BPC-157 vs TB-500: różnice, badania i bezpieczeństwo

Krótka odpowiedź

BPC-157 ma 15 aminokwasów, a fragment TB-500, czyli Ac-LKKTETQ, ma ich siedem. Żaden z nich nie ma wiarygodnych danych klinicznych, które potwierdzałyby pomoc w gojeniu urazów. Bezpośrednie porównanie na szczurach nie rozstrzyga, który byłby lepszy dla ludzi, a użytego w nim materiału TB-500 nie zidentyfikowano chemicznie. TB-4 pełnej długości to inna cząsteczka, z osobnymi badaniami u ludzi.

W skrócie

Jak działają

Na tej stronie TB-500 oznacza Ac-LKKTETQ, zgodnie z jego identyfikacją analityczną i definicją przyjętą przez FDA w 2026 roku ^[5], ^[38]. Sama nazwa handlowa nie przesądza, co naprawdę zawiera produkt. TB-4 (tymozyna β4) ma 43 aminokwasy; nieacetylowany LKKTETQ, czyli fequesetide, ma siedem, ale inną budowę chemiczną. Dowody dla obu rozdziela osobne porównanie TB-500 i TB-4.

Dla żadnego z tych peptydów nie udało się znaleźć zmierzonego mechanizmu działania u ludzi. Wszystko, co opisano poniżej, pochodzi z hodowli komórkowych albo z badań na zwierzętach, więc każdy punkt pozostaje hipotezą.

BPC-157. W źródłach przeanalizowanych na potrzeby tej strony nie udało się znaleźć ustalonego punktu uchwytu, na który ten łańcuch 15 elementów budulcowych działałby w organizmie. Krążą cztery hipotezy:

• Wzrost nowych naczyń krwionośnych. W ludzkich komórkach wyściełających naczynia peptyd miał uruchamiać receptor dla VEGF, czyli sygnału pobudzającego wzrost naczyń ^[1].
• Tlenek azotu. U szczurów z niedokrwieniem jelita grubego efekty słabły, gdy zablokowano wytwarzanie tego sygnału rozszerzającego naczynia ^[2].
• Przemieszczanie się komórek ścięgna. Komórki ścięgna szczura w hodowli silniej się rozpłaszczały i migrowały, choć nie dzieliły się szybciej ^[3].
• Neuroprzekaźniki. U szczurów poddanych stresowi ochrona żołądka znikała, gdy blokowano dopaminę lub adrenalinę ^[4].

TB-500. Ściśle określony fragment Ac-LKKTETQ odtwarza aminokwasy od 17 do 23 ludzkiej tymozyny β4 i ma na początku łańcucha dodatkową grupę acetylową ^[5].

• Wiązanie aktyny. Sekwencja obejmuje tę część tymozyny β4, która uczestniczy w wiązaniu aktyny, białka budującego wewnętrzne rusztowanie komórki ^[6]. Wyizolowany fragment nie musi jednak zachowywać właściwości wiązania całego białka ^[7].
• Inny fragment w ranach u myszy. Nieacetylowany LKKTETQ dawał efekty naprawy ran opisane jako porównywalne z pełną tymozyną β4 ^[8]. Tego wyniku nie można przypisać Ac-LKKTETQ ^[38].
• Możliwa rola produktu rozpadu. W teście na komórkach z 2024 roku produkt rozpadu Ac-LKKTE sprzyjał zamykaniu się rany, a sam Ac-LKKTETQ w badanych warunkach nie dał istotnego efektu ^[9].
• Nie ta część, która łagodzi zapalenie. To działanie tymozyny β4 przypisuje się innemu fragmentowi białka, którego TB-500 nie zawiera ^[6], ^[7].

Zasadnicza różnica tkwi w pochodzeniu. BPC-157 opisuje się jako fragment białka żołądkowego, jednak nie udało się znaleźć potwierdzenia, że ktokolwiek spoza macierzystego zespołu badawczego zidentyfikował to białko ^[10]. TB-500 odtwarza natomiast znane ludzkie białko. Oba peptydy mają różne sekwencje i różne proponowane mechanizmy działania; łączy je natomiast rynek ^[11].

