Testagen: badania, status i bezpieczeństwo

Podsumowanie

Testagen to syntetyczny łańcuch czterech aminokwasów, Lys-Glu-Asp-Gly, wytworzony w instytucie w Petersburgu i sprzedawany jako peptyd dla jąder. Wszystkie opublikowane o nim recenzowane badania na zwierzętach dotyczą przysadki mózgowej i tarczycy; to samo dotyczy jedynego znalezionego patentu, wśród którego współwynalazców figuruje kierownik grupy, z której peptyd się wywodzi. Przypisanie do jąder opiera się na dwóch tabelach w pracach przeglądowych i na niezrecenzowanym opisie samych twórców. W żadnej przeszukanej bazie nie znaleziono zarejestrowanego badania u ludzi, a na żadnym ze sprawdzonych rynków nie jest dopuszczony do obrotu jako lek.

Najważniejsze ustalenia w skrócie

• Sekwencja jest pewna. Trzy niezależne prace podają Lys-Glu-Asp-Gly, a wpis w bazie chemicznej uzupełnia wzór C17H29N5O9 i masę 447,44 g/mol ^[1], ^[2], ^[14].
• Wszystkie recenzowane badania na zwierzętach dotyczą przysadki i tarczycy. Cztery prace jednej grupy opisują peptyd jako oparty na składzie przedniego płata przysadki mózgowej i mierzą hormony tarczycy ^[4], ^[5], ^[6], ^[7].
• Jedyny znaleziony patent dotyczy tego samego układu. Patent RU2325397 zastrzega peptyd jako lek pobudzający wydzielanie hormonu tyreotropowego (TSH) i hormonów tarczycy. Wśród wynalazców wymieniono Chawinsona ^[8].
• Przypisanie do jąder opiera się na trzech pracach, z których żadna nie badała rozrodu. Jedna dotyczy histonów pszenicy, druga różnicowania komórek odpornościowych, a trzecia dwóch innych peptydów w sercach myszy ^[9], ^[15], ^[18].
• W drugiej tabeli przeglądowej ten wiersz nie ma żadnego odwołania do źródła. Każdy sąsiedni wiersz je ma; wiersz Testagenu jako jedyny nie ^[10].
• Nie znaleziono zarejestrowanego badania u ludzi. Zapytanie o kod peptydu w rejestrze badań dało zero wyników, a jedyne trafienie pod nazwą handlową dotyczy płynu z testosteronem ^[11].
• Najnowsza recenzowana praca dotyczy miedzi. W badaniu z 2025 roku sprawdzano peptyd jako inhibitor korozji na powierzchni miedzi i uzyskano skuteczność około 86% ^[14].

Czym jest Testagen

Testagen to wytworzony w laboratorium peptyd złożony z czterech aminokwasów, sprzedawany w Rosji w kapsułkach, a na Zachodzie jako odczynnik badawczy. Pochodzi z Petersburskiego Instytutu Bioregulacji i Gerontologii, czyli z grupy skupionej wokół Władimira Chawinsona ^[12], ^[13].

Grupa nazywa takie cząsteczki peptydowymi bioregulatorami: to krótkie syntetyczne łańcuchy, które mają zawierać aktywny rdzeń wyciągu z narządu zwierzęcego. To termin wewnętrzny instytutu. Nie występuje w żadnej farmakopei ani w klasyfikacji żadnego urzędu rejestracyjnego ^[9], ^[12].

Źródła nie zgadzają się właśnie co do tego, o jaki narząd chodzi. Opis rosyjskiego produktu mówi o peptydach o tkankowo swoistym działaniu na komórki jąder. Recenzowane badania na zwierzętach opisują peptyd przedniego płata przysadki mózgowej ^[4], ^[12].

Najważniejsze dane

Jak działa

Nikt tego nie wie. Nie opisano żadnego receptora, w przeszukanej literaturze nie znaleziono zależności między dawką a efektem u żadnego ssaka, a żadne recenzowane badanie nie opisuje, co peptyd robi w jądrach.

Wyjaśnienie proponowane przez zespół twórców składa się z trzech kroków. Peptyd miałby zostać przeniesiony do wnętrza komórki, dotrzeć do jądra komórkowego i przyłączyć się do DNA oraz do histonów, zmieniając to, które geny są odczytywane. Każdemu z tych kroków warto przyjrzeć się osobno.

