LL-37: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

LL-37 to peptyd, który ludzki organizm wytwarza sam, część pierwszej linii obrony przed drobnoustrojami. Pod nazwą leku ropocamptide badano go jako płyn nakładany na przewlekłe rany nóg. Największe badanie, z udziałem 149 dorosłych, nie osiągnęło głównego celu: przy peptydzie zamknęło się 26,5% i 24,7% ran, a przy placebo 25,3%. Żaden kraj nie dopuścił go do obrotu, a amerykański urząd ds. leków wymienia go jako składnik, który może stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Główne badanie nie osiągnęło celu. W grupie 149 dorosłych z trudno gojącymi się żylnymi owrzodzeniami podudzi odsetek potwierdzonych całkowitych zamknięć rany po 13 tygodniach wyniósł 26,5% przy niższym stężeniu, 24,7% przy wyższym i 25,3% przy placebo ^[1].
• FDA wymienia dwie konkretne obawy, a nie tylko brak danych. Jej lista substancji do sporządzania leków recepturowych, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa, odnotowuje, że wyniki badań nieklinicznych wskazują na szkodliwy wpływ na męski układ rozrodczy oraz że LL-37 może w niektórych tkankach sprzyjać rozwojowi nowotworów ^[2].
• Zabija ludzkie komórki przy ilości dwa do pięciu razy większej niż ta, która zabija bakterie. Stężenie hamujące wzrost bakterii E. coli wynosi 5 µM (to miara tego, ile peptydu znajduje się w danej objętości). Uszkodzenia kilku rodzajów ludzkich komórek zaczynają się przy 13–25 µM ^[3].
• Nikt nigdy nie otrzymał go w badaniu dożylnie ani podskórnie. U ludzi nakładano go wyłącznie na rany lub wstrzykiwano bezpośrednio do guzów skóry ^[4], ^[1], ^[5].
• Nie ma żadnych danych farmakokinetycznych. Nie wiadomo nic o okresie półtrwania ani o wchłanianiu, dla żadnej drogi podania i żadnego gatunku. FDA stwierdza, że brakuje jej informacji o bezpieczeństwie potrzebnych, by wiedzieć, czy substancja szkodziłaby ludziom ^[2].
• W łuszczycy układ odpornościowy atakuje sam LL-37. Limfocyty T skierowane przeciwko peptydowi wykryto we krwi i skórze mniej więcej dwóch trzecich osób z umiarkowaną lub ciężką łuszczycą ^[6].
• Zakazany w sporcie przez cały czas. Klasa S0 listy zabronionej WADA na 2026 rok obejmuje każdą substancję o charakterze leku, której żaden urząd ds. zdrowia nie dopuścił do stosowania u ludzi ^[7].

Czym jest LL-37

LL-37 to łańcuch 37 aminokwasów, który ludzki organizm wytwarza samodzielnie. To jedyna katelicydyna, jaką mają ludzie; katelicydyny to niewielka rodzina peptydów obronnych występujących w białych krwinkach i tkankach powierzchniowych wielu zwierząt. Powstaje w neutrofilach, najczęstszym rodzaju białych krwinek. Powstaje także w nabłonku skóry, dróg oddechowych, jelit i jąder, w gruczołach potowych oraz w kilku innych rodzajach komórek odpornościowych ^[8], ^[9].

Warto raz uporządkować zamieszanie wokół nazw. CAMP to gen, a hCAP-18 to wytwarzane przez ten gen białko ze 170 aminokwasów. Samo to białko nie zabija bakterii.

LL-37 to jego krótki końcowy fragment, pozycje od 134 do 170. Enzym o nazwie proteinaza 3 odcina ten fragment dopiero wtedy, gdy komórka wyrzuciła już białko na zewnątrz ^[8], ^[10]. Ropocamptide to nazwa leku nadana wytwarzanemu w laboratorium LL-37 przez szwedzką firmę Promore Pharma ^[1].