Co pokazują badania

Bezpośrednie porównanie: gojenie ścięgien u szczurów

Dane z badań na zwierzętach; tożsamość chemiczna niewyjaśniona Biçer i współpracownicy zbadali 32 szczury w czterech grupach, przy czym do każdego punktu końcowego, czyli mierzonego wyniku, przypadały tylko cztery ścięgna na grupę. Materiał nazwany TB-500 wiązał się z większą siłą potrzebną do zerwania ścięgna (p < 0,05) i z niższymi wynikami w skalach uszkodzenia Bonara i Movina (p = 0,016 i p = 0,017). Połączenie obu peptydów nie przyniosło dodatkowej korzyści ^[11]. Opis metod podaje jednak tylko numer katalogowy, bez sekwencji, numeru CAS i analitycznego sprawdzenia tożsamości. Dlatego tego badania nie można z pewnością przypisać ani Ac-LKKTETQ, ani pełnemu TB-4.

Sam BPC-157

Dane z badań na zwierzętach U szczurów z przeciętym ścięgnem Achillesa leczone ścięgna przez 14 dni wytrzymywały większą siłę przed ponownym zerwaniem niż ścięgna, którym podawano sól fizjologiczną ^[12]. W modelu połączenia ścięgna z kością opisano poprawę w ciągu 21 dni ^[13]. Przecięty mięsień uda odzyskiwał siłę, a zwierzęta sprawność chodzenia, w ciągu 72 dni ^[14].

Dane z badań na zwierzętach Żołądki szczurów uszkodzone stresem, alkoholem lub lekiem przeciwbólowym miały przy leczeniu łagodniejsze uszkodzenia ^[15]. Niezależny zespół z Chin podał, że przy dwóch dawkach powstawanie wrzodów zostało zahamowane w stopniu od 45,7% do 65,6% ^[16]. Niemal wszystkie pozostałe prace pochodzą z jednego zespołu w Zagrzebiu ^[10].

Ocena ogólna W przeglądzie z 2025 roku przeanalizowano 544 artykuły i uwzględniono 36, z których tylko 1 dotyczył pacjentów ^[17]. Dowody były w przytłaczającej większości przedkliniczne, a niekontrolowany opis kliniczny nie może wykazać wiarygodnego efektu leczenia.

Seria przypadków Jedna klinika zdołała dodzwonić się do 16 z 17 pacjentów, którym wstrzykiwano substancję do kolana. Spośród 12 osób, które dostały sam BPC-157, 11 zgłosiło wyraźną poprawę ^[18]. Nie było grupy porównawczej.

Seria przypadków U 12 kobiet z bolesną chorobą pęcherza moczowego objawy ustąpiły u 10, a u pozostałych 2 zmniejszyły się o 80% ^[19]. Bez grupy porównawczej nie da się wykluczyć, że przyczyną był po prostu upływ czasu.

Badania zarejestrowane Uwzględniono trzy badania z udziałem ludzi; w żadnym nie zamieszczono wyników ^[20]. Wpis wczesnego badania bezpieczeństwa u 42 zdrowych ochotników nie był aktualizowany od 17 grudnia 2015 roku ^[21]. Kolejny wpis pominięto, ponieważ jego sponsor złożył też wpisy, które sam określił jako testowe lub fikcyjne ^[22].

Sam TB-500

In vitro Badanie z 2024 roku śledziło TB-500 i fragmenty, na które się rozpada, w ludzkiej surowicy i u szczurów. W teście zamykania rany w hodowli wyraźny efekt dał tylko jeden konkretny fragment, a sam peptyd w niezmienionej postaci nie dał żadnego ^[9].

Dane z badań na zwierzętach Żel zawierający sekwencję LKKTETQ badano po oparzeniu rogówki zasadą ^[23]. Wyniki dotyczą tego zmodyfikowanego preparatu, a nie wolnego Ac-LKKTETQ. Wcześniejsze wyniki dotyczące ran skóry u starych myszy uzyskano z nieacetylowanym LKKTETQ, czyli z jeszcze inną cząsteczką ^[8], ^[38].