• Wnikanie do komórki. Komputerowe dokowanie umieściło peptyd wśród lepiej dopasowanych ligandów przenośników aminokwasów LAT1 i LAT2 oraz przenośnika peptydów PEPT1. Autorzy sami nazywają swoje wyniki jedynie wstępnymi, a żadnego transportu nie zmierzono ^[17].
• Docieranie do jądra komórkowego. Znakowany peptyd zaobserwowano w cytoplazmie, jądrze i jąderku komórek HeLa. To obraz tego, dokąd trafił, a nie tego, co zrobił ^[2].
• Przyłączanie się do DNA. W testach bezkomórkowych peptyd wiązał krótkie odcinki DNA. To, który odcinek wiązał, zależało od sekwencji, a nawet od tego, czy cytozyna miała przyłączoną grupę metylową; preferował odcinki zawierające CAG ^[2].
• Przyłączanie się do histonów. Wiązał się z początkowymi odcinkami histonów H1, H2B, H3 i H4. Histony te pochodziły z pszenicy, a autorzy nie znaleźli pasujących sekwencji w histonach rdzeniowych pszenicy ^[15].
• Działanie przez przysadkę. U ptaków z usuniętą przysadką mózgową peptyd podwyższał stężenie hormonu tyreotropowego i hormonów tarczycy oraz zapobiegał zanikowi tarczycy ^[4], ^[7].

U podstaw tego wszystkiego leży problem wielkości. Cztery aminokwasy niosą bardzo mało informacji, zdecydowanie za mało, by wskazać jeden gen w całym genomie. Wszystkie cztery krążą też swobodnie we krwi jako zwykłe aminokwasy.

Właśnie rozdźwięk między obiema częściami tej historii jest tu najważniejszy. Badania wiązania nie mówią nic o narządzie, a badania na zwierzętach, które narząd wskazują, wskazują przysadkę mózgową, a nie jądra ^[2], ^[5], ^[15].

Co wykazały badania

Peptyd ten pojawia się w ogóle w około jedenastu pracach. Dwie to bezkomórkowe badania wiązania, cztery to doświadczenia na ptakach, dwie to modele komputerowe, jedna dotyczy miedzi, a pozostałe to prace przeglądowe macierzystej grupy ^[32].

Badania przysadki i tarczycy

Dane z badań na zwierzętach Pisklętom kurzym usunięto przysadkę mózgową wkrótce po wykluciu, co powoduje zanik tarczycy i spadek stężenia jej hormonów. Peptyd podawano przez 40 dni. Podwyższył on stężenie hormonu tyreotropowego i hormonów tarczycy oraz przywrócił budowę gruczołu ^[4], ^[7].

Dane z badań na zwierzętach Dwie kolejne prace powtarzają ten wzorzec u rocznych i pięcioletnich kur. Powrót do normy był wyraźniejszy u młodych ptaków niż u starych. Dokładne liczby są niedostępne, ponieważ pełne teksty tych prac nie są ogólnodostępne ^[5], ^[6], ^[7].

Dane z badań na zwierzętach W tym samym modelu ptasim peptyd pomagał też grasicy odzyskać prawidłową budowę. Działał przy tym silniej niż jego peptyd siostrzany z tylnego płata przysadki mózgowej ^[16].

Wszystkie cztery prace pochodzą od jednej grupy z jednej akademii. Wszystkie cztery opisują peptyd jako oparty na składzie aminokwasowym przedniego płata przysadki mózgowej ^[4], ^[5], ^[7].

Wyniki dotyczące jąder

Niezrecenzowany opis twórców W hodowlach narządowych strefa wzrostu tkanki jąder młodych szczurów zwiększyła się o 54,1 ± 3,1% (p<0,05), a starych szczurów o 40,6 ± 2,3%. W czternastu innych tkankach nie stwierdzono istotnego wzrostu ^[3].

To jedno badanie przesiewowe to jedyny wynik doświadczalny, jaki znaleziono na poparcie przypisania do jąder. Nie podaje stężenia ani liczby hodowli, opublikowali go twórcy i nie przeszedł recenzji ^[3].