Dwa zespoły badawcze opisały tę sekwencję niezależnie od siebie w 1995 roku: jeden w Instytucie Karolinska, drugi w Kopenhadze ^[11], ^[12]. Nie wynalazła jej żadna firma farmaceutyczna, a poza programem Promore nikt nie próbował zrobić z niej leku.

Najważniejsze dane

LL-37 nie ma wpisu w żadnej farmakopei, więc nie istnieje żadna oficjalna norma czystości ani przechowywania ^[14]. Jego trwałość w płynie z niegojącej się rany była osobnym problemem podczas prac rozwojowych ^[15].

Jak działa

LL-37 nie ma jednego receptora ani jednego zadania. To, co robi, zależy od tego, ile go jest, od zawartości soli i kwasowości otoczenia oraz od tego, czy obecna jest surowica krwi.

• Rozrywa błony, i to nieselektywnie. Peptyd układa się płasko na powierzchni błony i rozpuszcza ją tak, jak robi to detergent, zamiast wybijać w niej określony otwór. Ta sama właściwość, która rozsadza bakterię, uszkadza ludzką komórkę, gdy peptydu jest wystarczająco dużo ^[16].
• O jego sile decyduje kształt. W czystej wodzie LL-37 jest wiotkim, nieuporządkowanym łańcuchem. Jony o ładunku ujemnym i wyższe stężenia zmuszają go do zwinięcia się w helisę, a im więcej helisy, tym skuteczniej zabija bakterie. Poniżej pH 5 helisa się rozwija; przy pH 2 struktura znika całkowicie ^[3].
• Wychwytuje endotoksynę bakteryjną. LL-37 wiąże lipopolisacharyd, cząsteczkę na powierzchni wielu bakterii, która napędza reakcję zapalną na zakażenie ^[8], ^[17].
• Może działać przez kilka receptorów odpornościowych. Receptory to miejsca, przez które komórka odbiera sygnał. Zaproponowano trzech kandydatów: receptor peptydów formylowych 2, receptor purynergiczny P2X7 oraz pośrednią aktywację receptora naskórkowego czynnika wzrostu. Żadnego z nich nie potwierdzono jako receptora LL-37 ^[18], ^[19].
• Może zamieniać własne DNA organizmu w sygnał alarmowy. LL-37 zlepia nieaktywne w zwykłych warunkach ludzkie DNA w pakiety, które pozostają w komórkach odpornościowych wystarczająco długo, by uruchomić czujnik TLR9. Według tej hipotezy tak właśnie w łuszczycy załamuje się tolerancja na własne DNA ^[20].
• Może sprzyjać rozwojowi nowotworów. W raku płuca opisano, że przez czujnik TLR4 włącza szlak wzrostu Wnt/beta-katenina. W raku trzustki ma podtrzymywać przy życiu nowotworowe komórki macierzyste, a w czerniaku uwalniać przekaźniki stanu zapalnego ^[21], ^[19], ^[22].

Jedna cecha odróżnia LL-37 od większości innych peptydów sprzedawanych do celów badawczych. Witamina D bezpośrednio włącza gen CAMP przez element regulacyjny w promotorze tego genu. Ten element występuje tylko u naczelnych i nie ma go u myszy, szczurów ani psów. Badania na gryzoniach nie mogą więc odtworzyć tej części ludzkiej biologii ^[23].

Pobudzenie organizmu do zwiększonej produkcji to też nie to samo co podanie gotowego peptydu w jakieś miejsce. Gdy wytwarza go organizm, o ilości, miejscu i czasie decyduje etap cięcia ^[10], ^[23].

Co wykazały badania

Zamykanie się żylnych owrzodzeń podudzi

RCT fazy 2b Najważniejsze badanie to to, które zakończyło się porażką. Badanie HEAL LL-37 objęło 149 dorosłych z Polski i Szwecji z trudno gojącymi się żylnymi owrzodzeniami podudzi, których po trzytygodniowym okresie wstępnym na placebo przydzielono losowo do trzech równych grup. Średni wiek wynosił 67,6 roku, mediana czasu istnienia rany (wartość środkowa) – 20,3 miesiąca, a średnia powierzchnia rany – 11,6 cm² ^[1].

