na kilogram nie da się przeliczyć na ludzi. W badaniach u ludzi podawano prolek, czyli odrębną cząsteczkę, której program rozwoju zakończył się porażką, więc dawki z tych ramion badań nie są dawkami Dihexy i nie ujęto ich w tabeli ^[1], ^[28].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Dihexa nie jest nigdzie dopuszczona do obrotu, pod własną nazwą nigdy nie była w zarejestrowanym badaniu, a oparty na niej program rozwoju zamknięto ^[3], ^[36].

• 2011 – prokognitywną część angiotensyny IV zawężono do trzech aminokwasów ^[13].
• 2013 – Dihexa zostaje opisana w badaniach na szczurach i w hodowli komórkowej ^[6].
• 2017 do 2019 – postać fosforanową po raz pierwszy sprawdza się u ludzi, u 88 ochotników i pacjentów ^[8].
• 2021 – cztery prace z laboratorium, w którym powstała, otrzymują ostrzeżenia redakcji ^[37].
• Wrzesień 2024 – LIFT-AD kończy się porażką, a program zostaje przerwany ^[36].
• Styczeń 2025 – firma zawiera ugodę w sprawie zarzutów fałszowania danych na cztery miliony dolarów ^[11].
• Kwiecień 2025 – praca uzasadniająca mechanizm działania zostaje wycofana ^[5].
• Styczeń 2026 – firma przyjmuje nazwę LeonaBio i zajmuje się innymi celami ^[15].

Wszystkie zapytania do rejestrów, na których opiera się ta tabela, wykonano 15 września 2026 roku. W Stanach Zjednoczonych Dihexa nie jest substancją kontrolowaną ^[46].

Jedyną oceną, jaką opublikował jakikolwiek urząd na świecie, jest amerykańska strona dotycząca leków recepturowych. Octan dihexy figuruje na niej wśród substancji zgłoszonych, a następnie wycofanych. Agencja zaznacza tam, że nie znalazła żadnych danych o podawaniu jej ludziom i że brakuje jej ważnych informacji o tym, czy substancja mogłaby szkodzić ^[4].

Ten wpis często odczytuje się na odwrót. Bez miejsca na liście 503A lub 503B niedopuszczonej do obrotu substancji czynnej w ogóle nie wolno legalnie wykorzystywać w Stanach Zjednoczonych do sporządzania leków recepturowych ^[4].

Antydoping

Dihexa jest zabroniona w sporcie przez cały czas, zarówno w zawodach, jak i poza zawodami, choć lista zabroniona WADA na 2026 rok nie wymienia jej z nazwy. Wyszukiwanie w pełnym tekście listy nie zwraca ani Dihexy, ani PNB-0408 ^[10].

Obejmują ją dwie klauzule zbiorcze. Sekcja S2.3 wymienia czynnik wzrostu hepatocytów, a nagłówek sekcji S2 rozszerza zakaz na „other substances with similar chemical structure or similar biological effect(s)” (inne substancje o podobnej budowie chemicznej lub podobnym działaniu biologicznym) ^[10].

Sekcja S0 obejmuje „any pharmacological substance which is not addressed by any of the subsequent sections of the List and with no current approval by any governmental regulatory health authority for human therapeutic use” (każdą substancję farmakologiczną, której nie obejmuje żadna z dalszych sekcji listy i która nie ma obecnie dopuszczenia żadnego rządowego urzędu ds. zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi) ^[10]. To, która klauzula ma zastosowanie, zmienia zakres kar, a nie sam zakaz.

Wyjątkiem, o którym często się zapomina, jest niemieckie prawo antydopingowe. Załącznik do ustawy wymienia tylko insulinopodobny czynnik wzrostu 1 i jego analogi, mechaniczne czynniki wzrostu oraz pochodne tymozyny β4 i nie zawiera otwartej klauzuli podobieństwa ^[41]. Nie opublikowano żadnej zwalidowanej metody wykrywania Dihexy ^[32]. Szerszy obraz przedstawia strona peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Dihexę od sąsiednich substancji odróżniają trzy rzeczy. Tylko w jej przypadku za deklarowanym mechanizmem działania stoi udokumentowane oszustwo naukowe ^[5], ^[11].

Tylko jej substancję czynną sprawdzono też u ludzi w porządnie zaplanowanym badaniu o odpowiedniej mocy statystycznej – i nie wykazano żadnego efektu ^[1]. Rosyjskie peptydy obok niej według tej miary są po prostu niesprawdzone, a nie obalone.