Niezrecenzowany opis twórców U napromienianych samców szczurów łączonych w pary z samicami opisano odsetek ciąż wynoszący 40% w 45. dniu i 59% w 90. dniu, gdy peptyd podano przed napromienieniem, oraz 14% w 30. dniu, 42% w 60. dniu i 61% w 90. dniu, gdy podano go po napromienieniu, wobec zera w grupach kontrolnych we wszystkich punktach czasowych. Nie podano dawki, drogi podania, liczby zwierząt ani analizy statystycznej ^[3].

Jedyny opis u ludzi

Niezrecenzowany opis twórców 48 mężczyzn w wieku od 54 do 68 lat podzielono na dwie grupy: 27 otrzymywało kapsułki doustnie przez 20 dni, a 21 ich nie otrzymywało. Żadna z grup nie była zaślepiona, a obie otrzymywały też adaptogeny, witaminy, a niekiedy leki uspokajające ^[3].

Podane wartości to stężenie testosteronu w surowicy 6,1 ± 0,4 ng/ml przed leczeniem, 6,5 ± 0,2 po leczeniu standardowym i 7,3 ± 0,3 po leczeniu standardowym z dodatkiem kapsułek. Koncentracja plemników miała wzrosnąć z 16 do 22 milionów na ml ^[3].

Cztery rzeczy sprawiają, że tych liczb nie można uznać za dowód działania. Nie ma wartości p ani przedziałów ufności. Nie ma zaślepienia ani placebo. Autorami są twórcy preparatu. Opis nigdy też nie podaje, jaką substancję badano, nazywając ją jedynie krótkim peptydem ^[3].

Na osobną uwagę zasługuje jeden szczegół. Stężenie LH spadło z 3,71 ± 0,14 do 3,08 ± 0,09, a FSH z 2,95 ± 0,18 do 2,21 ± 0,14, podczas gdy testosteron miał rosnąć. Opis nie wyjaśnia tego połączenia ^[3].

Gdzie dowody prowadzą w inną stronę

Inżynieria materiałowa Najnowsza recenzowana praca o tym peptydzie dotyczy miedzi. Zmierzono w niej jego adsorpcję na powierzchni miedzi w słonej wodzie i podano skuteczność hamowania korozji na poziomie około 86% przy energii swobodnej adsorpcji −30,86 kJ/mol ^[14].

Praca ta jest tu przytaczana jako to, czym rzeczywiście jest. Potwierdza tożsamość cząsteczki i to, że da się ją zsyntetyzować, ale nie zawiera żadnych informacji o działaniu w żywym organizmie ^[14].

Czego wciąż nie wiadomo

• Ile peptydu trafia do krwi po połknięciu lub wstrzyknięciu, jaka jest jego dystrybucja w organizmie i jak szybko jest rozkładany. Nie znaleziono takich pomiarów dla żadnego gatunku ^[32].
• Co robi w tkance jąder ssaków w recenzowanym doświadczeniu. W wyszukiwaniach, na których opiera się ta strona, nie znaleziono niczego takiego ^[9], ^[32].
• Czy którykolwiek z wyników badań na ptakach powtarza się poza grupą, która je uzyskała. Nie znaleziono niezależnego powtórzenia ^[32].
• Jakie dawki rzeczywiście stosowano w badaniach na zwierzętach. Pełne teksty nie są otwarte, więc liczb nie da się odczytać ^[32].
• Jakiej substancji dotyczy opis u ludzi: czystego peptydu złożonego z czterech elementów czy kompleksu peptydowego deklarowanego na rosyjskiej etykiecie ^[3], ^[12].

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Prawie nie ma o czym pisać – i właśnie to jest ustaleniem, a nie powodem do spokoju. Żadnego badania nie zaplanowano tak, by zbierało dane o bezpieczeństwie, a dla substancji sprzedawanej poza aptekami nie istnieje żaden system zgłaszania działań niepożądanych.