Głównym punktem końcowym było potwierdzone całkowite zamknięcie leczonej rany do 13. tygodnia. Zamknięcie sprawdzano ponownie dwa tygodnie później i dokumentowano zdjęciem. Odsetek ten wyniósł 26,5% przy stężeniu 0,5 mg/ml, 24,7% przy 1,6 mg/ml i 25,3% przy placebo.

Średnie dzienne tempo gojenia wyniosło odpowiednio 0,0261; 0,0112 i 0,0204. Średni czas do zamknięcia rany wyniósł 83,1, 90,3 i 87,9 dnia ^[1].

W podgrupie większych ran, od 10 cm² wzwyż, różnice się pojawiły. Tę analizę przeprowadzono jednak już po poznaniu wyników, dlatego stanowi ona pytanie dla przyszłego badania, a nie odpowiedź płynącą z tego ^[1].

Wcześniejsze i znacznie mniejsze badanie

RCT fazy 1/2 Pierwsze badanie u ludzi objęło 34 dorosłych ze Szwecji z tym samym rodzajem owrzodzeń, leczonych dwa razy w tygodniu przez cztery tygodnie. Rany zamykały się szybciej. Miarą była stała szybkości gojenia, która opisuje, jak szybko rana się kurczy. Przy stężeniu 0,5 mg/ml była mniej więcej sześciokrotnie wyższa niż przy placebo (p = 0,003), a przy 1,6 mg/ml mniej więcej trzykrotnie wyższa (p = 0,088). Średnia powierzchnia rany zmniejszyła się o 68% i 50% ^[4].

Ten wynik trzeba jednak czytać z dwoma zastrzeżeniami. Najwyższe badane stężenie, 3,2 mg/ml, nie dało żadnej różnicy w porównaniu z placebo. Poza tym miarą było tempo gojenia, a nie zamknięcie rany, czyli dokładnie ten parametr, w którym większe badanie nie wykazało potem niczego ^[4], ^[1].

Owrzodzenia stopy cukrzycowej

RCT fazy 2 W jednoośrodkowym badaniu w Dżakarcie porównano krem z LL-37 z kremem placebo, stosowane przez cztery tygodnie obok standardowej pielęgnacji ran. Uczestnikami byli dorośli z owrzodzeniem stopy cukrzycowej i łagodnym zakażeniem. Tkanka ziarninowa to świeża tkanka, która wypełnia ranę od dna. W grupie LL-37 narastała szybciej we wszystkich czterech punktach pomiarowych (p = 0,031, 0,009, 0,006 i 0,037) ^[24].

Dwa mierzone przekaźniki stanu zapalnego, IL-1α i TNF-α, nie spadły (p > 0,05), a liczba bakterii tlenowych do 28. dnia spadła bardziej w grupie placebo. Badanie zakładało udział 40 uczestników, a jego wpis w rejestrze nadal ma status „nieznany” ^[24].

Wstrzyknięcia do guzów czerniaka

Faza 1/2, badanie jednoramienne W badaniu w MD Anderson Cancer Center wstrzykiwano LL-37 bezpośrednio do ognisk czerniaka w skórze i pod skórą raz w tygodniu przez okres do ośmiu tygodni. Odnotowano cztery osoby włączone do badania i trzy leczone: dwie dawką 250 µg na guz, jedną dawką 500 µg. Dwie ukończyły leczenie; jedna przerwała je, ponieważ nie działało ^[5].

Na podstawie trzech leczonych osób nie da się ocenić, czy coś działa. Opublikowany opis przypadku z tego samego badania dotyczy osoby w wieku 63 lat, u której około 45 dni po rozpoczęciu leczenia pojawiły się liczne grudki przypominające brodawki oraz zmiana pęcherzowa. Jedenaście z dwunastu biopsji wykazało nieprawidłowy rozrost komórek skóry. Wszystkie zmiany ustąpiły w ciągu dwóch miesięcy od przerwania leczenia ^[25].