Wreszcie tylko ona jest zakazana w sporcie, i to na mocy klauzul, które jej nie wymieniają ^[10]. Recenzowany przegląd z 2026 roku mimo to zalicza Dihexę, obok Semaxu i Selanku, do peptydów neuroaktywnych krążących na rynku konsumenckim, zaznaczając zarazem, że brakuje badań klinicznych ^[48].

Częste nieporozumienia

• „Okres półtrwania to około dwóch tygodni, więc działa przez wiele dni”. Ta wartość, 12,68 dnia, pochodzi z pomiarów u trzech szczurów i obarczona jest błędem rzędu kilku dni. Jej źródłem jest praca objęta ostrzeżeniem redakcji. U ludzi okres półtrwania tej samej cząsteczki wynosił mniej więcej 1,5 godziny ^[6], ^[8].
• „Działa po połknięciu”. Firma rozwijająca lek zmierzyła, że w sztucznym soku żołądkowym przetrwało 7,8 procent, a w płynie jelitowym 0,1 procent. Biodostępność po podaniu doustnym określiła jako słabą i zmienną i właśnie dlatego opracowała prolek ^[9].
• „Mechanizm oparty na czynniku wzrostu jest dowiedziony”. Pracę, która przedstawiała argumenty biochemiczne, wycofano z powodu sfałszowanych rycin, a wraz z nią dwie prace towarzyszące. Pozostały dane sponsora i jedno niezależne badanie na myszach, w którym nigdy nie sprawdzano wiązania ^[5], ^[19], ^[21].
• „Fosgonimeton to inna cząsteczka, więc jego porażka nic nie mówi”. To ester fosforanowy Dihexy, który we krwi rozpada się do Dihexy. Stężenia tej postaci aktywnej były od trzech do dwunastu razy wyższe niż samego proleku. 554 uczestników LIFT-AD było codziennie przez 26 tygodni narażonych na Dihexę ^[16], ^[8], ^[1].
• „Jest wymieniona w niemieckim prawie antydopingowym”. Nie jest. Załącznik nie wymienia ani Dihexy, ani czynnika wzrostu hepatocytów i nie zawiera otwartej klauzuli podobieństwa. Zakaz w sporcie wynika z listy międzynarodowej ^[41], ^[10].
• „Nie zgłoszono skutków ubocznych, więc jest bezpieczna”. Nic nie zgłoszono, bo nikt zgłoszeń nie zbiera: PubMed nie zawierał ani jednego opisu przypadku ^[32]. Tymczasem szlak, na który działa, to znany czynnik napędzający nowotwory, a badanie rakotwórczości nie istnieje ^[31], ^[4].
• „Szerokie zastosowanie w badaniach nad komórkami macierzystymi dowodzi, że jest dobrze poznana”. To zastosowanie dotyczy szalek laboratoryjnych, gdzie zastępuje czynnik wzrostu w pożywce ^[23], ^[24]. Nie mówi nic o żywym człowieku, a działa tam właśnie dlatego, że pobudza komórki do wzrostu i różnicowania.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Dihexę kiedykolwiek badano u ludzi?

Nie. W żadnym zarejestrowanym badaniu nie podano Dihexy człowiekowi, ani pod tą nazwą, ani jako PNB-0408. Rejestry badań Stanów Zjednoczonych i Unii Europejskiej nie zwracają żadnych wyników, a FDA stwierdza, że nie zna żadnych danych o podawaniu tej substancji ludziom w jakiejkolwiek postaci. U ludzi sprawdzano jej postać fosforanową, fosgonimeton, podawaną we wstrzyknięciach podskórnych.

Czym jest Dihexa?

To laboratoryjna cząsteczka zbudowana z fragmentu angiotensyny IV, peptydu sygnałowego, który mózg wytwarza sam. Tylko dwa z jej elementów budulcowych to prawdziwe aminokwasy, dlatego chemicy nazywają ją peptydomimetykiem, a nie peptydem. Zespół Josepha Hardinga i Johna Wrighta z Washington State University zaprojektował ją tak, by była na tyle rozpuszczalna w tłuszczach, żeby mogła docierać do mózgu.

Czy badanie proleku Dihexy w chorobie Alzheimera przyniosło efekt?

Nie. Do badania LIFT-AD włączono 554 osoby z łagodną lub umiarkowaną chorobą Alzheimera i prowadzono je przez 26 tygodni. Główna miara, łączny wynik wyrażany w odchyleniach standardowych, różniła się od placebo o -0,08, czyli daleko od rzeczywistego efektu (p = 0,70). Wszystkie miary dodatkowe także nie osiągnęły celu, a firma zakończyła program we wrześniu 2024 roku.

