Tesamorelina vs CJC-1295: różnice, badania i bezpieczeństwo

Krótka odpowiedź

Tesamorelina i CJC-1295 bez DAC naśladują hormon wytwarzany w mózgu, który uwalnia hormon wzrostu. Tesamorelina to pełny łańcuch 44 aminokwasów, dopuszczony w Stanach Zjednoczonych do zmniejszania nadmiaru tłuszczu brzusznego u dorosłych z HIV i sprawdzony w dużych badaniach. CJC-1295 bez DAC to zmodyfikowany fragment z 29 aminokwasów, dla którego nie udało się znaleźć żadnego badania. Nie udało się też znaleźć badania porównującego obie substancje.

W skrócie

Jak działają

Obie substancje to wytwarzane w laboratorium odmiany hormonu uwalniającego hormon wzrostu, czyli sygnału z mózgu, który każe przysadce uwolnić hormon wzrostu. Żadna z nich nie jest samym hormonem wzrostu. Obie mają skłonić organizm do uwolnienia własnego.

Tesamorelina

• Odwzorowuje wszystkie 44 elementy budulcowe (aminokwasy) naturalnego hormonu. Na początku łańcucha cząsteczki znajduje się krótki łańcuch z sześciu atomów węgla, tak zwana grupa heksenoilowa, który spowalnia jej rozkład ^[1], ^[2].
• W badaniach laboratoryjnych wiąże się z punktami zaczepienia tego hormonu w przysadce mniej więcej tak silnie jak hormon naturalny ^[1].
• Przysadka uwalnia wtedy hormon wzrostu w naturalnym, pulsacyjnym rytmie. U pacjentów wzrastało stężenie IGF-1, przekaźnika wytwarzanego głównie w wątrobie, a wraz z nim jego białka nośnikowego IGFBP-3 ^[1].

CJC-1295 bez DAC

• Odwzorowuje tylko pierwsze 29 elementów budulcowych hormonu, z czego cztery wymieniono. Sprzedawcy nazywają go Mod GRF 1-29 ^[3], ^[4].
• Zamiany zaprojektowano z myślą o trwałości, a nie o sile działania. Chronią łańcuch przed jednym z enzymów krwi i usuwają miejsce, które ulega rozkładowi podczas przechowywania. Usuwają też aminokwas łatwo ulegający utlenieniu ^[4], ^[5], ^[6].
• Powinien wiązać się z tym samym receptorem, a więc podnosić poziom hormonu wzrostu, a w ślad za nim IGF-1. Nie udało się znaleźć badania wiązania tej cząsteczki z receptorem, więc wniosek ten wynika z podobieństwa do pokrewnych substancji ^[3].

Cel działania jest więc ten sam. Różnica polega na tym, jak każdą z cząsteczek zabezpieczono przed rozkładem. Tesamorelina zachowuje naturalną sekwencję i zamiast wymieniać aminokwasy, ma dodatkową grupę na początku łańcucha ^[2]. CJC-1295 bez DAC ma cztery wymienione aminokwasy w skróconym łańcuchu ^[4].

Tę samą nazwę nosi jeszcze trzecia cząsteczka. Postać z DAC ma 30. element budulcowy, chemiczny haczyk, który przyczepia się do białka krwi. Literatura naukowa od 2005 roku używa nazwy CJC-1295 właśnie dla tej postaci z haczykiem ^[5], ^[3].

Różni je też to, jak długo utrzymują się w organizmie. Okres półtrwania tesamoreliny u zdrowych dorosłych wynosi około 11 minut. Najwyższe stężenie osiąga ona po czasie, którego mediana, czyli wartość środkowa, wynosi 0,15 godziny ^[1].

Dla CJC-1295 bez DAC nie udało się znaleźć zmierzonego okresu półtrwania, a często powtarzana wartość około 30 minut nie ma opublikowanej podstawy ^[3]. Jedyna zamiana sprawdzona u ludzi, u dziesięciu mężczyzn, wydłużyła okres półtrwania wyjściowej sekwencji z 4,3 do 6,7 minuty ^[6]. Postać z DAC ma natomiast szacowany okres półtrwania od 5,8 do 8,1 dnia ^[7].

Co pokazują badania

W publikacjach przeanalizowanych na potrzeby tej strony nie udało się znaleźć badania, które porównywałoby tesamorelinę i CJC-1295 bezpośrednio.