Badania laboratoryjne i na zwierzętach

Dane z badań na zwierzętach W trzech szczurzych modelach ciężkiego zakażenia krwi bakteriami Gram-ujemnymi dawka 1 mg/kg LL-37 podana dożylnie zmniejszała liczbę zgonów w porównaniu z roztworem soli. Endotoksyna i TNF-α, przekaźnik stanu zapalnego, pozostawały niższe niż przy konwencjonalnych antybiotykach ^[17]. To jedyne poważniejsze dowody dotyczące podawania LL-37 do organizmu, i to u szczurów.

Badanie obserwacyjne W badaniu z udziałem 31 dorosłych z ciężką posocznicą mierzono we krwi kilka peptydów przeciwdrobnoustrojowych. Podwyższone były wszystkie z wyjątkiem LL-37. Był też jedynym, którego stężenie nie korelowało z sercowo-naczyniową składową skali niewydolności narządowej ^[26].

Czego wciąż nie wiadomo

• Czy LL-37 ma u człowieka jakikolwiek mierzalny efekt, gdy podaje się go inaczej niż na ranę ^[1], ^[5].
• Jak organizm sobie z nim radzi: brak danych o okresie półtrwania, wchłanianiu i rozmieszczeniu, dla żadnej drogi podania ^[2].
• Czy wywołuje powstawanie przeciwciał przeciwko sobie. Żadne badanie nie podało danych o przeciwciałach przeciwko lekowi, a FDA wymienia immunogenność, czyli zdolność do wywoływania reakcji immunologicznej, jako otwarte ryzyko przy niektórych drogach podania ^[2].
• Co dzieje się po 13 tygodniach, czyli po najdłuższym okresie leczenia, jaki kiedykolwiek badano ^[1].
• Czy wyniki badań na zwierzętach i komórkach wskazujące na sprzyjanie rozwojowi nowotworów dotyczą ludzi ^[2], ^[21], ^[19].
• Cokolwiek na temat ciąży, karmienia piersią czy dzieci.

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Uczciwie trzeba przyznać, że nie ma zebranych danych o bezpieczeństwie LL-37 podawanego ludziom do organizmu. Istniejące dane pochodzą z leczenia ran oraz od trzech osób, którym wstrzyknięto go do guzów.

• W badaniu fazy 2b tolerancja wyglądała na akceptowalną. Co najmniej jedno zdarzenie niepożądane wystąpiło u 20, 24 i 20 osób w obu grupach LL-37 i w grupie placebo. Zdarzeń ocenionych jako możliwie lub prawdopodobnie związanych z leczeniem było 4, 1 i 1. Poważnych zdarzeń było 4, 7 i 1 ^[1].
• Jeden sygnał w tym badaniu wskazuje wyraźnie w jedną stronę. Róża, szerzące się zakażenie skóry, wystąpiła jako poważne zdarzenie tylko w obu grupach LL-37, raz i dwa razy. W żadnym przypadku nie dotyczyła leczonej rany ^[1].
• W badaniu ze wstrzyknięciami do guzów nie odnotowano zgonów ani poważnych zdarzeń. Inne zdarzenia odnotowane u tych trzech osób obejmowały raka kolczystokomórkowego i rogowacenie słoneczne, czyli zmianę skórną spowodowaną uszkodzeniem przez słońce. Odnotowano też odbarwienia skóry, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, spadek liczby limfocytów i białych krwinek oraz wzrost stężenia bilirubiny ^[5].
• Toksyczność dla ludzkich komórek zaczyna się blisko zakresu, w którym peptyd jest użyteczny. Komórki ulegają uszkodzeniu już przy 13–25 µM, wobec 5 µM potrzebnych do zahamowania wzrostu bakterii, a mechanizm wyraźnie nie jest selektywny wobec bakterii ^[3], ^[16].
• Komórki potrzebują aktywnej obrony przed nim. Białko o nazwie p33 wyłapuje LL-37 wewnątrz komórki. Gdy p33 jest mniej, peptyd staje się bardziej toksyczny, więc komórki z jego niedoborem są bardziej narażone ^[27].
• Działa na plemniki. LL-37 dziurawi błonę ludzkich i mysich plemników w sposób zależny od ilości, z maksimum przy 18 µM dla ludzkich i 3,6 µM dla mysich plemników. Potraktowane nim mysie plemniki nie doprowadziły do żadnego zapłodnienia, ani na szalce, ani w organizmie zwierzęcia ^[28]. Właśnie z tego powodu jest rozwijany jako środek antykoncepcyjny dopochwowy ^[29].
• Uczestniczy w rozwoju dwóch chorób skóry, zamiast je łagodzić. Osoby z trądzikiem różowatym mają w skórze twarzy nieprawidłowo wysokie stężenia katelicydyny, w źle przetworzonych postaciach, a wstrzyknięcie tych postaci myszom wywoływało stan zapalny ^[30]. W łuszczycy układ odpornościowy traktuje sam LL-37 jako wroga: limfocyty T skierowane przeciwko niemu to potwierdzony wynik ^[6]. W toczniu powstają przeciwciała przeciwko kompleksom peptydu z DNA ^[31].