Nie udało się znaleźć żadnego zweryfikowanego badania klinicznego Ac-LKKTETQ. W przeglądzie z 2026 roku FDA nie znalazła danych klinicznych o bezpieczeństwie ani skuteczności, które dałoby się ocenić. Dotyczy to stanu dowodów i nie oznacza, że nikt nigdy nie użył produktu oznaczonego jako TB-500 ^[24], ^[25], ^[38].

Przegląd FDA z 2026 roku wspomina też o dwóch zgłoszeniach w systemie skarg dotyczących żywności, które odnosiły się do produktów oznaczonych jako mieszanki TB-500 i BPC-157. Żadne nie zawierało oceny bezpieczeństwa. Zgłoszenia te nie wskazują, która cząsteczka była odpowiedzialna, ani nie potwierdzają bezpieczeństwa czy skuteczności, ani nie pozwalają określić częstości działań niepożądanych ^[38].

Białko macierzyste to inna cząsteczka

Pełnej długości tymozyna β4 ma własne programy badań klinicznych. Ich wyniki dotyczą tej cząsteczki i konkretnych badanych preparatów ^[26], ^[27]. Fikcyjny wpis w rejestrze dotyczący TB-500 nie dostarcza żadnych dowodów klinicznych dla Ac-LKKTETQ ^[25]. Również dowodów dla nieacetylowanego LKKTETQ nie można wprost przenosić na fragment acetylowany ^[38].

RCT fazy 3 W keratopatii neurotroficznej uszkodzone nerwy rogówki utrudniają jej gojenie. Całkowite zamknięcie ubytku nastąpiło w 6 z 10 oczu otrzymujących krople z pełnym peptydem wobec 1 z 8 oczu przy placebo. Wynik głównej analizy nie był istotny statystycznie (p = 0,0656), a rekrutację przerwano po 18 uczestnikach ^[28]. Nie dowodzi to działania fragmentu TB-500.

Dlaczego tych liczb nie można porównywać

Dostępne badania różnią się gatunkiem, rodzajem urazu, postacią preparatu, mierzonym wynikiem i czasem trwania. Ich liczby nie pozwalają ustalić, który peptyd jest lepszy. Nawet bezpośrednie badanie na szczurach pozostawia otwartą kwestię, czym był użyty w nim TB-500. Nie udało się znaleźć bezpośredniego porównania BPC-157 z chemicznie potwierdzonym Ac-LKKTETQ u ludzi.

Dawki stosowane w badaniach

Są to dawki opisane w cytowanych badaniach, podane wyłącznie po to, by można było zrozumieć ich wyniki. Nie stanowią zalecenia ani wskazówki, jak cokolwiek stosować.

Wartość z badania fazy 1 to jedynie plan zapisany w rejestrze, a rejestr nie podaje dla tego badania żadnego wyniku. W przeanalizowanych źródłach nie udało się znaleźć żadnej dawki TB-500 stosowanej u ludzi, a żaden ze sprawdzonych rynków nie dopuścił dawki któregokolwiek z tych peptydów.

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

W przypadku żadnego z tych peptydów nie udało się znaleźć kontrolowanych danych o bezpieczeństwie u ludzi.

BPC-157

• Brak zgłoszonych skutków ubocznych w dwóch małych seriach. Przy 16 i 12 pacjentach i bez grupy porównawczej te serie są zbyt małe, by potwierdzić bezpieczeństwo ^[18], ^[19].
• Nie znaleziono raportu toksykologicznego. Twierdzenia, że żadna dawka nie okazała się śmiertelna, pojawiają się tylko mimochodem w pracach zespołu, od którego pochodzi substancja ^[29].
• Otwarte pytania wskazane przez FDA. Chodzi o reakcje układu odpornościowego i niezidentyfikowane zanieczyszczenia, przy czym za żadnym z tych punktów nie stoją dane u ludzi ^[30].
• Niezbadane ryzyka. W przeanalizowanych źródłach nie udało się znaleźć badania, które sprawdzałoby, czy substancja może wywoływać raka lub uszkadzać materiał genetyczny ^[31], ^[32].