Wyłącznie metoda laboratoryjna Obie substancje pojawiają się obok siebie tylko w pracach laboratoriów antydopingowych. Badanie z 2021 roku analizowało sermorelinę, tesamorelinę, CJC-1295 i postać z DAC w moczu, aby opracować testy wykrywające. Zidentyfikowało 19 produktów rozpadu i nie mierzyło żadnego wpływu na organizm ^[8].

Poniżej opisano osobne badania każdej z substancji.

Tesamorelina: tłuszcz trzewny w jamie brzusznej u osób z HIV

RCT fazy 3 Pierwsze badanie rejestracyjne objęło 412 dorosłych z HIV i lipodystrofią, czyli zaburzeniem, w którym tkanka tłuszczowa rozkłada się w nietypowy sposób; uczestników przydzielono do grup losowo. Po 26 tygodniach ilość tłuszczu trzewnego wokół narządów zmniejszyła się o 15,2% przy leczeniu i wzrósł o 5,0% przy placebo (p < 0,001) ^[9].

Oficjalna informacja o leku podaje ten sam wynik jako różnicę 31 centymetrów kwadratowych, czyli 20% ^[1].

RCT fazy 3 Drugie badanie obserwowało 404 dorosłych przez sześć miesięcy. Ilość tłuszczu trzewnego zmniejszyła się o 10,9% przy leczeniu, wobec 0,6% przy placebo (p < 0,0001). Tłuszcz na rękach i nogach się nie zmienił, podobnie jak tłuszcz tuż pod skórą brzucha ^[10].

Metaanaliza Po połączeniu danych z pięciu badań z randomizacją różnica względem placebo wyniosła średnio 27,71 centymetra kwadratowego tłuszczu trzewnego. Wskaźnik masy ciała (BMI) nie zmienił się istotnie ^[11].

Nie zmieniła się też masa ciała. W pierwszym badaniu rejestracyjnym zmieniła się o −0,4 kg, a w drugim o +0,5 kg, w żadnym z nich zmiana nie różniła się od wyniku przy placebo. Informacja o leku stwierdza, że lek nie jest wskazany do odchudzania ^[1].

Tesamorelina: tłuszcz w wątrobie i sprawność umysłowa

RCT Badanie objęło 61 osób z HIV, u których tłuszcz stanowił co najmniej 5% wątroby. Dwanaście miesięcy leczenia obniżyło ten odsetek o 4,1 punktu procentowego bardziej niż placebo (95-procentowy przedział ufności od −7,6 do −0,7; p = 0,018) ^[12].

Po roku poniżej progu 5% znalazło się 35% osób z grupy leczonej, wobec 4% przy placebo ^[12].

RCT fazy 2 Badanie akademickie objęło 152 dorosłych w wieku od 55 do 87 lat, średnio 68 lat, leczonych przez 20 tygodni. Wykazało korzystny ogólny wpływ na wyniki testów sprawności umysłowej (p = 0,03), głównie w zakresie planowania i elastyczności myślenia. Żaden urząd nie dopuścił leku w żadnym wskazaniu związanym z pamięcią ^[13].

Tesamorelina: nieosiągnięte cele i to, co dzieje się po odstawieniu

RCT fazy 2 Badanie z udziałem 73 osób z HIV i otyłością brzuszną nie wykazało przewagi w zakresie sprawności umysłowej nad grupą porównawczą (p = 0,673). Było otwarte, bez placebo, a jego autorzy przyznają, że miało zbyt małą moc statystyczną ^[14].

RCT fazy 2 U 53 dorosłych z cukrzycą typu 2 dwanaście tygodni leczenia nie zmieniło niczego, co dałoby się zmierzyć. Odpowiedź insulinowa, poziom cukru na czczo i długoterminowy wskaźnik cukru we krwi pozostały takie same ^[15].

RCT fazy 3 W fazie przedłużenia 263 uczestników ponownie przydzielono losowo na kolejne 26 tygodni. U osób, które kontynuowały leczenie, spadek utrzymał się w 52. tygodniu na poziomie 18% poniżej wartości wyjściowej. U osób przestawionych na placebo tłuszcz trzewny ponownie się nagromadził ^[16].

CJC-1295 bez DAC: nie znaleziono badań

Brak danych z badań Nie udało się znaleźć żadnego opublikowanego badania tej substancji u ludzi, na zwierzętach ani na komórkach, a publiczny rejestr badań klinicznych nie wymienia żadnego ^[3], ^[17]. Przegląd z 2026 roku zalicza ją do najniższej kategorii dowodów, D, zdefiniowanej jako brak recenzowanych badań u ludzi ^[3].