Najjaśniejszym dostępnym stwierdzeniem dotyczącym bezpieczeństwa są słowa samej FDA. Jej lista substancji do sporządzania leków recepturowych, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa, mówi o LL-37 trzy rzeczy.

Leki recepturowe, które go zawierają, „may pose risk for immunogenicity for certain routes of administration” (mogą przy niektórych drogach podania nieść ryzyko reakcji immunologicznej). Urząd „lacks sufficient safety-related information” (nie dysponuje wystarczającymi informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa), by go ocenić. A wyniki badań nieklinicznych „suggest detrimental effects on male reproduction and that this drug can be protumorigenic in some tissues” (wskazują na szkodliwy wpływ na męski układ rozrodczy oraz na to, że lek ten może w niektórych tkankach sprzyjać rozwojowi nowotworów) ^[2].

Luki w danych są szerokie. Nie opublikowano niczego o tym, jak organizm radzi sobie z LL-37, i nie ma badań rakotwórczości, wpływu na rozród ani genotoksyczności, czyli uszkadzania materiału genetycznego, spełniających standardy regulacyjne. Żadne badanie nie mierzyło immunogenności. Nie ma wpisu w farmakopei i nie ma żadnych danych dotyczących ciąży, karmienia piersią ani dzieci ^[2], ^[14].

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować.

Tabelę trzeba czytać z uwzględnieniem czterech zastrzeżeń. U ludzi LL-37 wyłącznie nakładano na ranę lub wstrzykiwano do guza. Stężenia w mg/ml preparatu nakładanego na powierzchnię rany nie da się przeliczyć na ilość podawaną we wstrzyknięciu.

W jedynym badaniu ustalającym dawkę żadnego efektu nie dało właśnie najwyższe stężenie. Nie ma też żadnych danych farmakokinetycznych u ludzi, które pozwoliłyby powiązać te wartości ze sobą ^[4], ^[2].

Żaden urząd na świecie nie ustalił dawki, ponieważ nigdzie nie dopuszczono do obrotu żadnego produktu ^[14].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

• 1995 — peptyd zostaje opisany po raz pierwszy, pod dwiema różnymi nazwami, przez zespoły ze Sztokholmu i Kopenhagi ^[11], ^[12].
• 2014 — pierwsze badanie u ludzi opisuje korzystny sygnał w zakresie tempa gojenia u 34 dorosłych ^[4].
• 2021 — większe badanie fazy 2b podaje, że zamykanie się ran nie różniło się od placebo ^[1].
• 2026 — lista FDA substancji do sporządzania leków recepturowych, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa, wymienia katelicydynę LL-37 w grupie substancji zgłoszonych, a następnie wycofanych ^[2].

Status sprawdzono 7 września 2026 roku. W przypadku Stanów Zjednoczonych i Australii ustalenie opiera się na przeszukaniu pełnych tekstów odpowiednich dokumentów ^[2], ^[33]. W przypadku pozostałych rynków opiera się na statusie badanego leku podanym w publikacjach i na braku jakiejkolwiek informacji o dopuszczeniu do obrotu. To słabszy dowód ^[14].