• Brak skutków ubocznych u 27 osób w ciągu 20 dni, jak podają twórcy we własnym opisie. Przy tak małej grupie nie da się wykluczyć działania niepożądanego, które występuje rzadziej niż mniej więcej u jednej osoby na dziesięć ^[3].
• Jedno przeciwwskazanie na rosyjskiej etykiecie: indywidualna nietolerancja składników. To standardowe sformułowanie dla rosyjskich suplementów diety, a nie ocena dotycząca tej konkretnej substancji ^[12], ^[13].
• Brak wpisu w amerykańskiej bazie zdarzeń niepożądanych. Zapytanie nie dało wyników, czego należy się spodziewać w przypadku substancji bez amerykańskiego pozwolenia i bez obrotu aptecznego. Oznacza to, że nie ma kanału zgłoszeń, a nie że nic się nie dzieje ^[21].
• Niewyjaśniony obraz hormonalny. LH i FSH spadły, podczas gdy testosteron miał rosnąć. Taki obraz pasowałby do bezpośredniego działania na jądra, ale równie dobrze do osłabienia sygnału z mózgu ^[3].
• Twierdzenie o toksyczności, którego nie da się sprawdzić. Twórcy podają, że ogromne wielokrotności zamierzonej ilości nie powodowały kumulacji ani zmian w narządach. Nie podano gatunku, liczb, drogi podania ani okresu obserwacji ^[3].

Czego brakuje

W wyszukiwaniach w literaturze i rejestrach, na których opiera się ta strona, nie znaleziono żadnej z poniższych rzeczy ^[32].

• Brak współczesnej toksykologii: brak ustalonej dawki śmiertelnej, brak badania z wielokrotnym podawaniem według jakiegokolwiek standardu, brak badań genotoksyczności i toksyczności rozrodczej. Ta ostatnia luka jest istotna, bo substancję sprzedaje się właśnie z myślą o rozrodzie ^[32].
• Brak jakichkolwiek danych o bezpieczeństwie wstrzyknięć. Jedyne udokumentowane stosowanie u ludzi było doustne ^[3], ^[13].
• Brak danych o długotrwałym stosowaniu powyżej 30 dni, o interakcjach, o ciąży, o dzieciach oraz o osłabionej czynności wątroby i nerek ^[32].
• Brak niezależnej analizy czystości. Sprzedawcy podają 99% w jednym katalogu i 95,97% w innym; żadnej z tych wartości nie zweryfikowano ^[35].
• Brak danych o jałowości i endotoksynach dla fiolek sprzedawanych jako materiał do wstrzykiwań, które są oznaczone jako nieprzeznaczone do stosowania u ludzi ^[35].

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować. Jedyny wiersz dotyczący ludzi pochodzi z niezrecenzowanego opisu twórców, a nie z zarejestrowanego badania.

Każdy wiersz podlega trzem ograniczeniom. Jedyna udokumentowana ekspozycja u ludzi dotyczy kompleksu peptydowego przyjmowanego doustnie, a nie czystego peptydu i nie wstrzyknięć. Ilości stosowanych u zwierząt w ogóle nie da się odczytać. Niczego z tego nie można przeliczyć na masę ciała ^[3], ^[12], ^[32].

Różnica w stosunku do tego, co krąży w handlu, jest duża. Jeden z poradników podaje 20 mg dziennie doustnie i 2 do 5 mg dziennie we wstrzyknięciach. To od 50 do 200 razy więcej niż udokumentowana ilość dzienna, i to drogą podania, dla której na żadnym sprawdzonym rynku nie znaleziono dopuszczonego produktu ani badań toksykologicznych ^[36].

Stan rozwoju i dopuszczenie do obrotu

Nie znaleziono żadnego programu rozwoju leku dotyczącego Testagenu. W przeszukanych rejestrach nie pojawił się żaden wniosek sponsora, żadna faza badań ani nic, co byłoby w toku. Istnieje jedynie patent z 2006 roku, skromna seria prac laboratoryjnych i kapsułka sprzedawana jako suplement diety ^[8], ^[11].

Dwa wiersze wymagają ostrożności. Wpis australijski oznacza, że substancji nigdy nie ujęto w wykazach, a nie że wolno jej używać ^[26]. Na wiersz rosyjski powołują się sprzedawcy, a dotyczy on rejestracji żywności, nie pozwolenia na lek ^[12], ^[29].