Publiczny rejestr badań wyraźnie pokazuje tę lukę. Wyszukiwanie tesamoreliny zwróciło 24 zarejestrowane badania. Wyszukiwanie Mod GRF 1-29 lub zmodyfikowanego GRF nie zwróciło żadnego ^[17].

Przegląd zakresowy (scoping review) Autorzy przeglądu z 2026 roku szukali publikacji o CJC-1295 w powiązaniu z kośćmi, mięśniami, ścięgnami i chrząstką. Wśród publikacji dotyczących objętych nim peptydów 67% stanowiły badania na zwierzętach. Autorzy uznali, że deklarowane korzyści nie są potwierdzone w obecnych badaniach u ludzi ^[18].

Co zmierzono dla postaci z DAC

Faza 1 Dwa randomizowane badania z grupą placebo dotyczące postaci z DAC trwały 28 i 49 dni. Pojedyncze wstrzyknięcie podnosiło średni poziom hormonu wzrostu od dwóch do dziesięciu razy na sześć dni lub dłużej. Stężenie IGF-1 wzrastało od 1,5 do 3 razy na dziewięć do jedenastu dni ^[7].

Żadnej z tych liczb nie można przenieść na postać bez DAC. Zależą one od haczyka wiążącego białko krwi, którego postać sprzedawana jako Mod GRF 1-29 nie ma ^[3].

Faza 2 (przerwane) Jedyne badanie znalezione w rejestrze pod nazwą CJC-1295 dotyczyło postaci z DAC. Obejmowało dokładnie tę grupę, dla której później dopuszczono tesamorelinę: dorosłych z tłuszczem brzusznym związanym z HIV ^[17].

Planowano objąć nim 120 uczestników przez 12 tygodni; badanie trwało od grudnia 2005 do września 2006 roku. Rejestr nie podaje przyczyny przerwania i nie zamieszczono ani nie opublikowano żadnych wyników ^[17].

Przyczynę podaje oświadczenie samej firmy. 13 lipca 2006 roku jeden z uczestników zmarł na zawał serca i firma wstrzymała badanie. Nie udowodniono ani nie wykluczono, że substancja miała z tym jakikolwiek związek ^[19].

Pierwsze badanie rejestracyjne tesamoreliny w tej samej grupie trwało od czerwca 2005 do kwietnia 2007 roku, a jego wyniki opublikowano ^[9], ^[20].

Te wyniki dotyczą różnych cząsteczek, populacji, punktów końcowych, czyli mierzonych wyników, i różnego czasu trwania badań. Liczb dla tesamoreliny i dla postaci z DAC nie można ze sobą zestawiać i żadna z nich nie opisuje CJC-1295 bez DAC.

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Dane o bezpieczeństwie obu substancji różnią się przede wszystkim tym, ile wiadomo. Tesamorelina ma oficjalną informację o leku opartą na badaniach rejestracyjnych. Dla CJC-1295 bez DAC nie udało się znaleźć żadnego badania, w którym podawano by go ludziom pod obserwacją, więc nigdy niczego nie policzono ^[3].

Tesamorelina według amerykańskiej informacji o leku:

• Reakcje w miejscu wstrzyknięcia u 17% osób wobec 6% przy placebo w pierwszych 26 tygodniach, w tym zaczerwienienie, swędzenie, ból i obrzęk ^[1].
• Bóle stawów u 13% wobec 11%. Bóle mięśni wystąpiły u 6% wobec 2%, a obrzęki kostek i stóp u 6% wobec 2% ^[1].
• Reakcje alergiczne u 4% leczonych, w tym swędzenie, zaczerwienienie twarzy, pokrzywka i wysypka ^[1].
• Wyższy poziom cukru we krwi. Prawdopodobieństwo rozwoju cukrzycy było zwiększone (iloraz szans 3,3; od 1,4 do 9,6) ^[1].
• Podwyższone stężenie IGF-1. W 26. tygodniu u 47% uczestników wartość przekraczała normę o więcej niż dwa odchylenia standardowe. Informacja o leku określa długoterminowe skutki jako nieznane ^[1].
• Przeciwciała u mniej więcej połowy leczonych, u 50% w 26. tygodniu, bez widocznej zmiany skuteczności leku ^[1].
• Sytuacje, które całkowicie wykluczają jej stosowanie: czynny nowotwór, zaburzone połączenie między podwzgórzem a przysadką, znana alergia oraz ciąża ^[1].