Dwie dalsze kwestie wpływają na to, co można powiedzieć. Żadne z badań Promore Pharma nie jest zarejestrowane w ClinicalTrials.gov, więc przy przeszukiwaniu wyłącznie tego rejestru umykają dwa najważniejsze badania ^[34].

LL-37 nie znalazł się też wśród substancji, które komitet doradczy FDA ds. leków recepturowych rozpatrywał w lipcu 2026 roku. Dla tej substancji nie istnieje żadna ze szczegółowych ocen urzędu, które powstały dla kilku innych peptydów badawczych ^[35].

Antydoping

LL-37 jest zakazany w sporcie przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie widnieje z nazwy na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Podlega klasie S0, która obejmuje „any pharmacological substance which is not addressed by any of the subsequent sections of the List and with no current approval by any governmental regulatory health authority for human therapeutic use” (każdą substancję farmakologiczną, której nie obejmuje żaden z dalszych działów listy i która nie jest obecnie dopuszczona przez żaden rządowy urząd ds. zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi) ^[7]. Substancja w fazie badań klinicznych, nigdzie niedopuszczona do obrotu, to dokładnie ten przypadek. Przykłady wymienione w klasie S0 wyraźnie nie stanowią zamkniętego katalogu.

To, że organizm sam wytwarza LL-37, niczego nie zmienia. Zakazane jest przyjmowanie niedopuszczonego preparatu farmakologicznego, a nie obecność peptydu w organizmie. Amerykański związek sportu akademickiego również go nie wymienia i zaznacza, że jego lista nie jest ani kompletna, ani wyczerpująca ^[36]. Szerszy kontekst zawiera strona peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

Uczciwe porównanie LL-37 z peptydami, z którymi zwykle się go zestawia, jest możliwe tylko w tych aspektach, które obejmują te same dokumenty. Poniższa tabela korzysta z listy FDA dotyczącej leków recepturowych, porządku obrad komitetu doradczego z lipca 2026 roku i listy zabronionej, ponieważ wszystkie cztery substancje figurują w tych dokumentach.

Źródła do tabeli: ^[2], ^[35], ^[7].

Jedna różnica jest rzeczywista i warto ją jasno nazwać. Spośród tych czterech substancji tylko LL-37 ma randomizowane badanie z grupą placebo u ludzi, opublikowane w recenzowanym czasopiśmie, z twardym punktem końcowym ^[1]. To wyższy poziom dowodów niż ten, który osiągnęły pozostałe, a wynik był taki, że leczenie nie przyniosło różnicy.

Druga różnica działa w przeciwnym kierunku. Wszystkie cztery znajdują się w tej samej grupie wycofanych zgłoszeń. W przypadku pozostałych trzech urząd odnotowuje brak danych i ogólne trudności z preparatami peptydowymi, ale żadnej konkretnej szkody. W przypadku LL-37 wymienia dwie ^[2]. Lepsze dowody i gorszy profil ryzyka nie są tu sprzecznością. To dwie konsekwencje tego samego faktu: LL-37 rzeczywiście został przebadany.