Z rosyjską rejestracją wiąże się też problem daty. Świadectwo pochodzi z maja 2008 roku i jest znane z dwóch farmaceutycznych publikacji informacyjnych, a nie z samego rejestru. Nie udało się sprawdzić, czy jest nadal ważne w 2026 roku ^[12], ^[13].

Pod tą nazwą pojawiają się dwa amerykańskie wpisy, które dotyczą czegoś innego. Jedyny wpis w bazie etykiet i jedyny wpis w rejestrze badań opisują płyn z testosteronem nakładany na skórę, wytwarzany przez niezwiązaną firmę ^[11], ^[21], ^[22].

Antydoping

Testagen jest zakazany przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Kategoria S0 listy zabronionej WADA na 2026 rok obejmuje „any pharmacological substance which is not addressed by any of the subsequent sections of the List and with no current approval by any governmental regulatory health authority for human therapeutic use” (każdą substancję farmakologiczną, której nie obejmuje żaden z dalszych działów listy i która nie ma aktualnego dopuszczenia przez jakikolwiek rządowy urząd zdrowia do stosowania terapeutycznego u ludzi) ^[30].

Nazwy nie ma na liście, ale nie jest to luka. Peptyd nie ma pozwolenia na żadnym ze sprawdzonych rynków, a rosyjska rejestracja suplementu diety nie jest dopuszczeniem do stosowania terapeutycznego u ludzi ^[12], ^[30].

Uzasadniona jest też surowsza interpretacja i trzeba to jasno powiedzieć. Sekcja S2.2.1 to otwarta kategoria obejmująca peptydy pobudzające wytwarzanie testosteronu u mężczyzn, a to jest dokładnie ta właściwość, z którą substancję się reklamuje ^[30].

Dla sportowca ta różnica ma znaczenie. Wszystko w kategorii S0 należy do substancji określonych, co łagodzi karę; substancje z kategorii S2 do nich nie należą, co ją zaostrza. W obu przypadkach stosowanie jest naruszeniem przepisów ^[30].

Niemieckie prawo antydopingowe ujmuje to jeszcze inaczej. Jego załącznik wymienia zakazane substancje pojedynczo i nie ma klauzuli zbiorczej dla peptydów pobudzających wytwarzanie testosteronu, więc ten peptyd nie jest tam objęty ^[31].

W tym wyszukiwaniu nie znaleziono opublikowanej metody wykrywania go w próbce. Nie zmienia to niczego w kwestii zakazu. Więcej szczegółów zawiera przegląd peptydy zakazane w sporcie.

Porównanie z pokrewnymi peptydami

To porównanie nie dotyczy siły działania. Pokazuje rodzinę niemal identycznych krótkich łańcuchów, z których każdy przypisano innemu narządowi. Te przypisania opierają się na tym samym rodzaju wpisu w tabeli, a nie na doświadczeniach dotyczących konkretnych narządów ^[9], ^[10].

Najbardziej pouczający jest wiersz Epitalonu. Różni się od Testagenu jednym elementem budulcowym i występuje obok niego w każdym z czterech badań na ptakach. Sam przypisany jest drugiemu płatowi tego samego gruczołu ^[4], ^[7].

Wiersz Testolutenu wyjaśnia częstą pomyłkę. Kto przeczyta o wyciągu z jąder, a potem kupi peptyd złożony z czterech aminokwasów, nie dostaje skoncentrowanej wersji tego samego produktu ^[12].