Dlaczego wycofano prace naukowe stojące za Dihexą?

Dochodzenie przeprowadzone na Washington State University wykazało, że ryciny 1B i 2A/C w pracy z 2014 roku wyjaśniającej mechanizm działania zawierały sfałszowane lub sfabrykowane dane. Czasopismo wycofało ją 29 kwietnia 2025 roku i wskazało dwóch badaczy jako jedynych odpowiedzialnych. Wycofano jeszcze dwie prace tego samego zespołu, a firma zapłaciła później cztery miliony dolarów w ramach ugody w sprawie zarzutów fałszowania danych.

Jak długo Dihexa utrzymuje się w organizmie?

Krążąca w internecie wartość 12,68 dnia pochodzi z pomiarów u trzech szczurów opisanych w pracy, która jest dziś objęta ostrzeżeniem redakcji, i obarczona jest błędem rzędu kilku dni. Gdy tę samą cząsteczkę zmierzono u ludzi, jej okres półtrwania wynosił mniej więcej 1,5 godziny. To różnica mniej więcej dwustukrotna.

Czy Dihexę można przyjmować doustnie?

Pomiary firmy, która ją rozwijała, wykazały coś odwrotnego, niż twierdziła pierwsza praca. Po godzinie w sztucznym soku żołądkowym przetrwało 7,8 procent substancji, a w sztucznym płynie jelitowym 0,1 procent. Sama firma doszła do wniosku, że cząsteczka najpewniej nie nadaje się na lek doustny, i dlatego opracowała w zamian prolek fosforanowy.

Czy Dihexa jest niebezpieczna?

Nikt tego nie wie i na tym polega problem. Szlak sygnałowy, który ma wzmacniać, przebiega przez MET, gen napędzający kilka rodzajów nowotworów, gdy jest nadmiernie aktywny. Nie ma żadnego badania rakotwórczości, długoterminowych badań toksykologicznych ani danych o uszkadzaniu materiału genetycznego. FDA pisze, że brakuje jej ważnych informacji o tym, czy substancja szkodziłaby ludziom.

Czy Dihexa jest zakazana w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Lista zabroniona WADA na 2026 rok nie wymienia jej z nazwy, ale obejmują ją dwie klauzule zbiorcze: sekcja S2.3, która wymienia czynnik wzrostu hepatocytów i rozciąga się na substancje o podobnym działaniu biologicznym, oraz sekcja S0 dla substancji, których nie dopuścił żaden urząd ds. zdrowia. To, która z nich ma zastosowanie, zmienia zakres kar, a nie sam zakaz.

Czy Dihexa jest peptydem, tak jak BPC-157 czy TB-500?

Właściwie nie. Zawiera tylko dwa prawdziwe aminokwasy i celowo zaprojektowano ją jako rozpuszczalną w tłuszczach, z obliczonym współczynnikiem podziału oktanol-woda wynoszącym 177,8. Jej maksymalna rozpuszczalność w wodzie nie sięga 50 mikrogramów na mililitr, więc nie rozpuszcza się tak jak peptydy badawcze. W pracach laboratoryjnych jako nośnika używano czystego dimetylosulfotlenku.

Dlaczego ta strona podaje dawki Dihexy?

Ponieważ bez nich nie da się zrozumieć badań, a same liczby niosą ostrzeżenie. Każda odnotowana dawka pochodzi z badań na zwierzętach albo komórkach, w większości z jednej pracy, której rzetelność wciąż budzi nierozstrzygnięte wątpliwości. Jedyne niezależne, zaślepione badanie na zwierzętach, w którym liczebność grup zaplanowano z góry, użyło dokładnie tej dawki i nie stwierdziło żadnego efektu.

Jak cytować tę stronę

Fakty na tej stronie sprawdzono 15 września 2026 roku i tego samego dnia wykonano wszystkie wyszukiwania w rejestrach, na których opiera się tabela statusu. Nikt nie rozwija już tej cząsteczki, dlatego najbardziej prawdopodobne są zmiany w historii wycofań i w ocenie antydopingowej.

myPeptides Research & Editing. (2026). Dihexa: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 15 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/dihexa

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisano w części metodologia; pełny rejestr znajduje się w części peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 15 września 2026. Następny przegląd: przy rozstrzygnięciu ostrzeżenia redakcji z 2021 roku, przy każdej zmianie wpisów dotyczących leków recepturowych lub antydopingu albo przy każdej publikacji, w której tę cząsteczkę sprawdzono u ludzi.