CJC-1295 bez DAC według dostępnej dokumentacji:

• Amerykański urząd wymienia poważne zdarzenia niepożądane, przyspieszone tętno i uogólnione rozszerzenie naczyń krwionośnych. Nie podaje, której postaci CJC-1295 to dotyczyło ^[21].
• Ten sam wpis ostrzega przed reakcjami układu odpornościowego przy niektórych drogach podania oraz przed trudnościami związanymi z zanieczyszczeniami i z charakterystyką substancji czynnej ^[21].
• Działania klasy leków zapożyczono od substancji pokrewnych. Autorzy przeglądów wymieniają ból w miejscu wstrzyknięcia, krótkotrwałe zaczerwienienie twarzy, nudności, zawroty głowy, ból głowy i przejściowy wzrost stężenia prolaktyny. Pochodzą one z danych dla sermoreliny i tesamoreliny ^[3].
• Z całą klasą wiąże się teoretyczna obawa. W badaniach populacyjnych wyższe stężenie IGF-1 wiąże się z ryzykiem nowotworów. Autorzy przeglądów uznają tę obawę za teoretyczną i zaznaczają, że nie ma potwierdzonego sygnału klinicznego ^[3].
• Jakość produktów z szarego rynku to udokumentowany problem. Zatrzymane produkty zawierały substancje o zmienionej budowie, a takie preparaty często są błędnie oznakowane lub zanieczyszczone ^[22], ^[23].

Nie da się ustalić, która substancja jest bezpieczniejsza. Nie udało się znaleźć porównania obu substancji, a dla jednej z nich nie udało się znaleźć nawet własnych danych o bezpieczeństwie.

Dlaczego ta strona nie podaje dawek. Tesamorelina jest lekiem na receptę, a dawkę dobiera lekarz na podstawie oficjalnej informacji o leku. Dla CJC-1295 bez DAC nie udało się znaleźć badania, które pozwalałoby podać dawkę. Dlatego ta strona opisuje to, co zmierzono, nie powtarzając żadnych ilości ^[3].

Dopuszczenie do obrotu i status prawny

Tesamorelina jest od 10 listopada 2010 roku dopuszczonym do obrotu lekiem na receptę w Stanach Zjednoczonych. Dopuszczenie obejmuje wyłącznie nadmiar tłuszczu brzusznego u dorosłych z HIV i lipodystrofią ^[24]. Wniosek europejski wycofano 21 czerwca 2012 roku, a produkt kanadyjski jest skreślony z rejestru od 30 września 2022 roku ^[25], ^[26]. CJC-1295 nie jest dopuszczony nigdzie. Zgłoszenie do amerykańskiego wykazu substancji do sporządzania leków recepturowych wycofano, a ocena ryzyka sporządzona przez urząd pozostaje opublikowana ^[21]. Australia umieszcza CJC-1295 w wykazie Schedule 4 i zakazuje jego posiadania bez zezwolenia ^[27]. Obie substancje są zakazane w sporcie przez cały czas na podstawie sekcji S2.2.4 listy zabronionej na 2026 rok ^[28]. Monografie opisują stan na 7 września 2026 roku.

Czy stosuje się je razem?

Katalog mieszanek wymienia w zakładce mieszanki trzyskładnikowy produkt „Tesamorelin + Ipamorelin + CJC-1295 (No DAC)”, w skrócie TIC. Jego opis mówi o połączeniu dwóch analogów hormonu uwalniającego hormon wzrostu z selektywnym środkiem pobudzającym wydzielanie hormonu wzrostu. Zaznacza też, że mieszanka nie jest dopuszczona do obrotu.

Ani w monografiach tesamoreliny i CJC-1295, ani w ich źródłach nie udało się znaleźć badania tesamoreliny i CJC-1295 podawanych razem. To samo dotyczy mieszanki trzyskładnikowej.

Ipamorelina, trzeci składnik, działa przez inny receptor, receptor greliny ^[3]. Jej połączenie z CJC-1295 pojawia się w relacjach pochodzących z forów internetowych, które przegląd z 2026 roku określa jako dane o zachowaniach użytkowników, a nie zalecenia kliniczne. Nie udało się znaleźć żadnego badania interakcji, kinetyki ani bezpieczeństwa tej pary ^[3].

To, co sprzedaje się pod tymi nazwami, dokłada kolejną niewiadomą. Preparat zatrzymany w 2009 roku zawierał peptyd z 29 aminokwasów odpowiadający temu, co sprzedaje się jako CJC-1295. Inny zatrzymany materiał miał dodatkowy aminokwas, najwyraźniej dodany po to, by zmylić testy laboratoryjne ^[29], ^[22].

Najczęściej zadawane pytania

Co jest lepsze: tesamorelina czy CJC-1295?