Częste nieporozumienia

• „Testagen pochodzi z tkanki jąder”. Jest syntetyczny. Nawet źródła, które przypisują go jądrom, twierdzą jedynie, że wywodzi się ze składu wyciągu tkankowego. Recenzowane prace wskazują, że chodzi o wyciąg z przedniego płata przysadki mózgowej ^[4], ^[5].
• „Prace przeglądowe potwierdzają, że reguluje męski układ rozrodczy”. Jeden przegląd opiera tę informację na trzech pracach: o histonach pszenicy, o różnicowaniu komórek odpornościowych i o dwóch innych peptydach w sercach myszy. W drugim przeglądzie ten wiersz nie ma żadnego źródła ^[9], ^[10], ^[15], ^[18].
• „Istnieje badanie kliniczne Testagenu”. Jedyne trafienie w rejestrze to płyn z testosteronem nakładany na skórę, zarejestrowany w 2016 roku przez niezwiązaną firmę, z datą rozpoczęcia nadal w przyszłości. Zapytanie o kod peptydu daje zero wyników ^[11].
• „Jest sprzedawany w Rosji, więc został tam dopuszczony”. Jest tam zarejestrowany jako suplement diety, a ta kategoria nie wymaga sprawdzenia, czy substancja działa. W rosyjskich rejestracjach nie znaleziono postaci do wstrzykiwań ^[12], ^[13], ^[29].
• „Rosyjskie dane dotyczą peptydu sprzedawanego na Zachodzie”. Rosyjska etykieta deklaruje kompleks peptydowy, a opis u ludzi nigdy nie podaje sekwencji. Na Zachodzie sprzedaje się czysty peptyd złożony z czterech elementów ^[3], ^[12].
• „Nie wywoływał skutków ubocznych, więc jest bezpieczny”. To zdanie opiera się na 27 osobach obserwowanych przez 20 dni, w niezaślepionym opisie przygotowanym przez twórców. Dla postaci wstrzykiwanej nie znaleziono żadnych danych o bezpieczeństwie ^[3].
• „W 2025 roku opublikowano nowe badanie Testagenu”. To prawda, ale dotyczy ochrony powierzchni miedzi przed korozją. Przytaczanie go bez podania tematu daje fałszywe wyobrażenie o stanie badań ^[14].
• „To suplement diety, więc sportowcy nie ryzykują”. Lista zabroniona WADA na 2026 rok zakazuje go przez cały czas, a rejestracja suplementu diety w jednym kraju nie chroni przed zakazem ^[12], ^[30].
• „Numer CAS dowodzi, że to zarejestrowana substancja”. Numer podawany przez sprzedawców występuje tylko w katalogach handlowych. Wpis w bazie chemicznej nie zawiera numeru rejestrowego, a wpis pojęcia medycznego w ogóle nie ma takiego pola ^[1], ^[19], ^[35].

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest Testagen?

To syntetyczny łańcuch czterech aminokwasów: lizyny, kwasu glutaminowego, kwasu asparaginowego i glicyny, zapisywany jako Lys-Glu-Asp-Gly lub KEDG. Pochodzi z Petersburskiego Instytutu Bioregulacji i Gerontologii. W 2008 roku Rosja zarejestrowała pod tą nazwą suplement diety w kapsułkach; na Zachodzie czysty peptyd sprzedaje się w fiolkach jako odczynnik badawczy.

Czy Testagen jest naprawdę peptydem jąder?

Recenzowana literatura nie potwierdza tego przypisania. Wszystkie cztery recenzowane badania na zwierzętach opisują peptyd jako oparty na składzie aminokwasowym przedniego płata przysadki mózgowej i mierzą hormony tarczycy. Jedyny znaleziony patent dotyczy tego samego układu. Przypisanie do jąder pojawia się w dwóch tabelach w pracach przeglądowych i w niezrecenzowanym opisie napisanym przez twórców.

Czy Testagen badano u ludzi?

W żadnej przeszukanej bazie nie znaleziono zarejestrowanego badania. Zapytanie o kod peptydu w rejestrze badań dało zero wyników. Istnieje jeden opis stosowania u ludzi: 48 mężczyzn w wieku od 54 do 68 lat, z których 27 otrzymywało kapsułki przez 20 dni, opublikowany przez twórców w farmaceutycznym kompendium informacyjnym. Badanie nie było zarejestrowane, zaślepione ani kontrolowane placebo, a opis nie podaje wartości p.

Dlaczego rejestr badań klinicznych pokazuje wynik dla Testagenu?

Ponieważ ta nazwa należy też do drugiego, niezwiązanego produktu. Testagen TDS Testosterone 5% to płyn z testosteronem nakładany na skórę, wytwarzany przez firmę niemającą żadnego związku z peptydem. To właśnie ten produkt stoi za jedynym wpisem w rejestrze i jedynym wpisem w amerykańskiej bazie etykiet znalezionym pod słowem Testagen.

Czy Testagen jest gdziekolwiek dopuszczony do obrotu jako lek?

Nie, na żadnym ze sprawdzonych rynków, również w Rosji. Jedynym oficjalnym wpisem, jaki w ogóle znaleziono, jest rosyjska rejestracja suplementu diety z maja 2008 roku dla kapsułek i tabletek przyjmowanych doustnie. Nie udało się sprawdzić, czy ta rejestracja jest nadal ważna w 2026 roku. Rejestracja suplementu diety nie jest pozwoleniem na dopuszczenie leku do obrotu i nie wymaga sprawdzenia, czy produkt działa.

Jakie skutki uboczne ma Testagen?

Nikt ich rzetelnie nie zebrał. Jedyny opis u ludzi, przygotowany przez samych twórców, nie odnotowuje skutków ubocznych u 27 osób w ciągu 20 dni. Przy tak małej grupie nie da się wykluczyć działania niepożądanego, które występuje rzadziej niż mniej więcej u jednej osoby na dziesięć. Dla postaci do wstrzykiwań sprzedawanej na Zachodzie nie znaleziono żadnych danych o bezpieczeństwie.

Czym Testagen różni się od Epitalonu?

Różnią się jednym elementem budulcowym: Testagen zaczyna się od lizyny, Epitalon od alaniny, a pozostałe trzy są identyczne. Oba peptydy badano równolegle we wszystkich czterech badaniach na ptakach, gdzie reprezentują odpowiednio przedni i tylny płat przysadki mózgowej. Epitalon ma znacznie obszerniejszą własną literaturę, a jej wyników nie można przenosić na Testagen.

Czy Testagen jest zakazany w sporcie?

Tak, przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Nie jest wymieniony z nazwy na liście zabronionej WADA na 2026 rok. Kategoria S0 obejmuje każdą substancję o działaniu farmakologicznym, której żaden urząd zdrowia nie dopuścił do stosowania u ludzi, co dokładnie odpowiada jego sytuacji. Można też argumentować za surowszą interpretacją, ponieważ sekcja S2.2.1 to otwarta kategoria peptydów pobudzających wytwarzanie testosteronu u mężczyzn.

Jaka jest najnowsza publikacja o Testagenie?

Praca rumuńskiego uniwersytetu z 2025 roku dotycząca ochrony przed korozją. Zmierzono w niej, jak peptyd przylega do powierzchni miedzi w słonej wodzie, i podano skuteczność hamowania korozji na poziomie około 86%. To inżynieria materiałowa: potwierdza, że cząsteczka istnieje i da się ją wytworzyć, ale nic nie mówi o jakimkolwiek działaniu w organizmie.

Dlaczego ta strona podaje ilości Testagenu, ale nie podaje schematu przyjmowania?

Ponieważ udokumentowane ilości opisują to, co podały źródła, a nie to, co ktokolwiek powinien robić. Jedyne wartości odnoszące się do ludzi to 100 do 400 mikrogramów kompleksu peptydowego dziennie, przyjmowanego doustnie w kapsułkach. Ilości krążące w handlu są od 50 do 200 razy większe i często podawane we wstrzyknięciach, a dla tej drogi podania nie znaleziono na żadnym sprawdzonym rynku dopuszczonego produktu ani badań bezpieczeństwa.

Jak cytować tę stronę

Sprawdzenia rejestrów i wyszukiwania w literaturze, na których opiera się ta strona, przeprowadzono 17 września 2026 roku. W przypadku substancji, której reputacja opiera się na narządzie niezbadanym w żadnym recenzowanym doświadczeniu, data, w której te wyszukiwania nie przyniosły wyników, jest częścią ustaleń.

myPeptides Research & Editing. (2026). Testagen: badania, status i bezpieczeństwo. Wersja 1.0, 17 września 2026. Rejestr peptydów myPeptides. Pobrano z https://mypep.app/peptides/testagen

Sposób opracowywania i oceniania stron tego rejestru opisuje metodologia; pełny rejestr znajduje się w dziale peptydy.

Ostatnia weryfikacja: 17 września 2026. Następny przegląd: po pojawieniu się jakiegokolwiek recenzowanego doświadczenia na tkance jąder, jakiegokolwiek zarejestrowanego badania u ludzi, jakiegokolwiek niezależnego powtórzenia lub przy każdej zmianie klasyfikacji antydopingowej.