Częste nieporozumienia

• „Wytwarza go organizm, więc musi być bezpieczny”. Organizm trzyma go pod ścisłą kontrolą. Jest uwalniany przez jedno określone cięcie, dopiero gdy komórka wyrzuciła już prekursor na zewnątrz, a białko o nazwie p33 wyłapuje to, co zostaje w środku ^[10], ^[27]. Podawany z zewnątrz uszkadza ludzkie komórki już przy 13–25 µM. W łuszczycy atakuje go układ odpornościowy, a FDA wymienia dwie konkretne szkody wskazane w badaniach laboratoryjnych ^[3], ^[6], ^[2].
• „LL-37 mógłby zastąpić antybiotyki”. Na szalce zabija szeroki zakres bakterii. To działanie tłumi ludzka surowica, a zależy ono od zawartości soli i kwasowości otoczenia peptydu ^[3]. Nigdy nie badano go u ludzi jako środka przeciwzakaźnego działającego w całym organizmie. W ciężkiej posocznicy LL-37 był jedynym peptydem przeciwdrobnoustrojowym, którego stężenie we krwi nie wzrosło ^[26].
• „LL-37, ropocamptide, hCAP-18 i CAMP to cztery różne rzeczy”. To cztery poziomy tej samej rzeczy. CAMP to gen, hCAP-18 to wytwarzane przez niego nieaktywne białko, LL-37 to odcięty od niego aktywny fragment końcowy, a ropocamptide to nazwa leku dla LL-37 wytwarzanego w laboratorium ^[8], ^[10], ^[1].
• „Badania w rejestrach dowodzą, że istnieją dane kliniczne”. Z dziesięciu wpisów o badaniach interwencyjnych powiązanych z LL-37 w aż siedmiu w ogóle nie podaje się LL-37. Mierzy się w nich LL-37 jako wskaźnik albo próbuje zwiększyć jego produkcję w organizmie za pomocą witaminy D, maślanu sodu lub iwermektyny stosowanej na skórę. Trzy z nich wycofano, zanim się rozpoczęły ^[34].
• „Więcej katelicydyny to dobrze dla skóry”. W trądziku różowatym udokumentowano coś przeciwnego. Chora skóra zawiera nieprawidłowo wysokie stężenia w źle przetworzonych postaciach, a wstrzyknięcie tych postaci myszom wywoływało stan zapalny ^[30]. W łuszczycy to właśnie LL-37 zamienia własne DNA organizmu w sygnał alarmowy ^[20].
• „Badano go w czerniaku, więc zwalcza nowotwory”. Jedno badanie jednoramienne objęło leczeniem trzy osoby i nie doprowadziło do żadnego wniosku ^[5]. Równolegle niezależne prace opisują, że LL-37 sprzyja rozwojowi nowotworów trzustki, płuca i czerniaka, a FDA uwzględniła to ustalenie we własnej ocenie ryzyka ^[19], ^[21], ^[22], ^[2].
• „LL-37 do wstrzykiwań oferowany w internecie to materiał z badań”. Różni się w czterech punktach. Nigdy nie podawano go w badaniu podskórnie. FDA wymienia ryzyko reakcji immunologicznych przy niektórych drogach podania oraz trudności z samym scharakteryzowaniem substancji. Żadna farmakopea nie określa dla niego normy czystości. A zgłoszenie na amerykańską listę substancji do leków recepturowych wycofano, więc nie ma też legalnej drogi sporządzania go w aptece ^[2], ^[14].

Najczęściej zadawane pytania

Czy LL-37 jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu jako lek?

Nie. Na dzień 7 września 2026 roku żaden kraj nie dopuścił LL-37 do obrotu, ani pod tą nazwą, ani jako ropocamptide. Najdalej doszedł do zakończonego badania fazy 2b, które nie osiągnęło głównego punktu końcowego. W Stanach Zjednoczonych figuruje na liście FDA substancji do sporządzania leków recepturowych, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa, w grupie substancji zgłoszonych, a następnie wycofanych.

Czym jest LL-37?

To łańcuch 37 aminokwasów, który ludzki organizm wytwarza sam, i jedyna katelicydyna, jaką mają ludzie. Jest odcinany od większego białka o nazwie hCAP-18, gdy białe krwinki je uwolnią. Jego normalnym zadaniem jest udział we wrodzonej odpowiedzi immunologicznej: uszkadza błony bakterii i wpływa na przebieg stanu zapalnego.

Co wykazały badania LL-37 w gojeniu ran?

Największe z nich nie wykazało różnicy. W grupie 149 dorosłych z trudno gojącymi się żylnymi owrzodzeniami podudzi odsetek potwierdzonych całkowitych zamknięć rany po 13 tygodniach wyniósł 26,5% i 24,7% przy dwóch stężeniach LL-37 wobec 25,3% przy placebo. Wcześniejsze badanie z udziałem 34 osób opisało szybsze tempo gojenia, czego większe badanie nie potwierdziło.