TB-500

• Nie znaleziono listy skutków ubocznych, ponieważ w przeanalizowanych źródłach nie udało się znaleźć żadnego badania z udziałem ludzi ^[24].
• Te same zastrzeżenia FDA. W odniesieniu do preparatów tego fragmentu agencja wymienia reakcje immunologiczne i zanieczyszczenia ^[24].
• Jeden test na komórkach. Ani peptyd, ani produkty jego rozpadu nie zabijały komórek w jednym teście laboratoryjnym ^[9]. Jedna linia komórkowa to jeszcze nie ocena bezpieczeństwa.
• Niezbadane ryzyka. Pobudzanie wzrostu nowych naczyń i ruchu komórek rodzi pytania o niewykryte guzy, a w przeanalizowanych źródłach nie udało się znaleźć badania, które by się nimi zajęło ^[6], ^[32].

Oba peptydy łączy problem z zawartością produktów. Uniwersyteckie laboratorium badań koni wyścigowych podało, że większość próbek oznaczonych jako TB-500 nie zawierała w ogóle białek, peptydów ani aminokwasów ^[33]. W przypadku BPC-157 FDA uznaje tożsamość materiału i jego zanieczyszczenia za kwestie nierozstrzygnięte ^[30]. Dla TB-500 nie udało się znaleźć danych o wielokrotnych wstrzyknięciach, ciąży ani stosowaniu u dzieci ^[24].

Ta strona nie ustala, który z peptydów jest bezpieczniejszy. Brak danych nie jest dowodem bezpieczeństwa.

Dopuszczenie do obrotu i status prawny

Według stanu na 6 września 2026 roku żaden z tych peptydów nie jest dopuszczony do obrotu jako lek na żadnym ze sprawdzonych rynków. Australia od 1 czerwca 2024 roku wymienia oba z nazwy jako leki wyłącznie na receptę, a jeden z załączników sprawia, że posiadanie ich bez upoważnienia jest tam niezgodne z prawem ^[34], ^[35]. FDA umieszcza oba wśród substancji zgłoszonych do sporządzania leków recepturowych, a następnie wycofanych ^[30], ^[24]. Światowa Agencja Antydopingowa zakazuje obu przez cały czas: BPC-157 w sekcji S0 od 1 stycznia 2022 roku, a TB-500 w sekcji S2.3 jako substancji nieokreślonej ^[36], ^[37]. Więcej informacji zawiera strona o peptydach zakazanych w sporcie.

Czy stosuje się je razem?

Ta para jest sprzedawana jako jeden produkt. Katalog wymienia ją dwukrotnie: jako mieszankę BPC-157 + TB-500 i jako drugi wpis z tymi samymi dwoma składnikami w odwrotnej kolejności. Oba peptydy występują tam też razem w kilku mieszankach wieloskładnikowych. Żaden ze składników nie jest nigdzie dopuszczony do obrotu.

Bezpośrednie porównanie, badanie na zwierzętach · Jedno czterotygodniowe badanie na szczurach porównało BPC-157, materiał oznaczony jako TB-500 i ich połączenie. Połączenie nie przyniosło dodatkowej korzyści, ale badacze nie ustalili, którą cząsteczkę TB-500 faktycznie badali ^[11].

W opublikowanej literaturze przeanalizowanej na potrzeby tej strony nie udało się znaleźć badania tej mieszanki u ludzi. Fikcyjny wpis w rejestrze takich dowodów nie dostarcza ^[25]. Seria przypadków bólu kolana opisywała połączenie z TB4, a nie chemicznie zweryfikowany preparat Ac-LKKTETQ ^[18].

Kilka luk dotyczy mieszanki w takim samym stopniu jak każdego składnika z osobna. Nie udało się znaleźć pomiarów tego, jak organizm radzi sobie z obydwoma peptydami podanymi razem. Każdy z nich ma własne nierozstrzygnięte kwestie dotyczące zanieczyszczeń i reakcji odpornościowych ^[30], ^[24]. Wyniki badań laboratoryjnych produktów sprzedawanych jako TB-500 pokazują, że etykieta nie gwarantuje, co naprawdę jest w fiolce ^[33].

W sporcie mieszanka jest objęta oboma zakazami naraz: sekcję S0 dla BPC-157 i sekcję S2.3 dla TB-500 ^[37].

Ta strona nie podaje ilości ani harmonogramu łączenia tych dwóch peptydów. BPC-157 i TB-500 mają własne, pełne monografie.

Najczęściej zadawane pytania

Co jest lepsze: BPC-157 czy TB-500?

Badanie na szczurach nie pozwala ustalić, który peptyd byłby lepszy dla ludzi, a użytego w nim materiału TB-500 nie zidentyfikowano chemicznie.

Co jest bezpieczniejsze: BPC-157 czy TB-500?

Brakuje danych klinicznych o bezpieczeństwie, które pozwalałyby je uszeregować. Dla BPC-157 istnieją małe, niekontrolowane opisy, a dla Ac-LKKTETQ nie znaleziono żadnego zweryfikowanego badania klinicznego. W przeglądzie z 2026 roku FDA nie znalazła dla tego fragmentu danych klinicznych o bezpieczeństwie ani skuteczności, które dałoby się ocenić.

Czym różnią się BPC-157 i TB-500?

BPC-157 to syntetyczny peptyd złożony z 15 aminokwasów. TB-500 oznacza tutaj Ac-LKKTETQ: siedem aminokwasów z grupą acetylową na N-końcu, o masie około 889 g/mol. TB-4 pełnej długości ma 43 aminokwasy i masę około 4,9 kDa. Sama nazwa handlowa TB-500 nie pozwala ich odróżnić.

Czy BPC-157 i TB-500 można przyjmować razem?

Żadne wiarygodne dane u ludzi nie potwierdzają dodatkowej korzyści z połączenia Ac-LKKTETQ z BPC-157. Badanie na szczurach z 2026 roku nie wykazało dodatkowej korzyści, ale nie podało sekwencji ani analitycznego potwierdzenia materiału, który nazywało TB-500.

Czy TB-500 to to samo co tymozyna beta-4?

Ac-LKKTETQ i pełnej długości tymozyna beta-4 to różne cząsteczki, choć sprzedawcy nazywają czasem TB-500 każdą z nich. Wyników klinicznych dla TB-4 pełnej długości nie można przypisywać Ac-LKKTETQ. Wyniki dotyczące nieacetylowanego LKKTETQ również wymagają osobnej interpretacji.

Czy BPC-157 i TB-500 są zakazane w sporcie?

Tak, oba i przez cały czas. BPC-157 jest wymieniony z nazwy w sekcji S0 listy zabronionej na 2026 rok i figuruje tam od 1 stycznia 2022 roku. TB-500 jest wymieniony w sekcji S2.3, w której substancje zalicza się do nieokreślonych.

Czy BPC-157 i TB-500 badano na ludziach?

Dla BPC-157 istnieją dwie małe, niekontrolowane serie przypadków i trzy zarejestrowane badania, a w przeanalizowanych wpisach żadne z nich nie zamieściło wyników. Nie znaleziono żadnego zweryfikowanego badania klinicznego Ac-LKKTETQ. Nie znaczy to, że nikt nie użył produktu oznaczonego jako TB-500, tylko że dla takich produktów brakuje dowodów klinicznych, które dałoby się ocenić.

Jak długo BPC-157 i TB-500 utrzymują się w organizmie?

Według badań na zwierzętach okres półtrwania BPC-157 u szczurów i psów rasy beagle wynosi poniżej 30 minut. W przypadku TB-500 badanie na szczurach wykazało, że przez pierwsze sześć godzin przeważał jeden produkt rozpadu, a inny dawał się wykryć jeszcze po 72 godzinach. To pomiary u zwierząt, a czas wykrywalności metabolitu nie jest okresem półtrwania samego peptydu.

Co zawierają produkty sprzedawane jako TB-500 lub BPC-157?

Często nie to, co podano na etykiecie. Uniwersyteckie laboratorium badań koni wyścigowych podało, że większość próbek oznaczonych jako TB-500 nie zawierała w ogóle białek, peptydów ani aminokwasów. W przypadku BPC-157 FDA uznaje tożsamość materiału i jego zanieczyszczenia za kwestie nierozstrzygnięte.