Nie da się wskazać skuteczniejszej substancji, bo nie udało się znaleźć badania, które by je porównywało. U dorosłych z HIV i lipodystrofią tesamorelina zmniejszyła tłuszcz trzewny w jamie brzusznej o 15,2% w ciągu 26 tygodni, podczas gdy przy placebo wzrósł on o 5,0%. Dla CJC-1295 bez DAC nie udało się znaleźć żadnego pomiaru, ani u ludzi, ani u zwierząt, ani na komórkach. Porównanie zestawiałoby wynik fazy 3 z pustą dokumentacją.

Co jest bezpieczniejsze: tesamorelina czy CJC-1295?

Nie udało się znaleźć badania porównującego ich bezpieczeństwo, więc nie da się wskazać, która substancja jest bezpieczniejsza. Tesamorelina ma oficjalną informację o leku z podaną częstością działań niepożądanych, na przykład reakcji w miejscu wstrzyknięcia u 17% osób wobec 6% przy placebo. Dla CJC-1295 bez DAC nigdy niczego nie policzono. To brak danych, a nie potwierdzenie bezpieczeństwa.

Czym różnią się tesamorelina i CJC-1295?

Obie substancje naśladują hormon uwalniający hormon wzrostu i powinny działać na ten sam receptor. Tesamorelina zachowuje wszystkie 44 aminokwasy i ma dodatkowo jedną małą grupę na początku łańcucha. CJC-1295 bez DAC zachowuje pierwsze 29 aminokwasów i cztery z nich wymienia. Tesamorelina jest lekiem dopuszczonym do obrotu w Stanach Zjednoczonych, a CJC-1295 nie jest dopuszczony nigdzie.

Czy tesamorelinę i CJC-1295 można przyjmować razem?

Nie udało się znaleźć badania obu substancji podawanych razem, więc nic nie wiadomo o działaniu ani o bezpieczeństwie takiego połączenia. Katalog mieszanek wymienia trzyskładnikowy produkt TIC, który zawiera tesamorelinę, ipamorelinę i CJC-1295 bez DAC. Jego opis zaznacza, że mieszanka nie jest dopuszczona do obrotu.

Jak tesamorelina wypada na tle połączenia CJC-1295 z ipamoreliną?

Nie udało się znaleźć badania porównującego tesamorelinę z połączeniem CJC-1295 i ipamoreliny. Ipamorelina działa przez inny receptor, receptor greliny. Jej połączenie z CJC-1295 pojawia się w relacjach pochodzących z forów internetowych, a nie udało się znaleźć żadnego badania interakcji, kinetyki ani bezpieczeństwa tej pary. Dopuszczenie tesamoreliny opiera się natomiast na badaniach z randomizacją w jednej grupie pacjentów.

Czy CJC-1295 z DAC to to samo co CJC-1295 bez DAC?

Nie. Postać z DAC ma 30. element budulcowy, chemiczny haczyk, który wiąże się z białkiem krwi i utrzymuje cząsteczkę w krążeniu przez wiele dni. Postać sprzedawana jako Mod GRF 1-29 ma 29 aminokwasów i nie ma haczyka. Wszystkie opublikowane badania u ludzi prowadzone pod nazwą CJC-1295 dotyczą postaci z DAC.

Jak długo tesamorelina i CJC-1295 utrzymują się w organizmie?

Okres półtrwania tesamoreliny u zdrowych dorosłych wynosi około 11 minut. Dla CJC-1295 bez DAC nie udało się znaleźć okresu półtrwania zmierzonego u człowieka. Często powtarzana wartość około 30 minut nie ma opublikowanej podstawy. Kilkudniowy okres półtrwania opisany w badaniach dotyczy postaci z DAC.

Czy tesamorelina i CJC-1295 są dopuszczonymi do obrotu lekami?

Tesamorelina jest dopuszczona do obrotu w Stanach Zjednoczonych od 10 listopada 2010 roku. Dopuszczenie obejmuje wyłącznie nadmiar tłuszczu brzusznego u dorosłych z HIV i lipodystrofią, a żaden inny kraj go nie przyznał. CJC-1295 nie jest dopuszczony w żadnym kraju i w żadnym wskazaniu, a Australia zakazuje jego posiadania bez zezwolenia.

Czy tesamorelina i CJC-1295 są zakazane w sporcie?

Tak, obie przez cały czas, w zawodach i poza zawodami. Lista zabroniona na 2026 rok wymienia je razem w sekcji S2.2.4, wśród analogów hormonu uwalniającego hormon wzrostu. Jej brzmienie nie rozróżnia postaci z DAC i bez DAC.