Czy LL-37 jest bezpieczny tylko dlatego, że wytwarza go organizm?

Nie, to dwie odrębne kwestie. Toksyczność wobec ludzkich komórek zaczyna się przy 13–25 µM, czyli przy stężeniu zaledwie dwa do pięciu razy wyższym niż 5 µM hamujące wzrost bakterii, a mechanizm działania nie jest selektywny. W łuszczycy układ odpornościowy traktuje LL-37 jako cel ataku, a FDA wymienia szkodliwy wpływ na męski układ rozrodczy i sprzyjanie rozwojowi nowotworów jako obawy wynikające z badań nieklinicznych.

Czym różnią się LL-37, ropocamptide i hCAP-18?

Opisują tę samą cząsteczkę na różnych etapach i według różnych konwencji nazewniczych. CAMP to gen, hCAP-18 to wytwarzane przez niego białko ze 170 aminokwasów, które samo nie działa przeciwbakteryjnie, a LL-37 to odcięty od niego końcowy fragment z 37 aminokwasów. Ropocamptide to międzynarodowa nazwa leku dla LL-37 wytwarzanego w laboratorium.

Czy LL-37 może zastąpić antybiotyki?

Nie ma na to dowodów u ludzi. Na szalce zabija bakterie, ale ludzka surowica tłumi to działanie, a efekt silnie zależy od kwasowości i zawartości soli. Jedyne dowody dotyczące podawania go do organizmu pochodzą z modeli posocznicy u szczurów, przy dawce 1 mg/kg dożylnie.

Jak długo LL-37 utrzymuje się w organizmie?

Nikt tego nie wie. Nie opublikowano żadnych danych o okresie półtrwania, wchłanianiu ani rozmieszczeniu LL-37 w organizmie, dla żadnej drogi podania i żadnego gatunku. Ta luka jest jednym z powodów, dla których FDA stwierdza, że brakuje jej informacji o bezpieczeństwie potrzebnych, by ocenić, czy substancja szkodziłaby ludziom.

Czy LL-37 wstrzykiwano kiedykolwiek podskórnie w badaniu?

Nie. U ludzi nakładano go wyłącznie na powierzchnię ran w postaci płynu lub kremu oraz w jednym małym badaniu wstrzykiwano bezpośrednio do guzów skóry trzem leczonym osobom. Nie ma żadnego zarejestrowanego badania, w którym LL-37 podawano by ludziom podskórnie lub dożylnie.

Czy LL-37 jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie jest wymieniony z nazwy na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Klasa S0 obejmuje każdą substancję farmakologiczną, której żaden urząd ds. zdrowia nie dopuścił do stosowania u ludzi, w tym leki w fazie badań klinicznych. To, że organizm naturalnie wytwarza LL-37, niczego tu nie zmienia.

Czego wciąż nie wiadomo o LL-37?

Niemal wszystkiego, co dotyczy podawania go ludziom inaczej niż na powierzchnię rany. Nie ma danych o tym, jak organizm go wchłania i usuwa (farmakokinetyka), żadnych doświadczeń z podawaniem ogólnoustrojowym, żadnego pomiaru reakcji immunologicznej w żadnym badaniu ani niczego poza 13 tygodniami leczenia. Nierozstrzygnięte pozostaje też, czy wyniki z komórek i zwierząt wskazujące na sprzyjanie rozwojowi nowotworów dotyczą ludzi.

Jak cytować tę stronę

Informacje na tej stronie zweryfikowano 7 września 2026 roku i tego samego dnia przeczytano w całości dokumenty regulacyjne i antydopingowe, na których opierają się tabele statusu. LL-37 to niedopuszczona do obrotu substancja w fazie badań, dlatego wersja i data są równie ważne jak treść.

myPeptides Research & Editing. (2026). LL-37: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 7 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/ll-37

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; pełny rejestr jest dostępny w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 7 września 2026. Następny przegląd: po każdym nowym badaniu klinicznym LL-37, po zmianie listy FDA dotyczącej leków recepturowych lub po każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej.